Superhond

Thuis hoef je het maar één keer te vragen. Je hond kijkt, komt, blijft of gaat rustig liggen. En dan stap je buiten.
Plots lijkt alles interessanter dan jij. Een andere hond. Een fietser. Kinderen. Een geur in het gras. Je vraagt nog eens. En nog eens. Misschien nét iets luider.
Hij weet dit toch? Waarom doet hij het dan niet? Omdat iets kennen niet hetzelfde is als iets kunnen in elke situatie.
Je hond is buiten niet plots koppig geworden en hij is ook niet vergeten wat je hem geleerd hebt. De oefening is misschien exact dezelfde, maar de omstandigheden zijn compleet anders.
En precies daarmee gaat we verder aan de slag in Woef wonderland, de gratis online driedaagse.
Drie avonden waarin alles samenkomt: rust in huis, ontspannen wandelen en omgaan met prikkels. Niet met als doel dat je hond nooit meer reageert, maar dat jij steeds beter leert zien wat er gebeurt en weet wat je op dat moment kunt doen.
Wat speelt er écht?
Thuis is de wereld van je hond behoorlijk voorspelbaar. Dezelfde ruimtes. Dezelfde geuren. Dezelfde geluiden. Zelfs jij bent voorspelbaar. Je hond kent je gewoontes en weet ongeveer hoe de dag verloopt.
Buiten komt er voortdurend nieuwe informatie binnen.
Een hond in de verte. Een auto die stopt. Spelende kinderen. Een fietser. Een geur die met de wind meekomt. Iets interessants op de grond.
En terwijl jij denkt: kom, gewoon even zitten, probeert je hond al die informatie te verwerken.
Vergelijk het met iemand die jou vraagt hoeveel 7 x 8 is. In je rustige keuken? Geen probleem.
Maar zet je op een druk kruispunt. Laat iemand aan je jas trekken. Een kind roepen. Je telefoon afgaan. Auto’s voorbijrijden. Zorg dat je honger hebt en ergens lekker eten ruikt.
En vraag dan opnieuw: hoeveel is 7 x 8?
Je bent de tafels niet vergeten. Je hoofd is gewoon met veel meer tegelijk bezig.
Dat is precies het verschil.
3 dingen die je meeneemt
1. Vraag niet alleen: “Kent hij dit?” Vraag: “Kan hij dit hier?”
Dat je hond thuis perfect kan zitten, kijken of volgen, betekent niet automatisch dat hij dat ook kan wanneer er twintig meter verder een andere hond loopt.
Hoe meer er binnenkomt, hoe moeilijker het wordt om op jou te reageren.
Dus wanneer iets buiten niet lukt, kijk eerst rond.
Wat gebeurt hier?  
Wat heeft je hond vandaag al meegemaakt?  
Hoeveel afleiding is er?  
Is hij nog bereikbaar?
Die vragen geven je veel meer informatie dan: waarom luistert hij niet?
2. Leer het prikkelpotje van je hond herkennen
Zie je hond 's morgens wakker worden met een potje.
Slecht geslapen? Beetje erbij.
Drukke kinderen? Erbij.
De deurbel. Bezoek. Een autorit. Nieuwe geuren. Een kat. Een fietser. Een jogger. Een andere hond.
Er komt telkens iets bij. En dat hoeven zelfs geen vervelende dingen te zijn. Ook leuke gebeurtenissen kunnen dat potje vullen.
Tot er nóg een hond verschijnt en het potje overloopt.
En precies op dat moment vragen wij: Kijk. Zit. Blijf. Niet kijken. Kom. Flink.
Terwijl je hond het net op dat moment het moeilijkst heeft.
Misschien heeft hij dan niet méér training nodig. Misschien moet jij de situatie eerst makkelijker maken.
3. Bouw op vóór je in de moeilijkste situatie staat
Wacht niet tot je midden tussen alle prikkels staat om rust en verbinding te verwachten.
Begin waar het makkelijk is.
De woonkamer.  
De tuin.  
De voordeur.  
Een rustige straat.  
Een prikkel op grote afstand.
En pas daarna maak je het moeilijker.
Je hoeft dus niet harder te trainen. Je wilt je hond stap voor stap leren dat hij ook in veranderende omstandigheden op jou kan terugvallen.
Maar wat als je hond thuis wél heel rustig is?
Daar zit nog een belangrijke nuance.
Sofie noemt sommige honden met een knipoog “vals flink”.
