NRC Het Uur

Na jarenlang huiselijk geweld groeide Ayşegül Karaca op in een gezin zonder vaderfiguur. Haar broertjes moesten zelf uitzoeken wat het betekent om man te zijn. Dat dat tegenwoordig meteen de kop in wordt gedrukt is volgens haar niet goed. „Is dat het kwaad dat hij dat even gaat onderzoeken?” In de theatervoorstelling Is dit nu liefde?, waarin Karaca speelt, staat die zoektocht naar mannelijkheid centraal.
Karaca heeft een visuele beperking. Ze ziet slechts 20%. Lange tijd hield ze dat verborgen, omdat ze merkte dat ze anders minder kansen kreeg. Inmiddels maakt ze theater over maatschappelijk schurende onderwerpen, zonder dat haar beperking daarin centraal staat.
Presentatie: Pieter van der Wielen
Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn
Productie: Rhea Stroink
Mixage: Audiochef
Muziek: Rufus van Baardwijk
Video: Cato Visser
Foto: NRC
Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Herman Koch blijkt al jaren de ziekte van Parkinson te hebben, maar dacht dat zijn sombere gevoelens en stemmingswisselingen door de hormoontherapie voor zijn kanker kwamen. Hij vergelijkt zichzelf met „een vrouw in de overgang”: „Ik pink sneller een traantje weg.” Twee maanden geleden kreeg hij de diagnose parkinson. Inmiddels weet hij dat die ziekte hem juist somberder maakt. „Nu heb ik dus medicijnen voor die parkinson. En dan gaat het iets beter.”
Koch leeft „van de zes maanden tot de volgende zes maanden”. De dood hangt boven zijn hoofd, zegt hij, maar dat geeft hem ook een zekere vrijheid: „Die vrije uitloop geeft een gevoel van vrijheid die je anders niet hebt.”
Presentatie: Pieter van der Wielen
Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn
Productie: Rhea Stroink
Mixage: Audiochef
Muziek: Rufus van Baardwijk
Video: Rikke Prent
Foto: NRC
Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Ooit probeerde een priester de satan uit Raven van Dorst te verdrijven. Inmiddels omarmt hen die satan. Voor Van Dorst staat die voor „niet willen buigen voor de wil van een ander, niet conformeren aan wat iemand van je wil maken of in je wil zien.” Inmiddels wordt de outcast omarmd door het mainstream publiek. „Publiekslieveling? Ligt eraan wie je het vraagt. Vroeger keken mensen omdat ik er ondefinieerbaar uitzag. Nu kijken ze omdat ze me leuk vinden. De blik bleef. Of dat nou in negatieve of positieve zin is. Dan hoor je er ook in zekere zin niet bij.”
„Mijn bestaan an sich is bijna een politiek statement,” zegt Van Dorst. Mensen accepteren is volgens hen tegenwoordig bijna een linkse overtuiging geworden, en daarmee iets radicaals. „Eigenlijk is dat niet iets rechts of links. Het gaat gewoon over beschaving.”
Presentatie: Pieter van der Wielen
Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn
Productie: Rhea Stroink
Mixage: Audiochef
Muziek: Rufus van Baardwijk
Video: Cato Visser & Rikke Prent
Foto: NRC
Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Jayla Opoku was elf jaar toen ze met haar gezin op de vlucht sloeg voor de overheid. In de jaren die volgden, verhuisden ze 23 keer. Zo ontkwam ze aan uithuisplaatsing. „We hebben in woningen gewoond waarin het plafond afbrokkelde en naar beneden viel. In de nacht werd ik vaak wakker, omdat mijn tenen aan elkaar gevroren waren.” Pas jaren later hoorde ze dat het leed van haar gezin voortkwam uit de toeslagenaffaire.
Namens duizenden kinderen die wél uit huis zijn geplaatst, overhandigde ze een brief aan de overheid. Volgens Opoku zijn de gevolgen voor kinderen extra ingrijpend. Kinderen kwamen soms zelf diep in de schulden terecht. „Mijn moeder sloot energiecontracten af op mijn naam en dan kreeg ik achteraf een deurwaarder.” Ook groeiden ze op zonder toekomstperspectief. „Je bent niet bezig met de toekomst. Je bent bezig met je hoofd boven water houden. Wat wil ik eigenlijk doen met mijn leven? Wat zijn mijn passies? Daar heb ik allemaal geen tijd voor gehad.”
Presentatie: Pieter van der Wielen
Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn
Productie: Rhea Stroink
Mixage: Audiochef
Muziek: Rufus van Baardwijk
Video: Rikke Prent
Foto: NRC
Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Elmer wil met haar nieuwe album ‘MAN, OH MAN’ geen makkelijk applaus oogsten. „Ik had een album kunnen maken waarin ik zou zeggen: ‘fuck mannen’. En mensen zouden juichen.” Maar ze wilde onderzoeken wat er gebeurt als ze juist een hand zou uitreiken aan de man. Volgens haar krijgen mannen weinig ruimte om te onderzoeken wat voor man ze willen zijn, omdat ze als groep al zoveel ruimte innemen. Toch zegt Elmer: „Ik zie je, ik waardeer het en je mag fouten maken. Ik heb je hand vast.”
Maar op die handreiking kreeg ze kritiek van de oudere feministische generatie. Die nam ze ter harte. Ze is kritisch over hoe ze zich uit. „Klopt de tactiek bij het doel wat ik wil bereiken?” Daarmee worstelt ze nu. „Wil ik zachtheid toepassen of strengheid? Ik schipper de hele tijd heen en weer.” Het is een plaat over een feminist die worstelt met haar verhouding tot mannen.
Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar podcast@nrc.nl.
Presentatie: Pieter van der Wielen
Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn
Productie: Rhea Stroink
Mixage: Audiochef
Muziek: Rufus van Baardwijk
Video: Cato Visser
Foto: NRC
Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.