Superhond

Je hond kan zitten, liggen en wachten. Maar zodra de deurbel gaat, er bezoek komt of je samen buiten bent, lijkt hij alles vergeten.
Hij blaft, springt op, trekt aan de lijn of reageert op alles wat beweegt. En jij probeert hem voortdurend bij te sturen.
Dus ga je meer oefenen. Misschien schakel je een hondentrainer in. Of je begint situaties te vermijden omdat je niet weet hoe je hond zal reageren.
Maar wat als je hond niet nóg meer commando's moet leren, maar vooral moet ontdekken dat hij niet alles zelf hoeft te regelen? Dat was precies de uitdaging van Walter, de Engelse cockerspaniël van Arnaud.
Het was "de Grote Walter Show". Walter had zichzelf zowat benoemd tot CEO van het gezin, bodyguard van zijn baasjes en crisismanager van de hele omgeving.
Van de Grote Walter Show naar samen genieten
Vandaag wandelen Arnaud en Sofie ontspannen met Walter. Ze gaan samen joggen, wandelen in groep met andere honden en kunnen hem in geschikte omstandigheden zelfs loslaten. Ze hoeven niet langer iedere moeilijke situatie te vermijden.
Je past je plannen aan omdat je hond niet mee kan. Je twijfelt of je hem wel naar familie kunt meenemen. Of je hebt al zoveel geprobeerd dat je niet meer goed weet wat nog zou kunnen helpen.
Dan wil ik je vooral dit meegeven:
Het doel is geen hond die alles perfect doet. Het doel is een hond waarmee jij het leven kunt leiden dat je graag samen wilt hebben.
En daarvoor hoef je niet voortdurend nieuwe trucjes te oefenen.
Je mag leren begrijpen wat je hond nodig heeft, hoe je hem duidelijke grenzen geeft en hoe je samen meer rust en vertrouwen opbouwt.
Precies daarbij help ik je in de Super Squad. Met een combinatie van online uitleg en live begeleiding, zodat je niet alleen weet wat je kunt doen, maar ook waarom.
3 dingen die je meeneemt
1. Een hond die zijn commando's kent, kan nog altijd moeite hebben met rust.
Walter leerde razendsnel zitten en andere basiscommando's. Maar rustig blijven wanneer er bezoek binnenkwam of een andere hond passeerde, was een heel ander verhaal.
Dat is het verschil tussen een oefening kunnen uitvoeren en weten hoe je met een situatie omgaat. Waarom reageerde Walter zo fel? Waarom bleef hij voortdurend alert? En hoe kon Arno hem meer duidelijkheid geven?
2. Kleine veranderingen in je dagelijkse gewoontes maken een groot verschil.
Hij kreeg een vaste plaats in huis. Wanneer de deurbel ging, hoefde hij niet meer als eerste bij het bezoek te staan. Hij mocht leren dat niet iedere gebeurtenis zijn aandacht nodig had.
Ook het vertrek voor een wandeling veranderde.
Waar Walter vroeger al bij het zien van zijn tuigje gespannen raakte, nemen ze nu de tijd om rustig te vertrekken. Zelfs wanneer er aan het hek nog een andere hond passeert, wachten ze liever even tot de spanning gezakt is.
Niet alleen bij Walter, maar ook bij zichzelf.
Want hoe vaak vertrekken we zelf gehaast, met ons hoofd nog bij het werk en onze aandacht overal behalve bij onze hond?
3. Vertrouwen groeit wanneer je leert omgaan met moeilijke situaties.
Tijdens hun eerste live groepsles waren Arnaud en Sofie behoorlijk onzeker.
Walter reageerde op de andere honden, piepte, blafte en had moeite om tot rust te komen. Ze waren bang dat hij de moeilijkste hond van de groep zou zijn.
Maar naarmate de les vorderde, werd Walter rustiger. Het kon dus wél.
Dat vertrouwen maakte ruimte voor nieuwe ervaringen. Niet door Walter zomaar in moeilijke situaties te plaatsen, maar door stap voor stap te oefenen met begeleiding.