Niet omdat ze je voor de gek houden.
Een hond kan thuis perfect rustig lijken omdat daar alles voorspelbaar is. Hij kiest zelf waar hij gaat liggen, wanneer hij opstaat, wanneer hij naar het raam loopt en wanneer hij jou volgt.
Zolang er weinig onverwachts gebeurt, lijkt er geen probleem.
Tot de deurbel gaat.
Er bezoek binnenkomt.
Of je samen naar buiten gaat.
Dan wordt zichtbaar dat rustig zijn in een voorspelbare omgeving iets anders is dan geleerd hebben om rust te vinden wanneer de omgeving verandert.
Daarom begint buiten trainen soms verrassend genoeg binnen.
Niet door je hond thuis de hele dag commando's te geven. Wel door hem te leren dat hij niet alles zelf hoeft te regelen.
Jij geeft een kader.
Hij mag daarbinnen ontspannen.
Kijk naar de hond die vandaag voor je staat
Ook belangrijk: je hond begint niet iedere dag op exact hetzelfde punt.
Een drukke dag gisteren, bezoek, slecht slapen of veel prikkels kunnen ervoor zorgen dat zijn “nullijn” vandaag hoger ligt.
Daardoor kan iets wat gisteren probleemloos lukte vandaag ineens moeilijk zijn.
Dat is frustrerend als je alleen kijkt naar wat je hond *zou moeten kunnen*.
Kijk liever naar de hond die vandaag voor je staat.
Hoe vol zit zijn potje?
Hoe bereikbaar is hij?
Kan hij nog informatie opnemen?
Dat bepaalt veel meer wat je op dat moment van hem kunt vragen.
Probeer dit wanneer je hond buiten niet meer bereikbaar lijkt
Drie concrete stappen:
1. Vraag minder. 
Stop met automatisch “zit, kijk, volg” te herhalen wanneer je hond al hoog in zijn spanning zit.
2. Ga zelf naar rust. 
Adem. Laat je schouders zakken. Praat minder. Let op die gespannen lijn. Jouw spanning komt óók mee in de situatie.
3. Maak het één stap makkelijker.  
Meer afstand. Minder prikkels. Een eenvoudigere omgeving. Ga terug naar een punt waarop je hond nog wél bereikbaar is.
De vraag wordt dus niet:
Hoe krijg ik hem zover dat hij toch luistert?
Maar: Wat heeft mijn hond nu nodig om het hier ook te kunnen?
En tot dan krijg je één opdracht mee.
De volgende keer dat je denkt:
Maar hij kán dit toch?

Stop even.
Hoe vol zit zijn prikkelpotje?  
Wat maakt deze situatie moeilijk?  
En hoe kan jij het één stap makkelijker maken?

Timestamps
00:00 Waarom je hond buiten alles lijkt te vergeten  
05:52 Wat er buiten verandert voor je hond  
08:47 Kennen is niet hetzelfde als kunnen  
12:29 Het prikkelpotje en omgaan met prikkels  
14:55 De nullijn: waarom vandaag anders kan zijn dan gisteren  
19:43 Is je hond thuis écht rustig?  
21:54 Van geïsoleerd leven naar bezoek en samen wandelen  
25:05 Waarom je thuis al kunt oefenen voor moeilijke situaties  
31:23 Drie dingen om te doen als je hond niet meer bereikbaar is  
32:32 Wat heeft je hond nú nodig?  
36:25 Samen wandelen en Woefonderland  
39:06 Afsluiting

Grenzen stellen klinkt eenvoudig. Tot iemand teleurgesteld is omdat jij nee zegt. Bij een grens komt meteen iets anders kijken: schuldgevoel. De angst om iemand teleur te stellen. De gedachte dat je moeilijk doet. Of de reflex om jezelf uitgebreid te verantwoorden.
En gek genoeg kan je hond precies hetzelfde patroon zichtbaar maken.
Wat speelt er écht?
Een hond die telkens opnieuw uit zijn mand komt, tijdens het eten komt bedelen of tijdens een wandeling per se naar dat ene geurtje wil, probeert niet bewust jouw grenzen te saboteren.
Hij ontdekt gewoon waar de ruimte zit.
Als “nee” na vier keer proberen toch een “vooruit dan” wordt, heeft je hond iets geleerd: hier valt te onderhandelen.
Dat zie je ook in een bedrijf.
