Vette Praat

Waarin we meegaan met onze tijd. We onze planeten op een lijn proberen te krijgen. Voor deze winter dan. Alsof er echt leven is op Pluto. Doen we op onze sloffen. Waarbij de plafonds in de kerk van het heilig oliesel tot in de hemel reiken. Sprekend over vroeger en andere bouwsels. Vakgerichte opleidingen zonder metaalbewerking, wie had dat gedacht. Geschiedenisles van Meester Joost. Mannen van de wintertijd. Zwart Wit voegen zich aaneen aaneen aaneen. Houdt het hoofd recht en knijp de neus dicht. Welkom bij Vette Praat. Ren je rot oftewel wegwezen voor Martin Brozius je inhaalt. Wie van de drie dan? De generatiekloof is weer breed deze week. Wordt de vinger vervangen door een alcoholstift. Praat Marc 3.0 gewoon wat harder deze week. Komt Joost er eindelijk achter dat zelfverheerlijking stinkt en rectificaties op zijn plaats zijn. Gele bananen en zo meer. Als het terecht is, precies, dan is het een Terechtificatie. We eindelijk snappen waarom EV’s blauwe accenten krijgen. Komt de serial cycloop weer om de hoek, terwijl wij discussiëren over volwassenheid. Van Halen beter Stellantis zou aanklagen. Wat een sjiekenbak weer vandaag. Allemaal op weg naar Sapporo voor een ouderwetsche wintersport. Lekker galant naar beneden glijden. Details, details, details. Voor als het net niet past. Dat verzekeren we jullie. Met alle Chinezen, maar niet met d’n deze. Het schiet niet op, zelfs niet in Zelzate. Maar goed, nu de cycloperij eindelijk voorbij is. Het is allemaal maar dunnetjes, gelukkig is de bodem niet van karton. We hebben het dan ook niet over iets Italiaans. Waarover dan wel? Tja, wat zullen we er van zeggen, Joost last een punt, Marc doet iets met minerale oliën en Vette Praat glijdt uit over zijn eigen Flubber. We geven het niet weg, maar wie zou het uberhaupt willen hebben. Wat we dan wel weer willen hebben, is de veer uit het ultrasoonbad. Gewoon, omdat het kan.

Een podcast waarin we niet altijd onze microfoon meesjouwen, omdat we ook best achteraf verslag kunnen doen. Joost eindelijk de baard in de keel krijgt en de details te overweldigend waren. Niet van de lucht en dan niet eens gebakken. Voorspellingen uitkomen en echtgenotes teleurgesteld worden. De temperatuur of zijn het hardheidsgraden navenant kelderen dan wel oplopen. We een goede ouderwetse pensenkermis natuurlijk niet overslaan. Zo zijn we nu eenmaal niet. Wat een gezelligheid. Je de leiding beter kunt dempen en competitie voornamelijk om angst draait. Laten we het anders even uitleggen. Bladiebladiebla. Enzovoorts. En terug naar af. Of hoe je er een heel slecht lied van zou kunnen maken. Doen we niet. Lekker puh. Boter bij de vis. Links van de kerk en bij de derde rotonde de eerste afrit. Het klopt als een zwerende vinger. Die we dan weer niet willen linken aan de anale driehoek. Echt niet. Of hoe je je vermogen het beste toepast. Dat Marc de weg kwijt was, moge overduidelijk zijn. Zet je schrap, dan gaat Joost even los met zijn details. Komen we zo bij jullie terug. Daar zijn we weer en jawel hoor, hij is nog bezig. Over concenters en neuzen en nu ja, details dus. Waar vallen we eigenlijk over? Het is af. Denk ik. Het kraakt tot in zijn voegen, maar ja het blijft een spelletje. Met een los binnenwerkje voor de conditionering. Barst. Hoe lang levenslang is hoeft niet perse afhankelijk te zijn van hoe groot je betonnen terras is. Het is daarbij overigens wel belangrijk om altijd vriendelijk te zwaaien. Bedenken we en passant even hoe we Scheldewater zouden kunnen gebruiken als roestwering. En dat terwijl staalslakken dan weer niet meer mogen worden gebruikt als zeewering. De circulaire economie is nog niet helemaal rond. Zou het feit dat de Escaut zijn oorsprong vindt in het Franse land daar dan toch voor iets tussen zitten? Je zou van minder voorover vallen. Nieuwe wijn in oude zakken, of andersom voor wat het waard is. Een daktent in plaats van een daktank, het is een kwestie van tijdsgeest. Over tijdsgeest gesproken, wie kent de Autobianchi Primula nog? Wat klinkt als een duffe potplant is stiekem best wel een kekke automobiel. Aan de buitenkant dan toch. Binnenkanten schijnen wel eens uit elkaar te knappen, maar dan zitten we plots weer bij een heel andere auto. Nog een geluk dat Joost anders geaard is, wat je natuurlijk krijgt met een voorkeur voor automobielen met een positieve aarde. De positivist. Daar trekken we onze neus in het geheel niet voor op. Maar goed, wij vinden zelfs postbusjes leuk. Hoe was het ook alweer, alle maatschappelijke informatie via Postbus 51. Over leesten en hoe men geschoeid gaat. Grappig. We hebben het bijna nooit over muziek, maar Flodder de Musical, daar kan zelfs de SRV-man niet aan tippen qua uitmelken. Allen elders heen zou ik zeggen. Of blijf gewoon gezellig hier bij Vette Praat de podcast.

