Mijn kind heeft autisme

Ik ben er ook nog.
Het is een zin die je niet snel hardop durft zeggen. Omdat zorgen vaak vanzelf gaat. Omdat je je kind zo graag ziet dat je jezelf met plezier naar de achtergrond schuift.
In deze aflevering hoor je het verhaal van zorgouder Kimberly, mama van Lian (bijna 5 jaar, autisme) en Lewis (7 jaar).
Ze vertelt hoe het is om te leven met een kind met een extra zorgnood, hoeveel er op je afkomt, en hoe zoeken het soms is naar evenwicht.Tussen twee broers.Tussen geven en blijven geven.
En tegelijk hoor je ook dit:hoe zacht Lian is. Hoe groot zijn hart is.Hoe liefde en vermoeidheid gewoon naast elkaar bestaan.
Het is een aflevering over zorgen, zoeken en zacht blijven.
Luister je mee?

Je houdt van je kind, punt. Je zou alles doen uit liefde voor je kind, maar mogen we wel even stilstaan bij die opoffering?

Want het is veel en ook heel zwaar. Toen zorgmama Daphne aan het begin stond van haar zoontjes diagnose had ze nog geen benul wat er haar allemaal te wachten stond.

Intussen is ze gestopt met werken, is haar sociaal netwerk kleiner geworden en doet ze bijna alles in teken voor haar gezin. Omdat ze geen keuze heeft, maar ook omdat ze positief blijft. Omdat ze haar beide kinderen de beste zorgen wil geven, daarom staat ze er elke dag.

Maar soms ook met verlangend uitkijken tot er eindelijk eens wat meer rust komt.

In deze aflevering ga ik in gesprek met Pauline, zij is mamavan Elanur (10 jaar en autisme) en Kaan (7 jaar en DCD).
Pauline noemt haarzelf en haar gezin een zootje ongeregeldmet veel liefde, en dat is exact wat deze aflevering uitstraalt. Ook in crisissituaties, wanneer het moeilijk loopt of de draagkracht enorm op de proef gesteld wordt. Ook dan voel je de liefde.
We hebben het over hoe we onze kinderen altijd vooropstellen, we gaan vaak in tegen de stroom om onze kinderen te kunnen ondersteunen. We splitsen op, we slapen bij onze kinderen in bed, we doen wat we kunnen.
Het is soms een moeilijk verhaal. Niet omdat onze kinderenmoeilijk zijn, maar omdat ze het moeilijk hebben. Omdat de emmertjes vol zijn en er geen marge meer is. Maar we staan er als ouders. Altijd.
Luister je mee?

In deze aflevering ga ik in gesprek met Lies, zij is mamavan Daan die autisme heeft en waarschijnlijk ook ADHD.
Sommige kinderen voelen de wereld niet een beetje.Ze voelen alles. Tegelijk. Altijd.
Daantje vulkaantje.Intens. Lief. Wild. Overprikkeld. Onderprikkeld.
Een wervelwind die je als ouders soms doet struikelen, instorten, weer rechtkrabbelen.
Het is een verhaal over zoeken. Over schuldgevoel. Overoverleven.
Over moeder zijn terwijl je zelf ook neurodivergent bent.
Over hoe dun de lijn soms is tussen begrijpen, begrenzen en jezelf verliezen.
En toch ook een verhaal over liefde, over sorry leren zeggenen over mogen springen in de zetel.
Luister je mee?

Interessante links
- Wil je Lies haar verhaal ook lezen? Dat kan op de blog.
- Huidborsteltje zoals vernoemd in de aflevering.

In deze aflevering ga ik in gesprek met Lieselot, zij is mama van drie kinderen en een pluszoon. Haar zoontje Gérome heeft autisme.
We spreken over hoe confronterend we het vinden dat onze kinderen niet helemaal geaccepteerd zijn in deze maatschappij en dat ze zich vaak een buitenbeentje voelen.
Over hoe we dagelijks beslissingen moeten maken in functie van ons kinderen, omdat we het beste willen voor hen.
En ook wij zouden bepaalde dagen liever overslaan, soms zijn er heel pittige periodes. Maar we mogen ons gevoel volgen, tradities doorbreken en kijken naar wat haalbaar is voor iedereen.