Woef, you can!
Timestamps
00:00 – De Grote Walter Show: een hond die altijd 'aan' stond  
02:55 – Waarom basiscommando's niet voldoende waren  
04:01 – Leren niks doen: Walters grootste uitdaging  
05:54 – Twijfels over online training en de afstand  
07:39 – Waarom meer trainen niet altijd de oplossing is  
08:41 – De eerste veranderingen thuis: rust en duidelijke grenzen  
11:45 – De eerste live les: onzekerheid, blaffen en overprikkeling  
16:48 – Van schaamte naar verbinding en vertrouwen  
19:03 – De oorzaak van gedrag begrijpen in plaats van symptomen aanpakken  
20:14 – Kleine veranderingen zonder urenlang te trainen  
22:20 – Waarom rustig vertrekken je hele wandeling verandert  
23:03 – Loslopen, groepswandelingen en samen op café  
26:26 – Waarom Arno geen spijt heeft van het traject  
27:22 – Walter mag weer gewoon hond zijn

Je haalt een hond in huis om samen te genieten. Wandelen in de natuur, op vakantie gaan, bezoek ontvangen zonder stress. Maar wat als zelfs een gewone wandeling onmogelijk lijkt? Je hond blaft, valt uit en staat voortdurend op scherp. Je probeert van alles, maar de situatie wordt alleen maar moeilijker.
Dat overkwam Kathleen toen ze Scotty, een adoptiehond uit Spanje, in huis haalde. Op de hondenschool voelde ze zich steeds onzekerder. Ze schaamde zich tegenover de andere deelnemers en zat op een bepaald moment huilend in haar auto. Ze begon zelfs te twijfelen of ze Scotty wel kon houden.
Tot ze ontdekte dat niet alleen Scotty rust en begeleiding nodig had, maar zijzelf ook.
Als leerkracht nam Kathleen heel wat werkstress mee naar huis. Scotty reageerde op die spanning, waardoor ze samen in een vicieuze cirkel terechtkwamen. Hoe harder ze haar best deed om zijn gedrag te veranderen, hoe machtelozer ze zich voelde.
Tijdens Woef Wonderland vielen de eerste puzzelstukjes op hun plaats. Ze leerde anders kijken naar Scotty's gedrag en ontdekte hoe belangrijk rust, structuur en vertrouwen zijn.
3 inzichten die je meeneemt
1. Begin bij rust, niet bij nóg meer training.
Kathleen introduceerde vaste slaapmomenten voor Scotty, met een aparte, prikkelarme ruimte waar hij écht kon ontspannen. Zelf begon ze opnieuw met ademhalingsoefeningen.
Dat bracht meer rust in huis. Want wanneer je hond voortdurend overprikkeld is, wordt het moeilijk om nieuwe dingen te leren.
2. Kijk naar wat je hond nodig heeft, niet alleen naar wat hij doet.
Blaffen, trekken en uitvallen zijn gedragingen die je ziet. Maar wat zit erachter? Heeft je hond voldoende rust? Is de situatie te moeilijk? Mist hij duidelijkheid?
Door die vragen te stellen, kreeg Kathleen eindelijk de houvast die ze zo lang had gemist.
3. Vier de kleine stappen, ook als het nog niet perfect gaat.
Een terrasje doen. Wandelen met een collega en haar hond. Samen gaan zwemmen in het Zilmeer. Bezoek ontvangen zonder dat Scotty volledig over zijn toeren raakt.
Wat voor andere hondenbazen vanzelfsprekend lijkt, waren voor Kathleen en Scotty enorme overwinningen.
En die verdienen minstens evenveel aandacht als wat nog niet lukt.
Het moment waarop alles veranderde
Tijdens haar eerste live sessie bij Superhond kreeg Kathleen de opdracht om Scotty met een losgelaten lijn te laten volgen. Ze was ervan overtuigd dat hij zou weglopen.
Maar Scotty bleef netjes naast haar wandelen.
Kathleen stak haar armen in de lucht. Haar man keek vol verbazing toe. Voor het eerst voelde ze de verbinding en het vertrouwen waar ze al maanden naar verlangde.
Het bijzondere? Haar man had die dag in zijn agenda gezet: "17 uur – nieuwe hond."
Maar uiteindelijk was het niet Scotty die een compleet andere hond werd.
Kathleen leerde zelf rustiger worden, de lat lager leggen, loslaten en opnieuw vertrouwen opbouwen.
Wat als je het even niet meer ziet zitten?
Kathleen vertelt ook hoe eenzaam het kan voelen wanneer het met je hond niet lukt. Je ziet andere hondenbazen ontspannen wandelen, terwijl jij voortdurend op je hoede bent. Je denkt dat iedereen het beter doet.
Binnen de community van Superhond ontdekte ze dat andere hondenbazen met dezelfde onzekerheden worstelen. Ze kon haar moeilijke momenten delen, maar ook haar successen vieren.
Vandaag heeft ze opnieuw een droom: met Scotty een week naar de Ardennen, samen wandelen in de bossen.
Ze zijn er nog niet. En dat hoeft ook niet meteen. Je hond hoeft niet perfect te zijn om samen een mooi leven op te bouwen. En jij hoeft ook geen perfecte hondenbaas te zijn.
Herken jij jezelf in het verhaal van Kathleen? Heb je al van alles geprobeerd en vraag je je soms af of het ooit makkelijker wordt?
Tijdens Woef Wonderland neem ik je drie gratis online avonden mee in een andere kijk op je hond. We werken rond rust in huis, ontspannen wandelen en omgaan met prikkels. Zodat je beter begrijpt wat je hond nodig heeft én welke rol jij daarin kunt spelen.
Woef, you can!
Timestamps
00:00: Waarom wandelen en bezoek ontvangen met Scotty onmogelijk leken
04:55: Woef Wonderland als laatste strohalm
07:57: Hoe Kathleen haar eigen stress leerde herkennen
10:35: Rustmomenten, slaap en ademhalingsoefeningen
14:54: De eerste live sessie en de angst om Scotty los te laten
18:08: Hoe kleine veranderingen thuis het verschil maakten
20:58: Waarom je elke kleine overwinning mag vieren
22:26: Van geen bezoek kunnen ontvangen naar rust in de tuin
25:33: De kracht van een community zonder oordeel
29:28: Waarom de grootste verandering bij Kathleen begon
35:26: Samen verder bouwen aan de droom van Kathleen en Scotty

Thuis hoef je het maar één keer te vragen. Je hond kijkt, komt, blijft of gaat rustig liggen. En dan stap je buiten.
Plots lijkt alles interessanter dan jij. Een andere hond. Een fietser. Kinderen. Een geur in het gras. Je vraagt nog eens. En nog eens. Misschien nét iets luider.
Hij weet dit toch? Waarom doet hij het dan niet? Omdat iets kennen niet hetzelfde is als iets kunnen in elke situatie.
Je hond is buiten niet plots koppig geworden en hij is ook niet vergeten wat je hem geleerd hebt. De oefening is misschien exact dezelfde, maar de omstandigheden zijn compleet anders.
En precies daarmee gaat we verder aan de slag in Woef wonderland, de gratis online driedaagse.
Drie avonden waarin alles samenkomt: rust in huis, ontspannen wandelen en omgaan met prikkels. Niet met als doel dat je hond nooit meer reageert, maar dat jij steeds beter leert zien wat er gebeurt en weet wat je op dat moment kunt doen.
Wat speelt er écht?
Thuis is de wereld van je hond behoorlijk voorspelbaar. Dezelfde ruimtes. Dezelfde geuren. Dezelfde geluiden. Zelfs jij bent voorspelbaar. Je hond kent je gewoontes en weet ongeveer hoe de dag verloopt.
Buiten komt er voortdurend nieuwe informatie binnen.
Een hond in de verte. Een auto die stopt. Spelende kinderen. Een fietser. Een geur die met de wind meekomt. Iets interessants op de grond.