Waarin we wekelijks onze portie maniakale autoweetjes over jullie uitstorten. We onze zorgen uitspreken over het dierenwelzijn inzake de fetisj die pluimen in de reet steken heet. We op zoek gaan naar de goudschat onder het einde van de regenboog. We een voorzichtige claim leggen op de Nobelprijs voor het grootste ego en we gewetensvragen niet uit de weg gaan. We Chinese websites niet langer uit de weg gaan ten faveure van de bestrijding der vogelgriep. De pluimenoogst het gevolg blijkt te zijn van ongebreideld wind zaaien. Stormpluimen en andere niet bestaande woorden het vingertje uit weten te lokken. Horen, zien en zwijgen. De seriecycloop zijn intrede doet. Vijftig tinten lever de ideale kleur zou kunnen zijn voor een vintage vliegtuig. De achteruitrijwisser de uitvinding van het jaar zou kunnen worden, tenzij er teveel wandelende takken over proberen te steken. Waarbij het tuchtcollege voor de dieren geen uitspraken wenst te doen over motorkapschade. Bomen knuffelen beter is voor de natuur dan een me-too schandaal. Akelige verhalen altijd onbedoeld zijn. Voor je het weet word je knetterhard onderuit gehaald. Je maakt wat mee. Of hoe de tolerantie zo nu en dan toch een tik blijkt te krijgen. Sommige van onze auto’s zich langzaam maar zeker beginnen te bekeren tot de kaste van het openbaar vervoer. Als dat geen holle frase is, dan heb je nog nooit van een sferisch lager gehoord. In de tussentijd vangen wij ook nog naadloos een niet nader te noemen aantal Perzische asielzoekers op. Gewoon uit de goedheid van ons hart. We kennismaken met de kinderhand van Bor de Wolf en de ES88A-stekker. Doen we niet moeilijk over. Wel moeten we oppassen dat we zo langzamerhand niet te vaak een inbreuk plegen op de kinky garderobe van ’s lands meest prominente ex-sportverslaggever. Kaatje troelalaatje niet bij iedereen bekend blijkt. Een goed gesmeerd brein zo zijn voordelen heeft ten opzichte van droge seks. Ergo de konijnenneuker kreeg het er warm van. Het zelfbeschikkingsrecht over leven en langer leven van groot belang blijkt te zijn. Als het ware. De originaliteitsfreak in ons verder lijkt te gaan dan alleen onze autohobby. Dat regelen we dan weer wel. De Fabeltjeskrant in het zwartwit begonnen schijnt te zijn. De motorkap van een Ford WD-40 als vanzelf open glibbert. Middelen we nog even wat over motoren. Niks discutabel. Met een kleine re-cap voor de nieuwe luisteraars. Met vers fietsennieuws tussen neus en lippen door. En de herintroductie van het eerlijk deukje. En de overlevering. En wordt er ontzettend gemultitaskt, dat dan ook weer wel. Terugkerende fenomenen last schijnen te hebben van ontbijt bij sfeerlicht. Komen we nog even terug op het fenomeen gevelknuffelen. Oftewel het structureel testen van de integriteit van de relatie tussen de voor- en achterbumper. Ontdekken we de voordelen van de meerlaagse podcast. Wat een diepgang, wat een inzet. Wanneer je een firmawagen inlevert, is dat dan een vorm van belastingteruggave? Asking for a friend. Willen we hier ook nog graag de aan de muur nageling van niet-luisteraar d’n Ivo opstarten. Een schandpaal zal niet volstaan in deze. Er blijken ook details details details te zijn die we moedwillig negeren. Navigeren doen we dan weer doorheen de lagen die de tanden des tijds aan ons doen knagen. Dat het aan de weekmakers ligt zeg ik u. Willen we het weten? Nou en of!

