Vette Praat

Waarin we tussen de bedrijven door om joost zijn vakantieplanning heen laveren. Onderwijl doorgronden we de Franse telmethodes, wetende dat het niet voor niets is dat Duitse filosofen beter te begrijpen zijn. Boerenbedrog, naar het schijnt. Zoeken we het nu even niet op, misschien later, misschien ook niet. Glad ijs in april, het kan, het kan. Innovatie is toch wel ons ding, zeg maar. Al sinds de millenniumbug eigenlijk. Toen Minitel nog gewoon een ding was. Van toen wij nog niet eens via de telefoonlijn konden inbellen op het internet. Oh dat waren de dagen. De bewoners van het hol van Pluto worden voor eens en voor altijd gedefinieerd, terwijl we gaandeweg ontdekken dat we over het verkeerde Europese land aan het praten zijn. Frans kent mij wel enzovoorts. Au suivant. De Brexit ook nog even wordt gefileerd, al was het maar omdat we de term Ukelians graag willen introduceren. Druiloren zijn geen kniesoren, dat jullie het even weten. Hendrik de achtste aanleiding geeft voor royaltytalk en Astrid Joosten een bijrol krijgt in onze podcast. God save the Queen en the devil wears Prada. Wat Johnny Rotten tegenwoordig draagt laten we in het midden. Daarvoor moeten we eigenlijk terug naar de oudheid, maar gelukkig weet Joost de weg. De toestand daarvan durven we lijnrecht terug te voeren naar de laatste echte grote autofabrikant op het eiland. Doen we tussen neus en lippen door nog even de Goodwood Members Meeting aan. Ach moederlief, waar is mijn donkere zonnebril? Of je nog worst lust. Naar horen zeggen schijnen die members liever naar Luxemburg of Zwitserland te gaan, dat overigens geheel terzijde. En dan nog wat details, details, details over een circuit en hele grote grasvelden. Gelukkig wordt er voor een keer niet gevoetbald. Of hoe autoracen en Superman een gezamenlijke bedreiging vormen voor het laatste restje koraalrif. Gelukkig hebben we nog een koppel beren om ons groene hart er uit te rukken. Dat is wel eens lastig, maar nooit zo lastig als honderd jaar geleden. En weer die Royals. Sorry voor de geschiedenisles, een volgende keer gaan we terug naar de toekomst. Heel stiekem. Zoals we met onze Bugatti door de tunnel sluipen in onze wildste dromen. Of met onze hele snelle vrachtwagen, dat mag ook. Het zal wel nooit gebeuren, dat is dan weer sneu voor ons. Dat wel. Maar nog niet zo sneu als een circuit zonder bie… euh een opengereten klassieke race-auto. Heel gevaarlijk, dat autoracen. Bijna net zo gevaarlijk als spelen met fietsen op een jachtgeweer. Om zomaar even een zijsprongetje te maken. Kleiduiven fietsen. Zoek het maar even op. Het is wel een blik wormen wat Marc hier open trekt, want de term ‘fiets’ maakt bij Joost altijd onvermoede gevoelens los. Hele diepe. Het is een grote vlek, naar het schijnt. Maar dan met liefde. They tow horses don’t they? Vooral sinds ze voornamelijk op kleiduiven schieten natuurlijk. Al trekken sommige paardjes dan weer vooral hard aan teugeltjes. Je maakt wat mee onderweg. Echt waar. Op de boot, in de boot, zolang het maar drijft. Een olietanker is er niets bij. Iets totaal anders. Een monoposto of een monoloog, wat is er in een naam. Of zoiets. We wachten op de reprise, terwijl we in de tussentijd Sir Winston Churchill proberen te reanimeren. We doen ons best, we beloven niets. We blijven vrienden, ok? Ook wij zijn immers niet voor een gat te vangen. Dan nog even een Karren en Koffers-meeting regelen. Dat gaat ons lukken. We houden je op de hoogte. Houdt ons maar in de gaten. Regelen wij in de tussentijd de dweilband. Avec une phare zeg maare. Wanneer de slordigheid overwint en je de cyclopen niet ziet aankomen omdat ze zo slecht verlicht zijn. Wanneer de corrigerende tik niet meer helpt en ook auditieve signalen niet meer afdoende uitwerking hebben. Ik was het niet. Stippen we nog even de onderdelenschaarste aan zonder meteen tot een sluitende mening over de oorzaak laat staan een sluitende oplossing te komen. Sorry daarvoor. Het is een dingetje.