En terwijl jij denkt: kom, gewoon even zitten, probeert je hond al die informatie te verwerken.
Vergelijk het met iemand die jou vraagt hoeveel 7 x 8 is. In je rustige keuken? Geen probleem.
Maar zet je op een druk kruispunt. Laat iemand aan je jas trekken. Een kind roepen. Je telefoon afgaan. Auto’s voorbijrijden. Zorg dat je honger hebt en ergens lekker eten ruikt.
En vraag dan opnieuw: hoeveel is 7 x 8?
Je bent de tafels niet vergeten. Je hoofd is gewoon met veel meer tegelijk bezig.
Dat is precies het verschil.
3 dingen die je meeneemt
1. Vraag niet alleen: “Kent hij dit?” Vraag: “Kan hij dit hier?”
Dat je hond thuis perfect kan zitten, kijken of volgen, betekent niet automatisch dat hij dat ook kan wanneer er twintig meter verder een andere hond loopt.
Hoe meer er binnenkomt, hoe moeilijker het wordt om op jou te reageren.
Dus wanneer iets buiten niet lukt, kijk eerst rond.
Wat gebeurt hier?  
Wat heeft je hond vandaag al meegemaakt?  
Hoeveel afleiding is er?  
Is hij nog bereikbaar?
Die vragen geven je veel meer informatie dan: waarom luistert hij niet?
2. Leer het prikkelpotje van je hond herkennen
Zie je hond 's morgens wakker worden met een potje.
Slecht geslapen? Beetje erbij.
Drukke kinderen? Erbij.
De deurbel. Bezoek. Een autorit. Nieuwe geuren. Een kat. Een fietser. Een jogger. Een andere hond.
Er komt telkens iets bij. En dat hoeven zelfs geen vervelende dingen te zijn. Ook leuke gebeurtenissen kunnen dat potje vullen.
Tot er nóg een hond verschijnt en het potje overloopt.
En precies op dat moment vragen wij: Kijk. Zit. Blijf. Niet kijken. Kom. Flink.
Terwijl je hond het net op dat moment het moeilijkst heeft.
Misschien heeft hij dan niet méér training nodig. Misschien moet jij de situatie eerst makkelijker maken.
3. Bouw op vóór je in de moeilijkste situatie staat
Wacht niet tot je midden tussen alle prikkels staat om rust en verbinding te verwachten.
Begin waar het makkelijk is.
De woonkamer.  
De tuin.  
De voordeur.  
Een rustige straat.  
Een prikkel op grote afstand.
En pas daarna maak je het moeilijker.
Je hoeft dus niet harder te trainen. Je wilt je hond stap voor stap leren dat hij ook in veranderende omstandigheden op jou kan terugvallen.
Maar wat als je hond thuis wél heel rustig is?
Daar zit nog een belangrijke nuance.
Sofie noemt sommige honden met een knipoog “vals flink”.
Niet omdat ze je voor de gek houden.
Een hond kan thuis perfect rustig lijken omdat daar alles voorspelbaar is. Hij kiest zelf waar hij gaat liggen, wanneer hij opstaat, wanneer hij naar het raam loopt en wanneer hij jou volgt.
Zolang er weinig onverwachts gebeurt, lijkt er geen probleem.
Tot de deurbel gaat.
Er bezoek binnenkomt.
Of je samen naar buiten gaat.
Dan wordt zichtbaar dat rustig zijn in een voorspelbare omgeving iets anders is dan geleerd hebben om rust te vinden wanneer de omgeving verandert.
Daarom begint buiten trainen soms verrassend genoeg binnen.
Niet door je hond thuis de hele dag commando's te geven. Wel door hem te leren dat hij niet alles zelf hoeft te regelen.
Jij geeft een kader.
Hij mag daarbinnen ontspannen.
Kijk naar de hond die vandaag voor je staat
Ook belangrijk: je hond begint niet iedere dag op exact hetzelfde punt.
Een drukke dag gisteren, bezoek, slecht slapen of veel prikkels kunnen ervoor zorgen dat zijn “nullijn” vandaag hoger ligt.
