KALT'ın Podcast'i

İnsan, insanlık yarışında kendi vücuduna karşı yarışır ve kaybeder. Siz eşitlik, kardeşlik, adalet dedikçe vücudunuz karbonhidrat, cinsellik, hayvanlık, eşşeklik diye bağırır. Günün sonunda medeniyet denilen çarşamba pazarında kimin sesinin daha fazla çıktığına bakılır: GEL VATANDAŞ GEL, ŞU İĞRENÇLİĞE GEL, KENDİNE GEELLL.....

Bazen, evin içinde otururken "benim şu an terliklerime ihtiyacım var" diye düşünürüz. Günün koşuşturmacası, hayatın karmaşası araya girmiştir ve terliklerimizi giymeyi unutmuşuzdur. Su söyledim, kuşun altını temizledim, bir şeyler eksik. Bir akrabamdan başka bir akrabamın ameliyat olacağını öğrendim. Ölüyor zannettim, biraz üzüldüm ama bir şeyler eksik. Öteki akrabamı aradım, geniz eti ameliyatı olduğunu öğrendim ama bir şeyler eksik. Kendimizi hep öteliyoruz, bazen terliklerimizi bile giymeden kendimizi dertlerin üzerine atıyoruz. Bizim terliklerimize ihtiyacımız var, bizim temiz çoraplara ihtiyacımız var. Ama bizim en çok size ihtiyacımız var. Hoş geldiniz ve lütfen gözünüze en çok hitap eden terliği ayağınıza geçiriniz…..

Hayatında bir kere bile yerdeki halıya bakıp "Bu buraya nasıl geldi? Kimler insiyatif aldı, kimler diğer halıların arasından bunu beğendi ve hayatının geri kalanını buna bakarak yaşama ihtimalini çıldırmadan üstlendi?" diye düşünmemiş insan, mutlu insandır. Mutluluk varılacak bir durak değil, seçimdir. Hem de büyük boy seçimdir. KALT'ı ve mutluluğu seçtiğiniz için teşekkürler. Şimdilik hoşça kalın & bizle kalın.....Ayrıca;#DenizGöktaşıSalın

İnsan çoğu zaman kendi kendinin realdolludur ve kalp haznemiz genellikle doludur. Sistemleri temizlik moduna alın, kalp haznenizi çıkarın ve banyo lavabosunda haset, kıskançlık, çekememezlik gibi hisleriniz yok olana kadar suya tutun. Çamaşır suyu kullanmayın. Kuru bir bezle temizleyin, yerine geri yerleştirin ve aramayı aylardır ötelediğiniz dayınızı arayın. Dayıların bir tanesi, dünya dayılar şampiği, terlik mankeni dayımmmmmm nasılsın diye inletin sim kartlarınızı.

Uykularımız delik deşik, suratlarımız asık kesik, fikirlerimiz yamuk yumuk, banka hesaplarımız perperişan ama yine de yolda yürürken, muhteşem bir pozisyonda karşılaştığımız o kozalağa, falsolu bir şut atmak için hayata inancımız yerinde. Bilmiyoruz gol mü olacak, direkten mi dönecek, zaten kale nerede, hayalet kalecileri mi ters köşeyi yatıracağız... Sonucu ne olursa olsun sen o kozalağa vur. En azından atak bitirmek için vur. Çünkü sen vurmazsan o kozalağa vururlar. Hem de öyle bir vururlar ki, hiç haberin yokken, durup dururken, evde mal mal oturup Netflix falan bakarken, hanene yenilmiş bir gol daha eklenir. Oturduğun yerde bir sıfır mağlup duruma düşersin. Bari bu fırsatı kaçırma. Destek ayağını kozalağın tam yanına koy, şutu kalçadan çıkart. O gölü atacaksın & sen şampiyon olacaksın. KUPALARI ALACAKSIN....