Je zegt dat iets niet binnen je aanbod valt, maar doet het uiteindelijk toch. Je wil een vrije dag, maar beantwoordt toch dat bericht. Een klant vraagt een uitzondering en je begint meteen zeven zinnen uit te leggen waarom iets moeilijk is.
Zorgzaam zijn is mooi. Maar als zorgen voor iedereen betekent dat jij jezelf voortdurend opzijzet, wordt het interessant om eens te kijken waar jouw grens eigenlijk ligt.
Je hond kan je daar verrassend veel over leren.
3 dingen die je meeneemt
1. Een duidelijke grens hoeft niet hard te zijn
Grenzen stellen is niet hetzelfde als boos worden, streng zijn of “de baas spelen”.
Duidelijkheid betekent dat jij weet wat je wilt en daar rustig bij blijft.
Voor je hond kan dat betekenen: tijdens het eten lig je op deze plek. Niet ongeveer in je mand, met je kop en twee poten erbuiten. Deze plek.
Voor jou als ondernemer kan het betekenen: dit hoort niet bij onze afspraak, dus ik doe het niet.
Zonder boosheid. Zonder ellenlange uitleg.
Gewoon duidelijk.
2. Bepaal wat je wél wilt vóór je begint te corrigeren
We zijn vaak heel goed in benoemen wat niet mag.
Niet springen. Niet bedelen. Niet trekken. Niet uit je mand komen.
Maar waar wil je je hond dan wél?
Hetzelfde geldt voor je grenzen. Als jij zelf niet helder hebt wat voor jou oké is, wordt het moeilijk om dat aan iemand anders duidelijk te maken.
Dus draai het om.
Niet: wat wil ik niet meer?
Maar: wat wil ik wél? Wat klopt voor mij? Waar ligt mijn grens?
Hoe concreter het antwoord, hoe minder grijze zone.
3. Blijf bij je beslissing, ook wanneer dat ongemakkelijk voelt
Hier zit vaak het moeilijkste stuk.
Je hebt je grens aangegeven en dan komt er een reactie.
Je hond probeert het nog eens.
Een klant is teleurgesteld.
Iemand vindt je streng.
Je voelt schuldgevoel opkomen.
En precies daar willen we vaak terugkrabbelen.
Sofie deelt hoe ze dat zelf recent meemaakte bij een klant. Er was een miscommunicatie en er werd iets van haar verwacht wat niet haalbaar was binnen haar agenda. Ze gaf haar grens aan en kreeg daarop een lastige reactie.
Haar eerste reflex?
Misschien heb ík het verkeerd gedaan. Misschien moet ík dit oplossen.
Tot ze terugging naar de feiten. Wat was er afgesproken? Was haar grens onredelijk? Had ze bewust iets gedaan om die ander te kwetsen?
Nee.
Iemand anders mag teleurgesteld zijn in jouw grens. Dat betekent nog niet automatisch dat die grens verkeerd is.
Probeer dit eens deze week:
1. Kies één grens. Niet ineens twintig nieuwe regels.
2. Bepaal vooraf wat je wél wilt. Maak je verwachting concreet.
3. Gebruik minder woorden. Geen hele discussie wanneer je hond de grens opzoekt.
4. Blijf rustig bij je beslissing. Niet harder of bozer. Wel consequent.
En daarna komt de opdracht die niets met je hond te maken hoeft te hebben.
Stel deze week één grens die je normaal moeilijk vindt.
Misschien krijg je een uitnodiging waar je geen zin in hebt. Vraagt een klant iets wat eigenlijk niet past. Of wil je gewoon een halfuur werken of koken zonder dat iemand iets van je nodig heeft.
Voel eerst wat jij wilt.
En als het antwoord nee is, probeer dan eens:
“Nee, sorry. Dat gaat niet voor mij.”
Punt.
Niet gevolgd door zeven zinnen waarin je probeert te bewijzen dat je nog steeds een goed mens bent.
Sofie weet zelf hoe lastig dat kan zijn. Grenzen stellen kreeg ze thuis niet vanzelfsprekend mee en ook vandaag blijft het iets waarin ze oefent. Maar precies daarin zit de parallel met onze honden: we hoeven het niet perfect te doen om iets nieuws te leren.
Misschien begin je met hondentraining omdat je wilt dat je hond beter luistert, rustiger wordt of buiten niet voortdurend alles probeert te regelen.
En ontdek je onderweg iets over jezelf.
Dat je mag weten wat je wilt.
Dat zorgzaam zijn en grenzen hebben perfect naast elkaar kunnen bestaan.