Een podcast waarin we normaal gezien de Kamasutra niet parafraseren, maar we voor aflevering soixante neuf wel heel erg in de verleiding komen. Waarbij we meteen willen benadrukken dat we deze versie hebben gekuist door ze schoon te likken. We een langzame fobie voor slagbomen ontwikkelen alsmede een voorkeur voor oranje jumpsuits. Joost dreigende taal uit, die Marc onmiddellijk weet te pareren. We het uitzonderlijk over autogerelateerde zaken zullen hebben. We ondertussen onze diverse lichtsteden door elkaar blijven halen. De truttenschudder een steeds groter deel begint uit te maken van de communistische propaganda die ons meer en meer in de ban krijgt. Het vingertje een steeds visueler gehalte begint te krijgen. De verzorgingsstaat in Eindhoven lijkt te culmineren, het Brabantse Luxemburg zeg maar. We Joost in het vervolg misschien beter Toos kunnen noemen. Niet omdat hij zijn genderidentiteit in twijfel trekt, maar juist omdat hij een grote aantrekkingskracht op Henken blijkt te hebben. Toekomstmuziek uit het verleden, voor wie nog volgen kan. Oempaloempa’s op Koewachtse wijze. De details volgen nog, al was het maar omdat ze niet graag vergeten worden. Daar waar het Marc alweer allemaal te snel gaat. We zelfs onze automobielkeuze aanpassen aan het thema van deze week. Finding Dory tussen de platvissen. Na tweeëntwintig jaren in dit leven, maken we een testament op van een distributieriem. En van een zonnig weekend vol oud roest. Barsten we uit onze lijstjes en de nerderige grapjes. Zo nerderig dat we ze moeten uitleggen. Binnenstebuitenwitzen. Meer Marken dan Marcen. Houdt uw notitieblok paraat. We onderzoeken en passant of we in de toekomst dan toch op bamboe kunnen rijden. Een visgraat zonder platvis een probleem is gebleken. Gelukkig hadden we beloofd dat we het netjes zouden houden. Kip ook deze week het meest voordelige stukje vlees blijkt. Zelfs met beter leven sticker. De blije vogel zeg maar. Zijn we al verwarrend genoeg? Nee, dan laten we onze seventies snor nog even wat langer groeien terwijl we cowboyhoeden passen. Gelukkig zijn er daarbij geen persoonlijke ongevallen gebeurd. Seventies snor? Met een Oldsmobile Vista Cruiser erbij? Where’s Donna..? We meehuilen met de wolven op de jankbijeenkomst. Op de bumper van de brave belastingbetaler plakken. We het zilvervisje nieuw leven inblazen. Alweer een binnenstebuitenwitz. Het loont toch echt om onze verhalen te luisteren, wil je nog een beetje kunnen meepraten met de grote jongens. We steeds langer moeten opblijven om af en toe nog eens een niet functionerende stuk autoverlichting te kunnen spotten. Gelukkig dat Joost nog fluks de g-spot weet te vinden (sorry, het blijf aflevering Soixante-Neuf natuurlijk). We post mortem ontdekken waarom ’s werelds grootste fabrikant van beige taxi’s een omkeermechanisme in haar oorspronkelijke hatchback had gebouwd. Allemaal voor niets zoveel moeite gedaan om de koplampjes te vervangen. Bij deze presenteren wij met trots de Mercedes Urvan. Nee, niet de oersprinter. We onder de indruk zijn van de nieuwste manier om het wereldnieuws met een vrolijke blik tot ons te nemen. Duwen, anders fietsen. Bijvoorbeeld op een mountainbike met een unobtanium lichtblauwe kleur. Begrijpen wie het begrijpen kan. Spam, spam, spam and eggs. Met dank