Alweer een Podcast

Henk legt uit waarom vet geen vijand is maar een levenshouding. Van ossobuco zonder vet (misdaad) tot Wagyu die zijn belofte niet waarmaakt, en waarom een goede rookworst krom móét zijn om serieus genomen te worden. Inclusief productontwikkeling: Wagyu-rookworst, gat in de markt, iemand bel de slager.
Verder: hoe je wél een biefstuk bakt, waarom fabrieksrookworst eigenlijk vloeibaar gif is, en waarom Unox alleen gegeten wordt door mensen die schaatsen kijken. HEMA krijgt onverwacht lof, Lidl wint de olijfolie-oorlog, en Joma-salades worden definitief verbannen.
Tussendoor: herinneringen aan margarinesmaak-fabrieken, lofzangen op bloedworst, balkenbrij en kopvlees, een tirade tegen augurken, en tot slot toch nog even de regering — die net zo weinig smaak heeft als vetarme rookworst.

Een Russisch horloge zonder afluisterapparatuur (denken we), een uitstapje naar Koude Oorlog-spionage met The Thing, en de ontdekking dat iedereen tegenwoordig vrijwillig wordt afgeluisterd via zijn eigen telefoon — gemak dient de mens.
Verder: Henk ergert zich aan onderbrekingen (terecht), reviews (onterecht, behalve als ze vijf sterren verdienen), aangiftes doen (zinloos), links Nederland (onverbeterlijk), religie (per definitie verdacht) en mensen die liegen na een aanrijding (structureel).
We krijgen een gratis college geopolitiek (Iran, Israël, VN: te laat), een cultuurkritiek over openbare ruimtes, een pleidooi voor benoemen wat niet benoemd mag worden, en een praktische oplossing voor overlast die juridisch nét niet kan.
Tot slot: waarom deze podcast geen donaties vraagt, wél geld kost, en waarom de beste koffie van Nederland toevallig uit Nijmegen komt — volledig onafhankelijk getest, zonder sponsoring, maar mét overtuiging.

Tradities zijn er om in stand te houden, dus ook deze week: dode paarden, onverwachte rekeningen en morele bezwaren tegen crowdfunding (want bedelen is vies, behalve als je het zelf doet). We leren dat een paard laten ophalen goedkoper is dan gedacht en uiteindelijk vooral handig voor de stadsverwarming.
Verder: Henk wordt live geïnterviewd bij Bingo FM, ontdekt dat carnaval vooral leuk is voor anderen, zingt een liedje met Thomas van Groningen (die irritant goed kan zingen) en vertelt waarom hij liever thuisblijft met een glas wijn dan tussen 10.000 verklede Brabanders staat te trillen.
Ook passeren: uitverkochte Goede Doel-revivals, geflopte meesterwerken, Franse auto’s die niet gedraaid mogen worden, geopolitiek geneuzel over Groenland, Trump, Jensen, en waarom een Russisch horloge van €150 beter loopt dan de wereldorde.
Kortom: dierenliefde, zelfspot, lichte woede en precies genoeg cynisme om de week weer door te komen.

Van Schrödingers kat (dood én levend, volgens de wetenschap) naar liedjes over “gevoel” (dood én leeg, volgens Henk). In deze aflevering wordt afgerekend met vaagheid: gevoelens, smaak, popliedjes met betekenisloos gezwijmel en de hardnekkige illusie dat wat jij voelt ook meteen waar is.
Verder: waarom goede liedjes zelden hits worden, waarom hits vaak geen goede liedjes zijn, en waarom mensen die muziek insturen vooral bevestiging willen en geen eerlijk antwoord. Blind vertrouwen op gevoel blijkt net zo onbetrouwbaar als de muzieksmaak van de makers zelf.
Daarna een uitstapje langs blinde sigarenboeren met betere oren dan ziende mensen, de mythe van extra zintuigen en hoe bureaucratie creativiteit systematisch uitroeit. Ambtenaren worden opgeleid tot grijze, risicomijdende duiven, met rampzalige gevolgen: falende automatisering, toeslagenellende en turbo-faillissementen waarbij niemand controleert en miljarden verdwijnen.
Tussendoor nog wat taalpijn (Iron Maiden, Aerosmith, Genocà), microfoons die niemand betaalt, cadeau-etiquette en een Joodse jat als cultureel sluitstuk.
Kortom: alles is tegelijk logisch en volstrekt absurd. Net als Schrödingers kat. Alleen deze podcast leeft nog.

Gelukkig nieuwjaar, mag dat nog? Ja hoor, alles mag nog, behalve kwaliteitspodcasts met iets te melden. Dus doen wij het anders: slechte microfoons, geen pretentie en vooral veel meningen.
Henk en Jelmer fileren de elite, het koningshuis en alles wat daar omheen hangt. Van blauwe bloedgroepen en Rolexen van prins Bernhard tot prins Constantijn die zichzelf bonussen uitkeert voor niks doen. Moties die worden aangenomen maar nooit uitgevoerd, koningen die geen belasting betalen en een Tweede Kamer die vooral heel hard wegkijkt.
Daarna gaat het vrolijk verder: waarom koningen per definitie nutteloos zijn, waarom gekozen leiders tenminste weg te sturen zijn, en waarom macht vooral mensen aantrekt die je er absoluut niet bij wil hebben. Tussendoor wordt de pan van het vuur gehaald, Engeland als privatiseringswaarschuwing gebruikt, waterleidingbedrijven, spoorwegen en andere nationale hobby’s gesloopt, en wordt een alternatief monarchie-model gepresenteerd met zwaaitesten, lintjesknippen en puntenaftrek voor gestamel.
Kortom: een lange rant over erfelijke privileges, georganiseerde hebzucht, politieke lafheid en waarom alles wat geprivatiseerd wordt uiteindelijk slechter werkt. Zonder oplossingen, maar mét opluchting. Zoals altijd.