Daardoor kan iets wat gisteren probleemloos lukte vandaag ineens moeilijk zijn.
Dat is frustrerend als je alleen kijkt naar wat je hond *zou moeten kunnen*.
Kijk liever naar de hond die vandaag voor je staat.
Hoe vol zit zijn potje?
Hoe bereikbaar is hij?
Kan hij nog informatie opnemen?
Dat bepaalt veel meer wat je op dat moment van hem kunt vragen.
Probeer dit wanneer je hond buiten niet meer bereikbaar lijkt
Drie concrete stappen:
1. Vraag minder. 
Stop met automatisch “zit, kijk, volg” te herhalen wanneer je hond al hoog in zijn spanning zit.
2. Ga zelf naar rust. 
Adem. Laat je schouders zakken. Praat minder. Let op die gespannen lijn. Jouw spanning komt óók mee in de situatie.
3. Maak het één stap makkelijker.  
Meer afstand. Minder prikkels. Een eenvoudigere omgeving. Ga terug naar een punt waarop je hond nog wél bereikbaar is.
De vraag wordt dus niet:
Hoe krijg ik hem zover dat hij toch luistert?
Maar: Wat heeft mijn hond nu nodig om het hier ook te kunnen?
En tot dan krijg je één opdracht mee.
De volgende keer dat je denkt:
Maar hij kán dit toch?

Stop even.
Hoe vol zit zijn prikkelpotje?  
Wat maakt deze situatie moeilijk?  
En hoe kan jij het één stap makkelijker maken?

Timestamps
00:00 Waarom je hond buiten alles lijkt te vergeten  
05:52 Wat er buiten verandert voor je hond  
08:47 Kennen is niet hetzelfde als kunnen  
12:29 Het prikkelpotje en omgaan met prikkels  
14:55 De nullijn: waarom vandaag anders kan zijn dan gisteren  
19:43 Is je hond thuis écht rustig?  
21:54 Van geïsoleerd leven naar bezoek en samen wandelen  
25:05 Waarom je thuis al kunt oefenen voor moeilijke situaties  
31:23 Drie dingen om te doen als je hond niet meer bereikbaar is  
32:32 Wat heeft je hond nú nodig?  
36:25 Samen wandelen en Woefonderland  
39:06 Afsluiting

Grenzen stellen klinkt eenvoudig. Tot iemand teleurgesteld is omdat jij nee zegt. Bij een grens komt meteen iets anders kijken: schuldgevoel. De angst om iemand teleur te stellen. De gedachte dat je moeilijk doet. Of de reflex om jezelf uitgebreid te verantwoorden.
En gek genoeg kan je hond precies hetzelfde patroon zichtbaar maken.
Wat speelt er écht?
Een hond die telkens opnieuw uit zijn mand komt, tijdens het eten komt bedelen of tijdens een wandeling per se naar dat ene geurtje wil, probeert niet bewust jouw grenzen te saboteren.
Hij ontdekt gewoon waar de ruimte zit.
Als “nee” na vier keer proberen toch een “vooruit dan” wordt, heeft je hond iets geleerd: hier valt te onderhandelen.
Dat zie je ook in een bedrijf.
Je zegt dat iets niet binnen je aanbod valt, maar doet het uiteindelijk toch. Je wil een vrije dag, maar beantwoordt toch dat bericht. Een klant vraagt een uitzondering en je begint meteen zeven zinnen uit te leggen waarom iets moeilijk is.
Zorgzaam zijn is mooi. Maar als zorgen voor iedereen betekent dat jij jezelf voortdurend opzijzet, wordt het interessant om eens te kijken waar jouw grens eigenlijk ligt.
Je hond kan je daar verrassend veel over leren.
3 dingen die je meeneemt
1. Een duidelijke grens hoeft niet hard te zijn
Grenzen stellen is niet hetzelfde als boos worden, streng zijn of “de baas spelen”.
Duidelijkheid betekent dat jij weet wat je wilt en daar rustig bij blijft.