En dat duidelijkheid niet noodzakelijk afstand creëert. Ze kan juist rust en vertrouwen geven.
Wil je niet alleen begrijpen waarom dit gebeurt, maar ook concreet oefenen met die dagelijkse situaties? Dan kan je gratis aansluiten bij Woef Wonderland. Drie dagen lang gaat Sofie praktisch aan de slag met meer rust, samenwerken, grenzen stellen en de situaties waarin je thuis en onderweg telkens opnieuw vastloopt.
Timestamps:
00:00 Wat grenzen stellen met je hond over jou kan vertellen
02:37 Waarom “nee, nee, nee” je hond weinig leert
04:03 Hoe vaak zeg jij ja terwijl je nee bedoelt?
05:56 De grijze zone waarin je hond leert onderhandelen
08:17 Waarom duidelijke grenzen je hond rust geven
08:56 Wat probeert jouw hond jou te leren?
10:21 De curlingbaas: waarom we alles willen oplossen
12:58 Grenzen stellen bij je hond, kinderen en thuis
14:45 Waarom grenzen zoveel verder gaan dan hondentraining
16:46 Waarom nee zeggen zo ongemakkelijk kan voelen
18:43 Schuldgevoel maakt je grens niet duidelijker
20:28 Waar heb jij geleerd om jezelf aan te passen?
22:54 Vier concrete tips om duidelijker grenzen te stellen
29:38 De opdracht: stel deze week één grens
31:08 Sofies eigen worsteling met grenzen stellen
35:59 Waarom steun helpt wanneer een grens ongemakkelijk voelt
38:40 Wat je hond je over jezelf kan leren
40:07 Lou over Bingo, de hond in zijn klas
44:01 De vier stappen nog één keer op een rij

Hoe harder jij probeert alles onder controle te houden, hoe meer spanning je soms creëert. Bij jezelf én bij je hond.
Controle loslaten betekent natuurlijk niet dat je vanaf nu de lijn losgooit en je hond lekker zijn zin laat doen. Integendeel.
Ik geloof heel sterk in duidelijke grenzen. Je hond mag weten wat jij verwacht, wat wel kan en wat niet. Maar binnen die grenzen moet er ook ruimte zijn. Want wanneer jij iedere beweging controleert en ieder mogelijk probleem probeert te voorkomen, krijgt je hond amper de kans om te ervaren: hé, ik kan dit.
En krijg jij nooit de kans om te ontdekken: mijn hond kan dit eigenlijk ook.
Duidelijkheid is niet hetzelfde als controle.Misschien herken je dit tijdens het wandelen:
* je kijkt om de paar seconden waar je hond is;
* je zegt voortdurend zijn naam zonder echt een opdracht te geven;
* zodra je een andere hond ziet, maak je automatisch de lijn korter;
* je lichaam spant zich al aan vóór er iets gebeurd is;
* je vermijdt bepaalde situaties omdat je bang bent voor wat er eventueel zou kunnen gebeuren;
* je bent meer bezig met wat andere mensen zullen denken dan met wat jij en je hond op dat moment nodig hebben.
Vaak doe je dat juist omdat je het zo graag goed wil doen.
Maar jouw hond voelt wel dat er aan de andere kant van de lijn iets verandert. Je schouders gaan omhoog. Je handen worden strakker. Je ademhaling verandert.
En dan gebeurt soms precies datgene waar je bang voor was: ook je hond spant zich aan.
Wat mijn hond Liasco en mijn leerlingen mij hierover leerden
Lang voordat ik fulltime hondenbazen coachte, werkte ik twintig jaar in het buitengewoon onderwijs. Mijn Duitse herder Liasco ging mee naar school.
Liasco had een voorgeschiedenis en had andere honden gebeten. Tijdens wandelingen was ik daardoor vaak alert. Ik wilde voorkomen dat er iets gebeurde en probeerde haar veel meer onder controle te houden.
Op school zag ik een totaal andere hond.
Daar waren haar grenzen heel duidelijk. Ze had een vaste plaats in de klas, wist waar ze mocht lopen en wat ik van haar verwachtte. En precies daardoor hoefde ik haar niet iedere seconde te controleren.
Hetzelfde zag ik bij mijn leerlingen.
Ze hadden nood aan structuur, regels en duidelijke grenzen. Maar binnen die grenzen gaf ik hen ontzettend veel ruimte. We maakten films, deden projecten, gingen vrijwilligerswerk doen en probeerden dingen waarvan ze misschien eerst dachten dat ze die niet konden.
