De 100 Vrouwen van Marcel

Otje van der Lelij is psycholoog, journalist en schrijver maar bovenal iemand die haar nieuwsgierigheid durft te volgen. Vernoemd naar een personage van Annie M.G. Schmidt, maar misschien nog wel meer een Abeltje: avontuurlijk, eigenzinnig en altijd in beweging. Tijdens haar studie psychologie ontdekte ze niet alleen haar liefde voor het vak, maar ook voor journalistiek. Toen ze tweede werd bij een essaywedstrijd, was het raak: schrijven werd haar pad.
Ze combineerde beide passies in een baan bij een psychologie-magazine en schreef later ook voor diverse andere bladen. Ironisch genoeg schreef ze regelmatig over geluk en een beter leven, terwijl ze zelf vooral in haar hoofd leefde: achter haar laptop, gedreven door deadlines. “Ik praktiseer niet waar ik over schrijf,” realiseerde ze zich. Er moest iets veranderen.
Die verandering kwam tijdens de coronaperiode. Terwijl de wereld vertraagde, vond Otje juist ruimte: buiten, thuis, in rust. Samen met haar man begon ze te zoeken naar iets nieuws, zonder precies te weten wat. “Ze zeggen vaak: volg je droom, maar ik wist niet wat die was. Wel waar mijn vuur van aangaat.”
Dat vuur leidde haar naar een boerderij in Drenthe. Bij de eerste bezichtiging wist ze het zeker: hier zou ze nog vaak de oprit oprijden. Waar haar man vooral werk zag, zag zij vooral mogelijkheden. Met een vleugje psychologisch inzicht kreeg ze hem toch mee. Wat volgde was een sprong in het diepe, inclusief een eerste, al bestaande, boeking met een uitbundig vrijgezellenfeest vol technomuziek en stripacts. Inmiddels hebben ze de plek volledig eigen gemaakt: een bijzonder locatie voor bijeenkomsten én een nieuw thuis. En misschien nog belangrijker: een plek waar Otje haar schrijfinspiratie hervond. Alsof die nieuwe omgeving niet alleen letterlijk meer ruimte biedt, maar ook mentaal. “Een droom staat nooit stil” zegt ze, “die blijft zich ontwikkelen”. Maar één ding is zeker: hier krijgt haar vuur alle zuurstof.
Interview: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ en Menke Visser⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Coördinatie: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marnix van Wijk⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Edit en mixage: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Pepijn Buitenhuis⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Social media: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Tekst: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠⁠⁠⁠⁠.
De Gouden Tip: Kijk voor 10% korting op www.elementalist.nl/pages/MARCEL

Eind mei plaatste Marcel een video waarin hij openhartig vertelde over zijn financiële problemen. Door zijn gezondheid is hij al lange tijd niet meer in staat om te werken. Toch heeft dat hem er nooit van weerhouden zich in te zetten voor anderen. Zo brengt hij ieder jaar kratten vol bonbons naar een psychiatrische instelling en maakt hij samen met een toegewijd team volledig vrijwillig deze goed beluisterde, gratis podcast.
Voor het eerst besloot hij zelf iets te vragen: één euro per persoon. Niet om rijk van te worden, maar om zijn schulden af te lossen en zonder financiële zorgen zijn pensioen tegemoet te kunnen gaan. Wat volgde was ongekend. Zijn video ging viraal en binnen korte tijd waren zijn schulden afbetaald. Daarnaast ontving hij duizenden hartverwarmende berichten, waaronder veel reacties van mensen die zelf met schulden worstelen. Natuurlijk waren er ook kritische geluiden van mensen die anders naar de situatie keken.
Na tientallen afgeslagen uitnodigingen van televisieprogramma’s en kranten schuift Marcel nu aan bij Hanneke en Menke voor een eerlijk gesprek. Hoe is het om te leven zonder geld? Wat bracht hem ertoe deze stap te zetten? En hoe ga je om met de schaamte die vaak gepaard gaat met financiële problemen? Ze praten over de kwetsbaarheid van hulp vragen, maar ook over het ongemak dat we voelen wanneer we iemand anders om hulp zien vragen. Want is het niet juist iets moois wanneer mensen hun hart openen en elkaar helpen?
Natuurlijk had Marcel, dankzij zijn bekendheid en achterban, een positie die voor veel anderen niet is weggelegd. Tegelijkertijd heeft hij hiermee een taboe doorbroken en een gesprek op gang gebracht dat juist voor mensen in vergelijkbare situaties van grote waarde kan zijn. En alsof dat nog niet genoeg was, ging hij diezelfde dag nog samen met het Hallo Medemens-team aan de slag om te onderzoeken hoe zij ook andere mensen met schulden kunnen gaan helpen. Want als deze ervaring één ding heeft laten zien, dan is het wel hoeveel er mogelijk wordt wanneer mensen elkaar weten te vinden.
Volg Hallo Medemens via ons Instagram-account.
Interview: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Hanneke Groenteman en Menke Visser. Edit en mixage: ⁠⁠⁠⁠Marnix van Wijk⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Social media: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Tekst: ⁠⁠⁠⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠⁠⁠⁠.