Voor je hond kan dat betekenen: tijdens het eten lig je op deze plek. Niet ongeveer in je mand, met je kop en twee poten erbuiten. Deze plek.
Voor jou als ondernemer kan het betekenen: dit hoort niet bij onze afspraak, dus ik doe het niet.
Zonder boosheid. Zonder ellenlange uitleg.
Gewoon duidelijk.
2. Bepaal wat je wél wilt vóór je begint te corrigeren
We zijn vaak heel goed in benoemen wat niet mag.
Niet springen. Niet bedelen. Niet trekken. Niet uit je mand komen.
Maar waar wil je je hond dan wél?
Hetzelfde geldt voor je grenzen. Als jij zelf niet helder hebt wat voor jou oké is, wordt het moeilijk om dat aan iemand anders duidelijk te maken.
Dus draai het om.
Niet: wat wil ik niet meer?
Maar: wat wil ik wél? Wat klopt voor mij? Waar ligt mijn grens?
Hoe concreter het antwoord, hoe minder grijze zone.
3. Blijf bij je beslissing, ook wanneer dat ongemakkelijk voelt
Hier zit vaak het moeilijkste stuk.
Je hebt je grens aangegeven en dan komt er een reactie.
Je hond probeert het nog eens.
Een klant is teleurgesteld.
Iemand vindt je streng.
Je voelt schuldgevoel opkomen.
En precies daar willen we vaak terugkrabbelen.
Sofie deelt hoe ze dat zelf recent meemaakte bij een klant. Er was een miscommunicatie en er werd iets van haar verwacht wat niet haalbaar was binnen haar agenda. Ze gaf haar grens aan en kreeg daarop een lastige reactie.
Haar eerste reflex?
Misschien heb ík het verkeerd gedaan. Misschien moet ík dit oplossen.
Tot ze terugging naar de feiten. Wat was er afgesproken? Was haar grens onredelijk? Had ze bewust iets gedaan om die ander te kwetsen?
Nee.
Iemand anders mag teleurgesteld zijn in jouw grens. Dat betekent nog niet automatisch dat die grens verkeerd is.
Probeer dit eens deze week:
1. Kies één grens. Niet ineens twintig nieuwe regels.
2. Bepaal vooraf wat je wél wilt. Maak je verwachting concreet.
3. Gebruik minder woorden. Geen hele discussie wanneer je hond de grens opzoekt.
4. Blijf rustig bij je beslissing. Niet harder of bozer. Wel consequent.
En daarna komt de opdracht die niets met je hond te maken hoeft te hebben.
Stel deze week één grens die je normaal moeilijk vindt.
Misschien krijg je een uitnodiging waar je geen zin in hebt. Vraagt een klant iets wat eigenlijk niet past. Of wil je gewoon een halfuur werken of koken zonder dat iemand iets van je nodig heeft.
Voel eerst wat jij wilt.
En als het antwoord nee is, probeer dan eens:
“Nee, sorry. Dat gaat niet voor mij.”
Punt.
Niet gevolgd door zeven zinnen waarin je probeert te bewijzen dat je nog steeds een goed mens bent.
Sofie weet zelf hoe lastig dat kan zijn. Grenzen stellen kreeg ze thuis niet vanzelfsprekend mee en ook vandaag blijft het iets waarin ze oefent. Maar precies daarin zit de parallel met onze honden: we hoeven het niet perfect te doen om iets nieuws te leren.
Misschien begin je met hondentraining omdat je wilt dat je hond beter luistert, rustiger wordt of buiten niet voortdurend alles probeert te regelen.
En ontdek je onderweg iets over jezelf.
Dat je mag weten wat je wilt.
Dat zorgzaam zijn en grenzen hebben perfect naast elkaar kunnen bestaan.
En dat duidelijkheid niet noodzakelijk afstand creëert. Ze kan juist rust en vertrouwen geven.
Wil je niet alleen begrijpen waarom dit gebeurt, maar ook concreet oefenen met die dagelijkse situaties? Dan kan je gratis aansluiten bij Woef Wonderland. Drie dagen lang gaat Sofie praktisch aan de slag met meer rust, samenwerken, grenzen stellen en de situaties waarin je thuis en onderweg telkens opnieuw vastloopt.