Daar groeit vertrouwen.
En eigenlijk geldt voor je hond hetzelfde.
Geef een duidelijk kader. Geef richting. En durf daarbinnen ook ruimte te laten.
Probeer het zelf: 2 oefeningen
1. Wandel zonder voortdurend naar je hond te kijken
Kies een veilige en rustige plek. Kijk vooruit. Adem rustig in en uit. Ontspan je schouders en voel eens hoe je de lijn vasthoudt.nKunnen je vingers wat losser? Geef richting en wandel.
Probeer niet iedere paar seconden te controleren of je hond nog volgt. Observeer vooral wat er bij jóú gebeurt.
Extra uitdaging? Neem een lepel met een knikker of rond snoepje erop in je mond en wandel daarmee terwijl je vooruit blijft kijken. Het ziet er misschien wat gek uit, maar je aandacht verschuift weg van het voortdurend controleren van je hond.
2. Geef ruimte aan de lange lijn
Neem een lange lijn van bijvoorbeeld vijf of tien meter en kies een omgeving waarin voldoende ruimte is.
Let deze keer niet in de eerste plaats op je hond, maar op je handen.
Wat gebeurt er wanneer je in de verte een fietser, jogger of andere hond ziet?
Rol je die lange lijn onmiddellijk op tot er nog twee meter overblijft?
Probeer de ruimte eens te behouden. Wandel vooruit, verander van richting en roep je hond niet voortdurend terug. Wanneer je hond uit zichzelf bij jou komt of bij jou incheckt, kan je daar aandacht aan geven.
Je geeft vrijheid binnen een veilig kader.
Kijk eens naar jezelf in plaats van naar je hond
Film één van deze oefeningen eens.
Niet om achteraf te beoordelen of jouw hond het “goed” heeft gedaan, maar om naar jezelf te kijken.
Hoe vaak kijk jij naar je hond? Wanneer trek je je handen naar je toe? Wat gebeurt er met je schouders wanneer iemand nadert? Wanneer maak je de lijn korter? En hoeveel daarvan gebeurt al voordat er überhaupt iets aan de hand is?
Misschien ontdek je wel iets dat niet alleen tijdens het wandelen terugkomt.
Want onze behoefte aan controle stopt natuurlijk niet bij onze hond. Misschien herken je ze ook bij je kinderen, in je werk, je bedrijf of je relaties.
Je hond kan daarin een behoorlijk confronterende spiegel zijn.
Niet om jezelf daarvoor te veroordelen. Wel om nieuwsgierig te worden:
Waar mag ik duidelijke richting geven en daarna wat meer vertrouwen?
Wil je dit samen met mij oefenen? Woef Wonderland komt opnieuw terug. Drie dagen lang gaan we praktisch aan de slag met ontspannen wandelen, rust in huis, samenwerken, grenzen aangeven zonder voortdurend te controleren en ruimte geven zonder je hond zomaar alles te laten doen.
En onthoud vooral: je hoeft niet alles onder controle te hebben om een goede hondenbaas te zijn.
Geef richting. Geef grenzen. En durf daarna te vertrouwen.
Op je hond én een beetje meer op jezelf.
Woef, you can!
Timestamps
00:00 Hoe jouw behoefte aan controle je hond beïnvloedt
03:43 Controle tijdens het wandelen: herken jij dit?
09:48 Wat kinderen én honden nodig hebben om vertrouwen op te bouwen
13:07 Waarom controle loslaten zo moeilijk kan zijn
14:24 Wat probeert jouw hond jou te leren?
18:32 Oefening 1: wandelen zonder voortdurend naar je hond te kijken
20:14 Oefening 2: meer ruimte geven met een lange lijn
23:17 Film jezelf en ontdek wat jij doet tijdens het wandelen
24:00 Woef Wonderland komt terug
25:02 Lou over duidelijke grenzen en “streng genoeg” zijn
29:00 Grenzen geven én vertrouwen: de belangrijkste les

Vier bekende vrouwen. Vier honden met krullen. En één dag aan zee om te ontdekken wat er gebeurt wanneer de wereld rondom hen nét wat drukker wordt.
Ik trok naar Oostende met Julie Vermeire en Sunny, Sandra Bekkari en Lemmy, Lotte Vanwezemael en Alfie en Hanne Troonbeeckx en Teddy. Geen picture perfect hondenwandeling voor de camera, maar een echte praktijkdag tussen andere honden, fietsers, joggers, kinderen, terrassen, een overzetboot én een drukke winkelstraat.
