De GeenStijl Podcast

Even voorstellen: Ahrièn Azodi. Iraanse vader, Nederlandse moeder, maar 100% Iraans en 100% Nederlands dus 200% GeenStijl-podcastgast. Komt al vanaf z'n 8e elk jaar in Iran, maar in 2021 nam zijn bezoek een ongelukkige wending. In deze aflevering vertelt hij ons dat hij als filmmaker met camera in z'n eentje door Karadj liep - wat eerder o.a. in de prachtige onderstaande beelden resulteerde. Hij voelde een hand op zijn bovenarm, en dat was het begin van een wekenlange helletocht, waarin hij een gevoel leerde kennen dat weinig Westerlingen meemaken: daadwerkelijk rechteloos zijn, beschuldigd van Israëlische spionage, overgeleverd aan de willekeur van een theocratie. De uitweg die hem voorgehouden werd? Een vriendschap aanknopen met Onze Man In Teheran Thomas Erdbrink. En toen moest Ahrièn kiezen: als hij ja zegt, zien ze dit dan niet juist als teken dat hij tot spionage te bewegen is, en staat hij daarmee schaakmat? (Weet u trouwens waar dat woord vandaan komt.) Exclusieve Telegram-chats met een dame in Teheran na de breek.
Presentatie: Timon Dias, Rowan Geleijnse
Techniek & montage: Rowan Geleijnse

Eigenlijk wilden we Remco Yizhak Cooremans afgelopen herfst al in de podcast hebben, toen hij op de kieslijst (#41) stond namens de VVD. Interessante gozer, uitstekend twitteraar, was lang voorzitter van Meer dan Gewenst, een 'Nederlandse stichting voor regenboogouderschap'. Zelf werd Remco op een gegeven moment verliefd op een Joodse man, met wie hij lang in Israël woonde en twee kinderen heeft. Eenmaal terug in Nederland schrok hij van hoe eenzijdig en ongeïnformeerd hier vaak naar het midden-oosten wordt gekeken, en hoe onwennig, onprettig soms ronduit onveilig het voor Joodse kinderen is om in Amsterdam op te groeien. Deels om die reden verhuisd de familie Yizhak Cooremans komende zomer naar Spanje. Daar gaat dit gesprek over - maar ook over de VVD, die hij kort na de verkiezingen heeft verlaten. Enniewee, Remco schrijft momenteel voor het NIW, en hij heeft een bijzonder lezenswaardige substack.
Presentatie: Rowan Geleijnse, Timon Dias, Jeroen Pen
Techniek & montage: Rowan Geleijnse

Omdat we niet de hele dag willen blijven hangen in het mega-geopolitieke, besloten we een keertje in te zoomen op het ultra-lokale. Waarom niet een keertje, in plaats van praten over de grote levensvragen of wiens raketten waar naartoe worden geschoten, praten met iemand die zich het liefst bezighoudt met buurtcentra, buslijnen en parkeerplekken? Onze interesse werd namelijk gewekt door het toch wel aparte verhaal van Tanay Bilgin, volgens de Telegraaf 'de laatste die doorhad dat hij bij de verkeerde partij zat'. Die partij was Forum voor Democratie, bekend van Forumland, remigratie en sinds een paar maanden van Lidemania en een opvallende groeispurt in de zetelpeilingen. Bilgin zat sinds corona bij Forum en was daar kandidaat-raadslid en lid van de stadsdeelcommissie Nieuw-West (bekend van GeenStijl). Hij hield zich bezig met dingen waar een lokaal volksvertegenwoordiger zich mee bezighoudt en nadrukkelijk niet met nonboreale architectuur, vaccinatieschade of een oprotpremie voor allochtoniërs. Sterker nog, daar had hij dus helemaal niks mee. Toch bleef hij trouw aan Forum, ook als andere partijen van links tot rechts hem maar wat graag binnenboord wilden hebben. Dat stopte allemaal toen Forum hem 4 weken geleden, na 6 maanden van verkiezingsvoorbereidingen, via een kort WhatsApp-bericht buitenspel zette. Het werd een (toegegeven, ietwat Amsterdam-loaded) gesprek over de grote vraag: Wat is hier gebeurd en wat deed deze jongen al die jaren bij 'de verkeerde partij'?

Presentatie: Rowan Geleijnse, Jeroen Pen
Montage: Rowan Geleijnse

Heel gek maar toen Israël zaterdag de absolute bloedtiran Ali Khamenei uitschakelde stond het leeuwendeel (pun intended) van Iran te feesten, terwijl ons ietwat schuchtere kabinet opriep tot de-escalatie en allemaal opiniehotemetoten de natie trakteerden op ernstige hoorcolleges over internationaal recht (niet te verwarren met mensenrechten, die universeel zijn, maar net iets minder belangrijk als die mensen heel ver weg wonen of het ons niet uitkomt). Want ja, hoe nu verder, regime change, nee toch zeker, zoiets kan alleen maar misgaan, kijk maar naar Irak, Lybië, Afghanistan, Syrië.
Iran is alleen: andere koek, legt schrijver en vriend van de show Keyvan Shahbazi nog maar eens uit in de podcast vandaag. Keyvan zag als jonge Iraniër zijn land veranderen in een islamitische republiek, was erbij toen theocratie iedere centimeter van Iran koloniseerde, werd door het regime opgesloten en gemarteld. Hij wist naar Nederland te vluchten, waar hij enkele decennia later dus moet aanhoren dat pogingen het regime dat deze winter nog tienduizenden burgers slachtte ten val te brengen onjuist zijn, fout zelfs, en als hij die veenbrand van denkfouten probeert te blussen met zijn kennis en ervaringen, krijgt hij niet zelden te horen dat hij emotioneel is, alsof het raar is om emotioneel te zijn over futiliteiten als martelingen, massamoord, dictatuur. Afijn, genoeg om te bespreken dus.

Presentatie: Timon Dias, Jeroen Pen, Rowan Geleijnse
Montage: Rowan Geleijnse
STEUN ONS via PREMIUM.GEENSTIJL.NL

Natuurlijk, goede vrienden, het is oorlog, maar het is ook zondag, en dat is een heilige dag, althans, voor wie gelooft in heilige dagen. Vooralsnog werken bij GeenStijl alleen ongelovige honden, maar er zijn gradaties in ongelovig hondenschap, en in sommige kringen boekt het katholicisme rap terreinwinst, dus als we toch een keer een religiespecial wilden maken, dan moest het natuurlijk met pastoor des vaderlands Jan-Jaap van Peperstraten, want die is, nu ja, geweldig. Het werd een filosofisch gesprek over religie met hier en daar wat atheïstisch gemopper, maar dat bleef alleszins binnen de perken. Met uiteraard ook: Spartacus en Zorro. 
Afijn, zin in God nu.

Presentatie: Rowan Geleijnse, Timon Dias, Jeroen Pen
Montage: Rowan Geleijnse