Timestamps:
00:00 Wat grenzen stellen met je hond over jou kan vertellen
02:37 Waarom “nee, nee, nee” je hond weinig leert
04:03 Hoe vaak zeg jij ja terwijl je nee bedoelt?
05:56 De grijze zone waarin je hond leert onderhandelen
08:17 Waarom duidelijke grenzen je hond rust geven
08:56 Wat probeert jouw hond jou te leren?
10:21 De curlingbaas: waarom we alles willen oplossen
12:58 Grenzen stellen bij je hond, kinderen en thuis
14:45 Waarom grenzen zoveel verder gaan dan hondentraining
16:46 Waarom nee zeggen zo ongemakkelijk kan voelen
18:43 Schuldgevoel maakt je grens niet duidelijker
20:28 Waar heb jij geleerd om jezelf aan te passen?
22:54 Vier concrete tips om duidelijker grenzen te stellen
29:38 De opdracht: stel deze week één grens
31:08 Sofies eigen worsteling met grenzen stellen
35:59 Waarom steun helpt wanneer een grens ongemakkelijk voelt
38:40 Wat je hond je over jezelf kan leren
40:07 Lou over Bingo, de hond in zijn klas
44:01 De vier stappen nog één keer op een rij

Hoe harder jij probeert alles onder controle te houden, hoe meer spanning je soms creëert. Bij jezelf én bij je hond.
Controle loslaten betekent natuurlijk niet dat je vanaf nu de lijn losgooit en je hond lekker zijn zin laat doen. Integendeel.
Ik geloof heel sterk in duidelijke grenzen. Je hond mag weten wat jij verwacht, wat wel kan en wat niet. Maar binnen die grenzen moet er ook ruimte zijn. Want wanneer jij iedere beweging controleert en ieder mogelijk probleem probeert te voorkomen, krijgt je hond amper de kans om te ervaren: hé, ik kan dit.
En krijg jij nooit de kans om te ontdekken: mijn hond kan dit eigenlijk ook.
Duidelijkheid is niet hetzelfde als controle.Misschien herken je dit tijdens het wandelen:
* je kijkt om de paar seconden waar je hond is;
* je zegt voortdurend zijn naam zonder echt een opdracht te geven;
* zodra je een andere hond ziet, maak je automatisch de lijn korter;
* je lichaam spant zich al aan vóór er iets gebeurd is;
* je vermijdt bepaalde situaties omdat je bang bent voor wat er eventueel zou kunnen gebeuren;
* je bent meer bezig met wat andere mensen zullen denken dan met wat jij en je hond op dat moment nodig hebben.
Vaak doe je dat juist omdat je het zo graag goed wil doen.
Maar jouw hond voelt wel dat er aan de andere kant van de lijn iets verandert. Je schouders gaan omhoog. Je handen worden strakker. Je ademhaling verandert.
En dan gebeurt soms precies datgene waar je bang voor was: ook je hond spant zich aan.
Wat mijn hond Liasco en mijn leerlingen mij hierover leerden
Lang voordat ik fulltime hondenbazen coachte, werkte ik twintig jaar in het buitengewoon onderwijs. Mijn Duitse herder Liasco ging mee naar school.
Liasco had een voorgeschiedenis en had andere honden gebeten. Tijdens wandelingen was ik daardoor vaak alert. Ik wilde voorkomen dat er iets gebeurde en probeerde haar veel meer onder controle te houden.
Op school zag ik een totaal andere hond.
Daar waren haar grenzen heel duidelijk. Ze had een vaste plaats in de klas, wist waar ze mocht lopen en wat ik van haar verwachtte. En precies daardoor hoefde ik haar niet iedere seconde te controleren.
Hetzelfde zag ik bij mijn leerlingen.
Ze hadden nood aan structuur, regels en duidelijke grenzen. Maar binnen die grenzen gaf ik hen ontzettend veel ruimte. We maakten films, deden projecten, gingen vrijwilligerswerk doen en probeerden dingen waarvan ze misschien eerst dachten dat ze die niet konden.