Want ook hun honden blaffen, trekken aan de lijn, raken overprikkeld of voelen dat ze de hele wereld moeten regelen. En achter vier heel verschillende verhalen bleek uiteindelijk dezelfde vraag te zitten:
Doe ik het wel goed als hondenbaas?
Julie & Sunny – van bodyguard naar vertrouwen

Sunny is onzeker en voelt zich snel verantwoordelijk voor alles wat rondom Julie gebeurt. Mensen die dichterbij komen? Andere honden? Drukte? Sunny staat klaar om het op te lossen.
We oefenden daarom niet simpelweg op ‘niet blaffen’, maar op wat er vóór dat gedrag gebeurt. Wat doet Julie met haar ademhaling? Wat gebeurt er met de lijn? Waar loopt Sunny? En hoe kan zij hem laten voelen: jij hoeft dit niet te regelen, ik heb het onder controle?
De ultieme test kwam onverwacht: een overzetboot met een lange, drukke wachtrij. Net zo’n situatie die Julie normaal liever zou vermijden. Deze keer bleef Sunny rustig en ontdekte Julie vooral hoeveel verschil haar eigen vertrouwen maakt.
Sandra & Lemmy – een drukke puppy heeft niet altijd méér actie nodig

Lemmy is een jonge Australische labradoodle met serieuze FOMO. Alles zien. Alles ruiken. Alles meemaken. De logische reactie bij zo’n energieke jonge hond? Hem moe proberen te maken. Maar Lemmy had iets anders nodig: leren nietsdoen.
Meer kwalitatieve slaap, rust in de bench en niet voortdurend zelf mogen beslissen, zorgden op amper een maand tijd al voor een groot verschil. Waar een terras vroeger chaos betekende, kon Lemmy tijdens onze lunch gewoon liggen. Sandra zag letterlijk: hij kan dit dus wél.
Lotte & Alfie – opnieuw vertrouwen na een bijtincident

Een slechte ervaring op de hondenschool had Lotte vooral onzeker gemaakt. Toen Alfie later ook begon te grommen en haar beet, werd die twijfel nog groter.
Ben ik wel de juiste baas voor hem? Wat als het opnieuw gebeurt?
Alfie had thuis veel vrijheid gekregen en voelde zich steeds meer de CEO van het gezin. Alleen was dat helemaal geen fijne rol voor een onzekere hond.
Door duidelijke regels, vaste rust en vooral opnieuw vertrouwen op te bouwen, veranderde hun dynamiek. Niet omdat Alfie plots een perfect geprogrammeerde hond werd, maar omdat Lotte nu weet wat ze kan doen wanneer een situatie spannend wordt.
Hanne & Teddy – structuur is niet hetzelfde als streng zijn
Teddy was altijd een braaf hondje, tot hij plots heftiger begon te reageren. Maar gedrag ontstaat zelden zomaar uit het niets.Soms is er één vervelende ervaring. Soms loopt het prikkelpotje weken of maanden langzaam voller.
Hanne voelde dat Teddy meer structuur nodig had, maar vroeg zich af: moet ik dan strenger worden? Nee.
Structuur gaat niet over strengheid. Het gaat over voorspelbaarheid en duidelijkheid. Op een terras kan dat bijvoorbeeld zo praktisch zijn als Teddy aan de rustige kant leggen, weg van de looplijn van obers en andere gasten, zodat hij niet voortdurend hoeft te reageren.
Wat kan jij hiervan meenemen?

Kijk verder dan het gedrag dat je ziet. Blaffen, trekken, grommen of hyperactief gedrag kan voortkomen uit onzekerheid, frustratie of overprikkeling.

Meer energie betekent niet automatisch meer beweging. Een hond die voortdurend van 0 naar 100 gaat, heeft soms vooral hulp nodig om rust te leren vinden.
Maak het makkelijker vóór het moeilijk wordt.Kies op een terras bewust je plek, let op de positie van je hond en wacht niet tot zijn prikkelpotje overloopt.
Een ontspannen lijn begint ook bij jou.Jouw ademhaling, lichaamstaal en spanning veranderen mee wat er aan de andere kant van de lijn gebeurt.
Structuur is geen synoniem voor strengheid.** Duidelijkheid kan een hond juist de vrijheid geven om niet voortdurend zelf beslissingen te moeten nemen.