Maaike Dirkje Hop is een Nederlandse cabaretier en theatermaker die doorbrak met haar winst bij Cameretten 2025. Haar weg naar het podium was echter allesbehalve vanzelfsprekend. Waar veel artiesten al op jonge leeftijd via toneelscholen instromen, werd zij herhaaldelijk afgewezen voor diverse toneelopleidingen. Ze zette haar droom opzij en werkte bijna twintig jaar in het onderwijs.
In 2020 liep ze vast. Ernstige slaapproblemen dwongen haar te stoppen met werken. Tijdens de coronaperiode kwam het besef: als ze nu niets met cabaret of theater zou doen, zou het er nooit meer van komen. Jarenlang had ze zich vastgehouden aan het idee dat ze het misschien wel kon, zonder het echt te proberen. Nu besloot ze het waar te maken.
Haar cabaretvoorstelling maakte ze volledig zelf: “daar heb ik mijn hele leven de tijd voor gehad,” grapt ze. Maar nog opvallender dan het maken is haar durf: het risico nemen om te falen, oog in oog te staan met een stroef publiek, of zelfs haar eigen broer vertellen dat haar voorstelling beter is zonder hem.
Juist het feit dat ze pas later doorbrak, ziet ze als een voordeel. Ze staat steviger in haar schoenen en ontwijkt valkuilen waar ze op jongere leeftijd waarschijnlijk wel in was gestapt. “Dit had ik op mijn twintigste of vijfentwintigste niet gekund,” zegt ze. Tegelijkertijd merkt ze dat ouder zijn/worden ook een keerzijde heeft, vooral fysiek.
Interview: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ en ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marnix van Wijk⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Opname en coördinatie: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marnix van Wijk⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Edit en mixage: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Pepijn Buitenhuis⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Social media: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Tekst: ⁠⁠⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠⁠⁠. Foto: Mark David

