Het leven in de volksbuurt

En toen viel er een hele lange stilte. Nou ja, en toen wisten ze genoeg, want ik durfde zelfs geen ja te zeggen. En toen was ik uit de kast.




And then there was a very long silence. Well, and then they knew enough, because I didn't even dare to say yes. And then I was out of the closet.

En als hij dan te veel gedronken had, dan ging mijn moeder tekeer dat hij bezopen thuis kwam en dan flikkerde hij dat geld, dan werd hij kwaad, door de huiskamer heen.



And then when he'd had too much to drink, my mother would rant that he'd come home drunk and he'd flick that money, he'd get angry, all over the living room.

Nou, ik weet wel dat de eerste vliegtuigen over kwamen, vrij vroeg was het nog in de morgen en het was een enorm gezoem van die vliegtuigen. Daar werd ik wakker van. Dus ik kleedde me gauw aan en mijn ouders die waren al beneden. Ik zei: “Goh, wat is dat voor een gezoem?". “Ja jongen, het is oorlog!”



Well, I do know when the first planes came over. It was quite early in the morning and there was a huge buzzing of those planes. That woke me up. So I quickly got dressed and my parents were already downstairs. I said, “Gosh, what is that buzzing?” “Yes boy, it's war!”

Het was het ene gat met het andere gat vullen. Zelfs toentertijd had je kleding op afbetaling. Zoveel zegeltjes kreeg je dan, totdat de kaart vol was, dan had je het afbetaald.


It was filling one hole with another. Even back then you had clothes on credit. You would get so many stamps until the card was full, then you had paid it off.

"En ‘s winters als het vroor en alles en nog wat meer, dan zeiden ze nog wel eens: je kan weer lekker een paar koude kloten oplopen daar. Maar dan zat je te bevriezen hoor, op zo’n schijthuis hoor buiten."


"And then in winter when it was freezing and everything and more. Then they sometimes said, well, you can get some cold balls there, but then you would be freezing in that shit house outside."