Daar groeit vertrouwen.
En eigenlijk geldt voor je hond hetzelfde.
Geef een duidelijk kader. Geef richting. En durf daarbinnen ook ruimte te laten.
Probeer het zelf: 2 oefeningen
1. Wandel zonder voortdurend naar je hond te kijken
Kies een veilige en rustige plek. Kijk vooruit. Adem rustig in en uit. Ontspan je schouders en voel eens hoe je de lijn vasthoudt.nKunnen je vingers wat losser? Geef richting en wandel.
Probeer niet iedere paar seconden te controleren of je hond nog volgt. Observeer vooral wat er bij jóú gebeurt.
Extra uitdaging? Neem een lepel met een knikker of rond snoepje erop in je mond en wandel daarmee terwijl je vooruit blijft kijken. Het ziet er misschien wat gek uit, maar je aandacht verschuift weg van het voortdurend controleren van je hond.
2. Geef ruimte aan de lange lijn
Neem een lange lijn van bijvoorbeeld vijf of tien meter en kies een omgeving waarin voldoende ruimte is.
Let deze keer niet in de eerste plaats op je hond, maar op je handen.
Wat gebeurt er wanneer je in de verte een fietser, jogger of andere hond ziet?
Rol je die lange lijn onmiddellijk op tot er nog twee meter overblijft?
Probeer de ruimte eens te behouden. Wandel vooruit, verander van richting en roep je hond niet voortdurend terug. Wanneer je hond uit zichzelf bij jou komt of bij jou incheckt, kan je daar aandacht aan geven.
Je geeft vrijheid binnen een veilig kader.
Kijk eens naar jezelf in plaats van naar je hond
Film één van deze oefeningen eens.
Niet om achteraf te beoordelen of jouw hond het “goed” heeft gedaan, maar om naar jezelf te kijken.
Hoe vaak kijk jij naar je hond? Wanneer trek je je handen naar je toe? Wat gebeurt er met je schouders wanneer iemand nadert? Wanneer maak je de lijn korter? En hoeveel daarvan gebeurt al voordat er überhaupt iets aan de hand is?
Misschien ontdek je wel iets dat niet alleen tijdens het wandelen terugkomt.
Want onze behoefte aan controle stopt natuurlijk niet bij onze hond. Misschien herken je ze ook bij je kinderen, in je werk, je bedrijf of je relaties.
Je hond kan daarin een behoorlijk confronterende spiegel zijn.
Niet om jezelf daarvoor te veroordelen. Wel om nieuwsgierig te worden:
Waar mag ik duidelijke richting geven en daarna wat meer vertrouwen?
Wil je dit samen met mij oefenen? Woef Wonderland komt opnieuw terug. Drie dagen lang gaan we praktisch aan de slag met ontspannen wandelen, rust in huis, samenwerken, grenzen aangeven zonder voortdurend te controleren en ruimte geven zonder je hond zomaar alles te laten doen.
En onthoud vooral: je hoeft niet alles onder controle te hebben om een goede hondenbaas te zijn.
Geef richting. Geef grenzen. En durf daarna te vertrouwen.
Op je hond én een beetje meer op jezelf.
Woef, you can!
Timestamps
00:00 Hoe jouw behoefte aan controle je hond beïnvloedt
03:43 Controle tijdens het wandelen: herken jij dit?
09:48 Wat kinderen én honden nodig hebben om vertrouwen op te bouwen
13:07 Waarom controle loslaten zo moeilijk kan zijn
14:24 Wat probeert jouw hond jou te leren?
18:32 Oefening 1: wandelen zonder voortdurend naar je hond te kijken
20:14 Oefening 2: meer ruimte geven met een lange lijn
23:17 Film jezelf en ontdek wat jij doet tijdens het wandelen
24:00 Woef Wonderland komt terug
25:02 Lou over duidelijke grenzen en “streng genoeg” zijn
29:00 Grenzen geven én vertrouwen: de belangrijkste les