Train niet alleen in een perfecte oefensituatie. Uiteindelijk wil je samen kunnen functioneren in het echte leven. Op straat, op restaurant, tussen andere honden en op plekken waar onverwachte dingen gebeuren.
We hebben die dag dan ook geen uren commando’s geoefend.
We wandelden. We lunchten. We namen de boot. We passeerden drukke plekken. We praatten en lachten. En precies daar konden we kijken: wat heeft deze hond nú nodig?
Want uiteindelijk willen Julie, Sandra, Lotte en Hanne exact hetzelfde als zoveel andere hondenbazen.Niet de perfecte hond.
Wel samen op pad kunnen. Rust voelen. Vertrouwen hebben. Genieten. En weten: als er iets gebeurt, kan ik hiermee omgaan.
Wil jij ook beter begrijpen waarom jouw hond doet wat hij doet en opnieuw meer genieten tijdens jullie wandelingen? Via de link in de beschrijving kan je gratis mijn masterclass 'Stop met trekken, start met genieten' volgen.
Want verandering begint niet wanneer jouw hond eindelijk perfect doet wat jij wil. Ze begint wanneer jij begrijpt wat jouw hond nodig heeft én erop vertrouwt dat jij hem daarbij kan helpen.
Timestamps
00:00 Vier BV’s, vier honden en een dag aan zee
05:46 Waarom honden met krullen niet altijd zo makkelijk zijn als ze eruitzien
08:40 Julie en Sunny: omgaan met bodyguardgedrag en onzekerheid
12:47 Sandra en Lemmy: druk of eigenlijk overprikkeld?
13:48 Waarom een jonge hond ook moet leren nietsdoen
17:01 Lotte en Alfie: opnieuw vertrouwen na moeilijk hondengedrag
21:21 Hanne en Teddy: structuur zonder streng te worden
23:57 Oefenen tussen de echte prikkels van Oostende
29:28 Wat vertrouwen in jezelf verandert voor je hond
31:33 Het echte doel: samen kunnen genieten
32:34 Lou vertelt wat er veranderde bij Lemmy

De zomer is bijna voorbij. Misschien keek je maanden uit naar lange wandelingen, terrasjes, bezoek, vakantie en eindelijk meer tijd met je hond. Maar nu merk je dat het niet altijd zo ontspannen was als je gehoopt had.
Je hond viel uit naar andere honden. Kwam moeilijk tot rust. Wandelen werd vermoeiender. Bezoek ontvangen vroeg voortdurend opletten. Of er gebeurde iets waarvan je dacht: dit heeft hij nog nooit gedaan.
En dan komt de twijfel.
Heb ik iets verkeerd gedaan? Waarom lukt dit bij andere honden wel? En hoe moet dat dan de volgende vakantie?
De zomer betekent voor ons ontspanning, maar voor een hond verandert er plots heel veel. Andere routines. Kinderen die meer thuis zijn. Bezoek. Barbecues. Warmte. Nieuwe omgevingen. Meer honden en mensen onderweg. Misschien een vakantiehuis, hondenhotel of een paar weken bij oma en opa.
Het prikkelpotje raakt voller.
De vaste slaap valt weg.
En een hond die normaal overdag uren alleen thuis rust, loopt plots de hele dag achter zijn gezin aan.
Dat zie ik niet alleen tijdens vakanties. Tijdens corona kregen we opvallend veel meldingen van bijtincidenten. Niet omdat al die honden plots veranderd waren, maar omdat hun hele dagelijkse structuur wegviel. Iedereen was thuis. Honden sliepen minder vast. Ze stonden voortdurend aan.
De zomer kan op kleinere schaal hetzelfde doen.
Dat betekent niet dat je gefaald hebt. Wel dat je hond je misschien iets heeft laten zien waar je vanaf nu mee aan de slag kan.
3 dingen om na deze zomer mee te nemen
1. Kijk terug zonder jezelf te veroordelen
Wat was deze zomer moeilijk? Rust vinden op een terras? Bezoek ontvangen? Andere honden passeren? Alleen blijven? Schrijf niet alleen op wat misliep, maar kijk naar wat jouw hond daar nog te leren heeft.
2. Maak van je volgende vakantie niet de eerste oefening
Wil je dat je hond volgend jaar ontspannen naast je mobilhome ligt? Begin dan niet op de camping. Oefen thuis op je eigen terras. Wil je hem rustig meenemen naar vrienden? Leer hem eerst dat hij op een nieuwe plek niet meteen alles hoeft te controleren.