aan het eendaagse abonnement bij Odido. Het bekende kruimelspoor. En nee, de brandweer rukt niet uit voor een broodrooster. Mengsmeringperikelen uit de oude doos. Dat gaat naadloos over in de kleur stormachtig grijs. Ongeveer precies. Spice Girls die beter zitten dan het gemiddelde tuinhuis. Wij hadden het liever niet gezegd. We blijven op afstand. Plastic fantastic of in de betere nouvelle vague style, Le Plastic c’est Fantastique. We ons ook afvragen waarom de marketingafdelingen van Tesla en Toyota zo nauw samenwerken. Soepeltjes. Of toch weer niet, want we gaan moeiteloos 50 jaar terug in de tijd om weer bij exact hetzelfde onderwerp uit te komen. Dat dan weer wel. Blokkendozenmekaniek. Dat het er ondanks de naam van deze aflevering ook gewoon naast kan hebben gelegen. We Videoland nog een idee aan de hand doen voor een nieuwe televisieserie. Met de Zündapp naar Monteverdi High. Hollandse groente tussen de middag. Kun je trouwens met een opgerolde cheque ook cocaïne snuiven? Asking for a friend. Gelukkig worden hier in de studio de hoofden nog gewoon lichter van een paar nieuwe remblokken. Daar kun je ook zonder asbest beter niet aan snuiven lijkt ons. Glaasje op, laat je glijden. Zelfs bij temperaturen boven nul. We graag nog even terugkomen op de marketingafdelingen van de T-merken, want blijkbaar staan de nieuwe remblokken ook ingeschreven bij de burgerlijke stand. Waarmee we naadloos aankomen bij auto-onderdelen waarvoor je allebei je nieren zou moeten verkopen. We zoeken het even voor je op. In de tussentijd, tot volgende week.

Waarin we liever wilde plannen maken dan dat we op de bank voor de televisie hangen. De lentekriebels komen voor ons een week te vroeg, maar gelukkig zijn we volgende week toe aan aflevering 69. Joost wordt er een klein beetje opgewonden van, maar dat keren we wel weer om. Het is nog steeds om uit te houden, ondanks het vingertje. Het inderedevallerige wordt hardnekkig onderdrukt of is het nou hard de nek omgedraaid? Je zult maar zulke grote broekzakken hebben, terwijl de productie van Apple’s Air-producten stilvalt wegens een gebrek aan helium. Ik wil de grootste hebben, maar volgende week pas. We in het kader van de nek omwringen ende de kop indrukken van een irritant Belgicisme een niet nader te noemen heet hangijzer ter sprake brengen. We dus wel eens een Vlaming spreken, maar ja, maar nee, jawel, dat doen we wel. Mea vorstin culpa enzovoorts. Je maakt wat mee. Een nieuw begin, een Frans kasteel. Oh nee, wacht, da’s weer helemaal iets anders dan een Frans hok met incontinentieproblemen. Daar lopen we trouwens ook nog niet meteen mee weg, maar dat terzijde. Je zou er beroerd van worden. Daar komt Zwabbertje, rare Zwabbertje, daar komt Zwabber met zijn kuisversleten verdeler. Zing maar mee. Utilisez votre frein moteur. Kortom werk aan de winkel, al goed dat het weer aan de beterende hand is. Gelukkig hebben we nog winkelkarretjes voor we aan de beurt zijn. Blijkt Joost nog nooit van jarretelaandrijving te hebben gehoord en Marc twijfelt aan zijn fotografische basishouding. Helaas overschaduwt door nieuwe pijnpunten in de vorm van kofferbakrekjes op auto’s waar dit in zijn zuiverste vorm alle zicht zou moeten ontnemen. We samen verder twijfelen over de veralgemening van de term Taxi voor