Bestel ⁠⁠hier⁠⁠ Marcel & Pablo's boek Geef haar eens ongelijk, over de bijzondere vrouwen uit deze podcast.
Op de vraag ‘wat wil je later worden?’ had Bianca nooit een antwoord. Niet omdat ze het niet wist, maar omdat ze al vroeg voelde wie ze was. Iets wat wij gaandeweg lijken te zijn kwijtgeraakt. Volgens Bianca is dat niet vreemd: als kind leren we al snel dat de klok belangrijker is dan onze eigen beleving. Dat het niet draait om wie je nú bent, maar om wie je later moet worden. En dat komt doordat onze maatschappij is ingericht op een economisch model. Daardoor hebben we geleerd om gevoelens te onderdrukken of weg te zetten als ‘zweverig’. Emoties worden vaak gezien als een zwakte, terwijl ze juist een essentieel menselijk kompas zijn. Ze vertellen ons precies wat er in ons leeft.
We bewegen ons vaak op de automatische piloot. Echte verandering kan, zegt Bianca, en begint pas wanneer we die cyclus doorbreken. Door te stoppen met oordelen, verwachtingen los te laten en terug te keren naar het moment. Door vaker even te stoppen en onze aandacht opnieuw te richten. Hoe moeilijk dat ook klinkt in een wereld die voortdurend versnelt en ons continu afleidt. 
Te benoemen wat Bianca doet, laat zich moeilijk vangen in een ‘vak’. Dat woord zegt het eigenlijk al: een afgebakend deel. Door ons te specialiseren, richten we ons op één ding en verliezen we het grotere geheel uit het oog. Bianca ziet juist dat geheel. Ze herkent verbindingen en ook waar die (tijdelijk) ontbreken. Tegelijk blijft ze opvallend nuchter. Ze werkt vanuit een onbevooroordeeld liefdevol hart zonder enige vorm van ego. Bianca neemt blokkades niet actief weg, maar maakt ze zo zichtbaar dat je systeem ze zelf oplost. Want zo zegt ze: zo leert het systeem "ik kan het zelf" en niet "jij kan dit voor mij doen”. Kinderen groeien tenslotte niet door ze te trainen voor wat ze moeten worden, maar door ze te zien en te erkennen in wie ze al zijn.
Haar ultieme droom? Dat iedereen weer volledig zichzelf wordt. Zelfs als dat zou betekenen dat haar eigen werk ooit overbodig wordt.
Interview: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ en Menke Visser⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Opname en montage: Menke Visser. Social media: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Tekst: ⁠⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠⁠.

Bestel ⁠hier⁠ Marcels boek Geef haar eens ongelijk, over de bijzondere vrouwen uit deze podcast.
Krijg je een naam omdat die bij je past, of ga je je gedragen naar je naam?” Hadewych betekent sterke vrouw en strijdster. Haar moeder vond die naam zo krachtig dat een tweede naam overbodig was. En niets bleek minder waar. Vanaf jonge leeftijd voelde Hadewych een sterke drang om op te staan tegen onrecht en durfde ze keuzes te maken die niet altijd makkelijk waren.
Zo besloot ze in 2013, na drie bijna-doodervaringen in slechts twee maanden tijd, de gerenommeerde Toneelgroep Amsterdam te verlaten. “Blijkbaar is het de bedoeling dat ik leef,” dacht ze. “En dat ik meer mijn eigen stem laat horen.”
En dat deed ze letterlijk én figuurlijk met haar basgitaar. Zelfs nu haar moeder ongeneeslijk ziek is, ziet ze opnieuw diezelfde kracht terug. Niet als hardheid, maar als een rustige aanvaarding van wat is. Geen angst voor wat gaat komen, maar een diep besef van liefde en van verbondenheid. Die moed komt niet uit het niets. In haar familie blijken haar grootmoeders stuk voor stuk krachtig te zijn geweest. Vrouwen die opstaan, dragen, doorzetten. Soms voelt Hadewych daardoor juist ook een twijfel: of haar eigen licht wel groot genoeg is tussen al die sterke voorgangsters.
Misschien zit het antwoord juist in de zoektocht zelf. In het steeds opnieuw leren balanceren tussen kracht en kwetsbaarheid. Het moederschap hielp haar dat te begrijpen. In de intense kwetsbaarheid die ze toen voelde, ontdekte ze iets onverwachts: kwetsbaarheid is geen tegenhanger van kracht maar er juist een vorm van. En misschien is dat wel de echte betekenis van haar naam. Niet alleen de strijdster die vecht, maar ook de vrouw die durft te voelen, te twijfelen en toch haar licht blijft delen. 
Interview: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ en Menke Visser⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Opname en montage: Menke Visser. Mixage: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marnix van Wijk⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Social media: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Tekst: ⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠.