De Zaak X

Als rechtbankverslaggever zit je uiteraard vaak in de rechtbank, maar soms zitten er zaken tussen die je lange tijd bijblijven. De zaak die Iris van den Boom niet snel zal vergeten, gaat over het jongetje Rico, dat ontvoerd werd uit zijn eigen bed.
Het gebeurt allemaal op een zaterdagochtend in Barneveld, in augustus 2024. De ouders van het jongetje zien ’s morgens dat de slaapkamerdeur van Rico openstaat, terwijl zij die de avond ervoor dicht hebben gedaan. Als ze de kamer inlopen, is het bedje van Rico leeg. Via de videodeurbel zien ze een man lopen, met hun kind in zijn armen.
Die man blijkt later de 54-jarige Ahmet te zijn. Hij wordt verdacht van het misbruiken en ontvoeren van de jongen. In de rechtbank wordt hij veroordeeld tot vier jaar cel en tbs. Daar is A. het niet mee eens: hij gaat in hoger beroep.
Dat hoger beroep moet nog worden behandeld. Hoe gaat het nu met Ahmet? En met peuter Rico? Rechtbankverslaggever Iris van den Boom van AD Amersfoortse Courant volgt de zaak op de voet. „Sommige zaken blijven je altijd bij, en deze staat misschien wel bovenaan alle zaken die ik heb gevolgd. Ahmet wil graag in contact komen met de ouders, maar als ik terugdenk aan de zitting van destijds kan ik me niet voorstellen dat zij daarop zitten te wachten.”
See omnystudio.com/listener for privacy information.

Er staat een man voor de deur, in nette kleding. Hij heeft een map in zijn hand en vertelt degene die de deur opent dat er mogelijk straling in huis is. Zodra hij weer weg is, blijken ook sieraden en geldbedragen verdwenen.
Die nette man was in veel gevallen de 36-jarige Boban. Terwijl hij de oudere slachtoffers meenam naar de badkamer, omdat daar de minste straling zou zijn, sneakte zijn neef het huis in om de ouderen te beroven.
Maar bij een van zijn pogingen werd Boban betrapt, omdat de bewoosnter een camera in haar huis had staan, waarop haar dochter meekeek. En dus stamelt de zenuwachtige Boban in de rechtbank dat hij spijt heeft, en dat hij dit nooit had moeten doen. Hij legt uit dat hij schulden had en verslaafd was aan tramadol.
Verslaggever Ard Schouten volgt de zaak namens AD Utrechts Nieuwsblad: „Ik vind dit het laagste van het laagste. Je mag in de rechtbank nooit wat zeggen als journalist, maar in dit geval heb ik wel de neiging om tegen hem te zeggen ‘Jongen, je hebt zelf ook een moeder. Wat zou je ervan vinden als iemand dit bij jouw moeder deed?’”

Wil je meepraten over deze zaak? Ga dan naar AD.nl/dezaakx en discussieer mee
See omnystudio.com/listener for privacy information.

Als Yara naar haar werk gaat, laat ze haar zoontje Noa (1) achter bij haar stiefvader Jamilo. Hij is de vriend van haar moeder en samen hebben zij ook een jong zoontje. Zo kunnen ze leuk samen spelen, maar als ze thuiskomt ontdekt Yara dat er niet alleen gespeeld is.
Noa heeft namelijk krassen in zijn nek en blauwe plekken op zijn arm. Ze maakt foto’s van de verwondingen, maar laat het verder rusten. Als ze een week later, na weer een dag oppassen door Jamilo, opnieuw blauwe plekken ziet, confronteert ze hem ermee. Hij zegt dat het kwam door het spelen en stelt haar daarmee gerust. Maar een week later is het wéér raak: Noa heeft twee gebroken ribben en een gebroken arm. Jamilo wordt opgepakt en zit drie dagen in voorarrest.
In de rechtbank moet Jamilo dat uitleggen. Hij zegt dat hij geen verwondingen heeft gezien en dat er gewoon is gespeeld. Volgens hem mocht Yara hem vanaf het begin niet en probeert ze hem zwart te maken.
Rechtbankverslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Het is al erg genoeg hoe ver het is gekomen. Moeder Yara verdient dus een pluim voor het feit dat ze heeft ingegrepen. Hoe moeilijk dat ook zal zijn geweest, want Jamilo was toch de vriend van haar moeder. Daardoor is de cirkel van geweld doorbroken.’’
See omnystudio.com/listener for privacy information.

De 40-jarige Silvia heeft een nagelsalon aan huis in Pijnacker, maar ze heeft ook een duistere kant: zeven jaar lang lichtte ze een klant en vriendin op, en dat kostte die vriendin bijna 900.000 euro.
Terwijl Irene voor de eerste keer in de stoel zit bij Silvia om haar nagels te laten doen, stormt Silvia’s partner binnen om te vertellen dat ze uit hun huis worden gezet omdat ze een huurachterstand hebben. Irene wordt geraakt door het verhaal en biedt aan 300 euro te betalen. Ze boekt ook meteen een nieuwe afspraak, en de twee vrouwen worden vriendinnen.
De huurschuld lijkt na een tijdje opgelost, maar dan vertelt Silvia dat ze haar bedrijf wil uitbreiden. Nu werkt ze in een kamer in haar huis, maar ze zou graag een studio in haar tuin zetten. Ook daaraan betaalt Irene mee: haar scheiding is inmiddels definitief en de boedel is verdeeld, dus heeft ze het geld. In de loop der jaren gaat het om bijna 900.000 euro. Daar komt bijna niets van terug.
Pas na jaren vriendschap ontdekt Irene dat ze is opgelicht. Jorina Haspels volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „Ze zal zichzelf nu voor haar kop slaan: waarom ik heb dit niet eerder gezien? Maar dat is juist waarom het oplichting is en waarom het vaak voorkomt: je ziet het niet omdat je wordt opgelicht. Oplichters kunnen nu eenmaal op bepaalde triggers drukken bij mensen.”
See omnystudio.com/listener for privacy information.

Na een houdverbod zou je zeggen dat een kattenliefhebber wel beter weet, maar in het geval van Jasmine blijkt dat toch anders te zijn. Bij een controle blijken er 14 katten in haar huis te leven, in zeer slechte omstandigheden.
Overal in huis liggen kattenharen, er is veel ontlasting en het ruikt er naar ammoniak. Een deskundige die in de woning komt, krijgt hoofdpijn en wordt benauwd, en in de badkamer zitten twee Maine Coons opgesloten. De dierenarts die de katten vervolgens onderzoekt, komt met een waslijst aan problemen bij de dieren.
Volgens Jasmine, de bewoonster van het huis, zijn de katten echter niet van haar en overtreedt ze dat houdverbod niet. De dieren waren namelijk van haar partner en haar zoon, zo legt ze uit. Maar als ze naar hun voerbak liepen, gaf ze ze wel eten.
In de rechtbank vertelt ze dat ze de katten niet kan weggeven: ‘Dat doe je gewoon niet.’ En hoewel ze hulp krijgt in gesprekken, wacht ze nog altijd op hulp in de huishouding. Zelf denkt ze zo’n zes tot acht katten te kunnen houden. De rechter denkt daar anders over.
Verslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Het is schrijnend. In de eerste plaats voor de dieren, maar ook voor deze mensen die de zorg niet aankunnen en dat ook niet inzien.”
See omnystudio.com/listener for privacy information.