elfenbeinweisse Duitse producten en de achterhaaldheid daarvan. Gelukkig zijn er nog helden met opgeleukte Koreaanse supermini’s. Wij hebben liever eend uit blik overigens. Geheel nieuwe gebiedende wijzen die de platvis over een kam scheren met grote vijfdeurs sedans (ja, dat kan) uit het land van de Galliërs. Ramptoerisme op het grote wijde web, dat bestaat toch niet? Breek uit je vel, om nog eens een klassieke Vlaamse chanson boven te halen. Houd je hart vast, of je zonnebrilhouder, mag allemaal. Laten we dan ook meteen de ideale cabriohouding bespreken, dan kan het voorjaar echt beginnen. No cabrio’s were harmed during the taping of this episode. Veganisten geen auto blijken te mogen rijden, wat echt wel medium raar is. Opnieuw de Ssssssssang Yung Musso door het beeld komt schuiven. We proberen het te voorkomen, maar het blijkt sterker dan ons. Al goed dat we al eens een bruine beer of een eland een lift kunnen geven. Niet dat we daarmee willen flexen, maar toch. Het Stellantis bashen ongewild toch weer een hoge vlucht blijkt te nemen. Waar het hart van vol is waarschijnlijk. NFP blijkt te staan voor Nous Fabriquons Pas. Je begrijpt al waar dit heen gaat. Scandaleux. De kerk van het Geilig Oliestel de onderdelenvoorzienigheid predikt. En voorzichtigheid jegens bepaalde vissoorten een producteigenschap mag worden genoemd. Zalige tweede bashdag trouwens. Wie is het haasje? Die is het haasje. Daar zaten er twee heel parmant enzovoorts. Neem de bundel er bij en zing mee. Marc cycloopmoe lijkt te worden. Hij belooft beterschap. Eens kijken of er een behandeling te vinden is tegen Chronisch Cyclopisme. En ja, die gratis opvoedkundige tip krijgt u er gratis bij. Onze lieve vader die onaardig lijkt, uw rijk wil komen, uw geschiedenis gewist en uw titel pakkend. Zolang ons bootje er maar door mag. De onthullingen niet van de gebakken lucht zijn. En dan hoeven we niet eens te knippen. Marc zich du moment beseft dat zijn Franse hok in wording een behoorlijke link heeft met de thema-tune van het A-team en daar nog heel even aan moet wennen. We beloven het niet langer te verkleinen. Echt niet, op onze scoutszieltjes. Amen.

Waarin we liever geen slapende honden wakker maken maar we onze stiekeme liefde voor Jaaaaaags niet langer voor ons kunnen houden. Voor de allerberoerdste periodes, dat dan weer wel, doen we niet moeilijk over. We bij lila niet meteen aan een Jaaaaaag denken, gelukkig is een op een emmer nog geen titel van een Pornhubvideo. Twee keer genieten nog gelukkiger het antwoord is op de foutste grap over onzuinige automobielen die we kennen. Daarmee is meteen het ‘ooit eens idee’ verworden tot een langetermijnplanning, terwijl we qua hondenkeuze toch bij hoogpotige boerenhondjes uit blijken te komen. Minder handig qua merkvoering, tenzij we gered worden door badge-engineering. Helaas, Joost blijkt het ook niet altijd te weten, hoewel, misschien is dat ook wel een soort van geruststelling. Het luisterspel valt de afgelopen week ook op. Of waren het nu andere dingen die steeds opnieuw voorbij leken te komen? Detail, details, details en dat terwijl het helemaal niets met een paasei van doen had. En wat is tegenwoordig nog een nette staat? Zwitserland, Luxemburg? Wij durven het niet meer te zeggen heden vandaag. In plaats daarvan trekken