Waarin we maar niet genoeg kunnen krijgen van de aandacht. Of we influencers zijn of eerder allergisch voor de term. Hoe we het in het Nederlands zouden kunnen zeggen zonder sektarisch te worden. De sekte van de details details details. De Vette Praat Almanak, binnenkort in onze webshop. Over vieze hobby’s gesproken. Al willen wij helemaal geen televisie kijken, we willen een leuke blonde vriendin, maar daar zijn we voor behandeld… Oh wacht, dat was een ander verleden. Bewieroken we meteen ook de edele kunst van het prikken. Om de verstening van Joost’s karrenpad te voorkomen. Klepperdeklep. Of hoe een goed stuk techniek in vele opzichten behoorlijk ruk geassembleerd kan worden. Met je varkenshart aan de rol. Wetenschappelijk gezien zijn wij bijzonder lijk. Vergetingsgezind zou anders ook geen slechte term zijn. Weet je wat, dat wissen we gewoon. Alle dagen heel druk wissend. Met verhalen die strekken en tuimelen. De harde kern van het Franse nationale elftal was er niet op voorzien om door ons aangehaald te worden. De harde kern van de Franse automobielindustrie doet maar een dotje. Dat staat ons normaal gesproken natuurlijk wel aan, maar nu wordt het even wat ingewikkeld. Of het nu al dan niet mannelijke anatomie is laten we liever in het midden. Duivels. De spanning is om te snijden. Om getikt van te worden. Als er een spaak in het wiel zit, is er normaal gesproken natuurlijk niets aan de hand, edoch. Nou ja, zoiets dan. En even voor de kleptomanen onder ons, pijpen stelen is ook fout. Spelen we nog een spelletje Hoger Lager zonder Walter Capiau. Daar waren we toch nog resistent voor. Het brutaaltje ook trouwens. Goed, zo gaat het dus nog even door, maar dat luister je zelf maar.

Waarin we eindelijk weer eens aan onze vertrouwde tafel zitten. Wie is er nu eigenlijk de oorzaak van al die uithuizigheid? Met kleine noten, grote klanken en uitbundige beelden. Terwijl sommige mensen hun nering buitenshuis halen, zetten andere de tering gewoon naar een volle bak. Zuur zonder citroen of hoe een boodschappenlijstje soms een nuttig attribuut blijkt te zijn. Platte humor, plat water, plat praten. Woordgrappen zonder sarcasme met een flinke slok. Twee geloven op een kussen langs de Reeperbahn. Smakelijke lachsalvo’s en pikante cyclopen. Wat zou dan de meervoudsvorm van een Sauron zijn? Sauri, Saurussen, Saussente? Waarmee we de Bini bij deze officieel omdopen in de Betty Boop. Waarom? Ja, luister anders gewoon. Kwestie van groener gras daar waar het maaiveld interessanter is om bovenuit te steken. Tunnelvisie of hoe je de eer aan jezelf kunt houden. In koor dan nog. Waar Joost de Darwin in zichzelf is tegengekomen. Mocht iemand dat terug willen draaien, de titel van deze week is de hint van de maand. Overbemeten, onderbemeten, beter twee keer gemeten dan een te hoge BMI. Voor wie denkt dat de bamischijf een typisch Nederlandse snack is, bedenk dan wat de Toyota variant van de beruchte Volkswagen bratwurst zou kunnen zijn. Idiote ingenieusiteit in de vorm van vers geslachte Aston Martins. Daarentegen lossen wij onze technische uitdagingen gewoon zelf op. We zijn het misschien vergeten zeggen, maar details, details, details. Of jullie op poetslap@vettepraat.nl zouden willen melden wat Joost niet wil weten. Hij zal je zeer erkentelijk zijn. Of anders wissen we dit gedeelte gewoon. Met garantie tot het einde van de straat. Niet lullen maar poetsen. Kleine corrupte ideeën van niet nader te benoemen podcastmakers proberen wij hierbij niet te onderschrijven. Dat is tenslotte geen reclame voor je initiatief. Niet bepaalt exclusief, laat staan inclusief. Limited edition of niet. Het gouden ei van Roald Dahl. Soms moet je wel. Wanneer we klaar zijn met uithoren dan. En met de garnaal van Jef Bezos. Het Amazonewoud als pakjesezel. Of zoiets. Duimpje! Ook voor het E-nummer van maïszetmeel trouwens. Dat zoeken we tweevoortwaalfsgewijs even op. Qua brandstofresistente productverbeteraars. Eigen website eerst. Mazzeltje. Langbaardig werkschuw tuig. Stelen wij nog even de Celica-lady van de collega’s.