Felieton Tomasza Olbratowskiego

Kierownictwo sieci wielopowierzchniowych sklepów z różnymi rzeczami, typu zlew, typu sedes, drzwi, wykładziny, śrubki, meble ogrodowe czy lampy, nie jest tajemnicą który sklep, ale i tak jej nie zdradzę. W każdym razie nazwa zaczyna się na C a kończy astorama, więc to kierownictwo zaczęło wymagać od pracowników, by pytali klientów wychodzących bez zakupów, dlaczego nic nie kupili. I słuszna inicjatywa, Bo co. Nie podobało się? Przyjdzie taki klient do sklepu, połazi, zużyje tlenu, podotyka, podepta alejki i nic nie nabywa. A gdyby tak wycieczka szkolna przyszła do sklepu i zobaczyła, że dany klient nic nie kupuje, to jaki przykład da dzieciom, i niech nie ściemnia gościu, że nie widział nigdy wycieczki szkolnej. Stoi taki 40 minut przed półką z silikonami, gapi się w ścianę, później bierze tyłek w troki i do domu. Przepytywania nic nie kupujących klientów powinny być jednak głębsze, uświadamiające niekupującym ich błąd. A młotek się nie spodobał?

W coraz szersze kręgi zatacza się lista kandydatów w wyborach na prezydenta Krakowa. Ma być kandydatów więcej niż mieszkańców. Wiadomo miasto prestiżowe. Wszyscy już wiedzą, że ja nie wystartuję na prezydenta Krakowa. Chyba, żeby coś tam, czy coś. Kiedy to ogłosiłem, dało się usłyszeć odgłosy westchnienia ulgi u planujących kandydować.

Ironia, polityka i demografia w jednym kieliszku. Felieton o tym, jak w Polsce szuka się przyczyn katastrofy demograficznej — i jak zaskakująco proste recepty potrafią znaleźć politycy. Skoro młodzi nie piją, to się nie poznają, a skoro się nie poznają, to nie ma dzieci. Brzmi absurdalnie? Tym lepiej. To satyryczne spojrzenie na publiczne „diagnozy”, które coraz częściej brzmią jak kabaret, choć dotyczą bardzo realnych problemów: mieszkań, perspektyw i przyszłości młodego pokolenia.

Odpowiemy sobie dzisiaj na pytanie: dlaczego nie zostanę prezydentem Krakowa. Pan Miszalski został wyreferendowany z urzędu. I od razu pojawiła się giełda nazwisk kandydatów, wśród których Skowron wymienił i moje nazwisko. Wymienił liczne moje pozytywne zalety, w tym, że gadam mądrze, co jest głupie. Otóż, powtórzę się: jest to raczej niemożliwe, żebym został prezydentem Krakowa. Nie mógłbym pełnić tej funkcji, piastować tego stanowiska i sprawować tego urzęda. Bo to trzeba sprostać potrzebom miasta, a ja nikogo w Krakowie nie znam, nie jestem umocowany w strukturach i kim ja obsadzę spółki miasta? Ludźmi, których nie znam? Tych co znam konkretnie trzy Skowron Tomkowicza Medżik może Kałamaga, to oni może wezmą po dwie góra trzy spóły, ale reszta? No jak? I tak w cholerę nieobsadzonych stanowisk zostaje...

Uważamy te prawdy za oczywiste: że wszyscy ludzie zostali stworzeni równymi, że ich Stwórca przyznał im pewne niezbywalne prawa, a wśród nich są prawo do życia, wolności i dążenia do szczęścia. Tak głosi Deklaracja Niepodległości Ameryki. I właśnie prezydent Trump jako głowa państwa dąży do szczęścia. Daje przykład swoim rodakom. Oto, w wyniku ugody na mocy której Trump zrezygnował z pozwu przeciw amerykańskiemu Urzędowi Podatkowemu na 10 miliardów dolarów, za ujawnienie danych z jego zeznań podatkowych w ostatnich latach poprzedniej kadencji, rząd USA, na którego czele stoi Trump, wydał dokument, zgodnie z którym "na zawsze wykluczone i zakazane" jest prowadzenie audytów zeznań podatkowych Donalda Trumpa, jego synów Donalda Juniora i Erica, a także holdingu Trump Organization, a także ściganie ich za ewentualne nieprawidłowości w rozliczeniach z fiskusem. Pewnie po tym Trump zebrał rodzinę i powiedział jak Marian Opania do Janusza Gajosa w Piłkarskim pokerze: to my teraz możemy wszystko! To jest rodzina na swoim!