we onze tijdlijn maar even recht, lullen we later wel weer krom. Vlotjes. We nog even uitvogelen hoe je in Frankrijk het recht om zelf een auto te bouwen kunt bekomen. Helaas leidt dat er wel toe dat we de ultieme bevestiging hebben gevonden voor de humorloosheid der Fransozen. Dat was het dan wel. Voor nu. Joost klaagt nog eens over een plaag. En nee, het zijn geen muizen. Hoewel, vaak zijn ze wel grijs. Of zou het te maken hebben met een natte straat aan de oostkant? We gaan het meemaken slash willen het er eigenlijk helemaal niet over hebben. Negen wielen maar op een enkele manier over automobielen verdeeld kunnen worden. Gelukkig wel op een leuke manier. Da’s weer mooi weer. Weer. Met een kek zijden sjaaltje om de baard weg te moffelen uit comfortoverwegingen. Giechelkonten zijn we zo nu en dan, maar daar gaan we ons nu eens niet voor verontschuldigen. We onze Honda’s even moeten ontdoen van internationale naamsverwikkelingen. Wij maken er gewoon een ondansbaar turbogedreven dansje van. We het soortelijk gewicht van gebakken lucht maar laten voor wat het is. Dan kun je nog beter op roadtrip gaan op zoek naar de ultieme Cycloop. Melden we graag nog even dat Joost ook nog even op het randje heeft gebalanceerd door op de oprit een auto te wassen zonder de APV te checken. Gekkigheid. Gekke geit? We zijn toch geen kinderboerderij noch een openbare oproep. Marc moe wordt van zichzelf en zich beseft hoe dat voor jullie moet zijn. Misschien ook wel niet. Gelukkig heeft Joost nog wat details, details, details om verder uit de doeken te doen. Techneuten aller landen, spitst uw oren voor een breedvoerige uiteenzetting over rubber blokken. Vaatdoekje nodig? Of volstaat een teiltje? Hadden we ons antwoordnummer al vernoemd? [email protected] voor al uw prangende vragen, intelligente opmerkingen en wat verder ter tafel komt. Da’s toch merkbaar anders. Binny the Pooh ineens naast Jaaaguthjuh in ons boek komt te staan. Het fenomeen stugge bus zelfs Joost niet kan verleiden om meer gebruik te gaan maken van het openbaar vervoer. Karaktermoord is het woord dat in ons op komt. De definitie van inrijden opnieuw wordt verlegd zonder er enige vorm van seksuele connotatie aan toe te voegen. Hulde aan onszelf en aan dweilen met de kraan open. Wat een voorstelling weer. Houden jullie het nog bij? Joost volgt in ieder geval het gebulder van Marc al niet meer. Hij en zijn happyness machine. Insidejokes daargelaten. Hèhè! We waarschuwen nog een keer voor glad ijs. Ontstekingsremmers in de automotive vervroeging worden genoemd. Dat jullie niet denken dat wij ons bezig houden met foefelaré. We zouden niet durven. Het monster van Loch Ness is in ieder geval niet relevant voor autogerelateerde fantasietjes. Shortcuts daargelaten. Over naar de afdeling misbruikte spreekwoorden en huishoudelijke mededelingen van bedenkelijke aard. En dat allemaal met een elektronisch gestuurde klopgeest. Wie volgen kan moet zorgen dat hij of zij goede remmen heeft. Naar het schijnt. Trommels, trommels, trommels. Het vergeten vingertje zijn mond moet houden. Denk ik. Alle remmen los, Laurent. Instapblokjes niets met handremmen te maken hebben, wat Joost jullie ook wijs probeert te maken. Is remmen met je backing vocals eigenlijk hetzelfde als een remparachute? #Durf te vragen.