3. Bouw op vanuit rust, verbinding en genieten
Dat zijn de drie dingen die een hond nodig heeft om samen met jou nieuwe situaties aan te kunnen. Eerst rust in het hoofd. Dan verbinding met jou. En pas daarna ontstaat er ruimte om echt samen te genieten.
Misschien zit je nog midden in de zomer en voel je: er is werk aan de winkel. Dan kan je instappen in mijn 21-daagse Supersummersprint. Geen uren trainen of grote oefeningen, maar elke dag een kleine opdracht die je helpt bouwen aan meer rust, verbinding en genieten. Je krijgt opnieuw houvast in wat jouw hond nodig heeft én in wat jij kan doen.
Want vaak wachten we tot we midden in het probleem zitten.
We gaan op vakantie en verwachten dat onze hond rustig op een terras ligt, terwijl hij dat thuis nooit geleerd heeft. We nemen hem mee naar vrienden, laten hem meteen los en hopen dat hij zichzelf wel redt tussen nieuwe mensen, geuren en misschien andere honden.
Maar wat als je hond niet alles zelf hoeft uit te zoeken?
Wat als jij zegt: kom maar bij mij. Je hoeft hier niet de hele kamer te controleren. Je hoeft niet iedereen te begroeten. Ik geef je eerst tijd om te landen.
Dat is geen beperking.
Dat is houvast.
En misschien mag jij jezelf diezelfde houvast ook geven. Want de zomer legt niet alleen de lat hoog voor onze honden. Ook wij willen dat iedereen geniet. Onze kinderen. Onze partner. Onze vrienden. Onze hond. Ondertussen moet het werk afgerond zijn en willen we zelf ook nog ontspannen.
Hier moet het gebeuren.
Nu moeten we genieten.
En precies daardoor vergeten we het soms te doen.
We kijken naar andere honden en zien vooral wat daar goed gaat. Die hond wandelt mooi mee. Die kan rustig op een terras liggen. Die kan overal mee naartoe. Wat je niet ziet, is dat diezelfde hond misschien niet alleen thuis kan blijven of ’s nachts voortdurend wakker wordt.
Je ziet het hele verhaal niet.
Daarom wil ik je uitnodigen om ook een viermoment in te bouwen. Wat kon deze zomer wél? Welke kleine stap hebben jullie samen gezet? Waar voelde je even: kijk ons eens?
Want een volwassen hond heeft ongeveer 16 uur kwalitatieve rust per dag nodig. Nieuwe omgevingen, warmte, bezoek en veranderende routines vragen extra veel verwerking. Het is dus logisch dat gedrag kan veranderen wanneer die rust maandenlang onder druk staat.
De oplossing zit niet in eind augustus plots harder trainen.
Wel in kijken.
Wat heeft je hond je deze zomer laten zien? Wat wil je de volgende keer anders ervaren? En welke kleine stap kan je vandaag al oefenen?
Niet voor een perfecte volgende zomer.
Wel voor meer rust, meer verbinding en meer momenten waarop je denkt: ja, hier deden we het voor.
Timestamps
00:00 Waarom de zomer niet altijd ontspannend is voor je hond
01:28 Andere routines en een voller prikkelpotje
02:33 Wat bijtincidenten tijdens corona ons leerden
04:14 Je hond mee op vakantie of thuislaten?
05:19 Wat opvang en een andere structuur met je hond doen
07:07 Warmte, bezoek en vakantiedrukte stapelen zich op
07:42 Waarom je niet moet wachten tot het probleem groter wordt
08:28 Wat heeft je hond je deze zomer laten zien?
09:15 Je hond loslaten op een nieuwe plek: wat vraag je eigenlijk van hem?
10:08 Houvast geven in plaats van alles zelf laten uitzoeken
11:28 Rust en structuur inbouwen tijdens vakantie
12:36 De 21-daagse Supersummersprint
14:14 Schuldgevoel wanneer je hond niet mee kan
15:23 Waarom het bij andere honden altijd makkelijker lijkt
16:40 Bouw bewust een viermoment in
17:30 Geef je aandacht aan wat je groter wil maken
18:24 Een grote vakantiedroom opdelen in kleine stappen
19:32 Rust, verbinding en genieten
20:19 Waarom we de lat voor vakantie zo hoog leggen
21:49 Zonder verbinding kan je hond niet ontspannen volgen
22:55 Bewust genieten van de kleine momenten