Een podcast waarin we het hebben over driftbeheersing en anderszins ongecontroleerde besturingssystemen. Kleurgestoorde autoliefhebbers juist wel weer graag de controle houden over onze post traumatische stress. Feiten en dames uit elkaar gehouden worden, tegenwind of niet. Voor deze keer waren we buitenspelen, eenvoudigweg omdat er vlakbij een klassiek rallysport evenement werd gehouden en wij daar natuurlijk even bij moesten zijn. Gelukkig is het ons gelukt om Roscoe P. Coltrane voor te blijven, ook al hielden we onze buik in toen we over de weegbrug reden. Waarin ons gelijk te paard en te zwaard bestreden wordt, al goed dat wij ons verbaal weten te weren. Het vingertje in de eendenvijver roert om wat extra drama te creëren. Roetdeeltjes neerslaan waar ze maar willen, hoe grappig dat ook is. Boodschappenkarretjes in alle maten en vormen vragen oproepen over de voordelen van voor- en of achterwielaandrijving. Voor je het weet komen er toch weer mummies aan te pas. We graag op de zaken vooruitlopen voor we in het duister blijven over achterliggende redenen. Parkeren binnen en buiten een klein beetje verwarring oplevert, terwijl de gemiddelde deelnemer vooral druk bezig is de weg kwijt te raken. De snelheid van een plof langer onderweg is dan een bak herrie en niemand in staat is tegen de deurpost te leunen. We de elektrische auto met de kleinste reikwijdte de wijde wereld in zien trekken zonder naar ons te zwaaien. Mooi weer, bergaf, vegetarische bar in zicht. We helemaal vastlopen in seksuele insinuaties vermengd met gekooide vragen. We via de firma Andrelon proberen geen ruzie te krijgen met de goedgekapte medemens. Ondertussen wijden we even uit over de term ONK en driedimensionaal parkeren. Of hoe vermogende mensen soms niet over voldoende vermogen blijken te beschikken. Dat is dan meteen onze finale uitslag. Of dacht je soms van niet? Nee, natuurlijk niet, wij hebben daar totaal andere ideeën bij. Joost eens wat vaker buiten zou moeten komen voor zijn vitamine D-Kadett. Voor de verandering doet Marc dan even alsof hij verstand heeft van Volkswagens, maar gelukkig komen we er samen niet meer uit zodra het uit het land van de rijzende zon komt. Hoewel de poging om evenwichtig over te komen behoorlijk ondermijnt wordt door het gebrek aan balans in het aantal verstralers. Deze aflevering duurt helaas maar drie minuten… De science fiction fan onder ons helemaal wild wordt van de gebruikte spacers. Al best dat wij niet zo moeilijk zijn. Het is een keuze. Wanneer je wel wilt, maar tja. Toyota’s geen Datsun’s zijn en we uit onwetendheid dan maar lelijk doen over de vorm van de achterlichten. Daarom maar gauw over naar het omsmelten van Subaru’s en Matra’s tot superleggera monsters. We blijven ons verbazen op zoek naar verlichting. Er bestaat een kansje dat we ons daarvoor in het verkeerde werelddeel bevinden. Ultrasoon gereinigde hersenactiviteit maakt ons lichtjes overstuur. Gaandeweg ontdekken we de oorzaak van prinsessengedrag hoewel we eigenlijk iets heel anders wilden zeggen. Een heel ander geluid in de vorm van nee is ook een geluid. Zolang we het overzicht maar houden. En ook onder druk van Weleda gaan we niet knippen. Oh en we zijn op zoek naar een vooruitsticker met de tekst Stellantis Motorsport voor op de 205. We een ode brengen aan het blokdesign uit de jaren zestig en Joost nog even de kans bieden om wat details, details, details te spuien. Luisteren we onze eigen podcast in een poging de schuur niet te raken. We zwaar onder de indruk raken van het gehannes van de driftkoningen van de dag. Wat niet opgerallycrosst is, doet hier heel hard zijn of haar best om het driften onder de knie te krijgen. En dat in een week waarin Ali B. hard werd aangepakt omdat hij zijn driften boven de knie niet onder controle had. Of zijn we nu gewoon op zoek naar clickbait? Al een geluk dat we ook zo onze eigen verleidingstrucen hebben. Maar goed dat we zonder echte kunstgrepen prima deze podcast op ons eigen niveau weten te houden. Dat we niet de enigen zijn die zo nu en dan de weg kwijt zijn dus. Dat.Enzovoorts.