Alweer een Podcast

Na alle reacties op de vorige aflevering duiken we nog één keer in de wonderlijke wereld waarin een pot tahin binnenkort spannender is dan een strafblad. Verder leggen we uit waarom Mao verrassend vaak buiten schot blijft, waarom Stephen Fry betere films maakt zonder camera en hoe punk vooral populair werd onder mensen die niet konden spelen.Uiteraard komen ook Tom Cruise, Bob Dylan, Caravaggio, carnaval, Harry Potter en de overbodigheid van provincies voorbij. Logisch, toch?Kortom: een podcast die begint met sesampasta en eindigt met de bestuurlijke herinrichting van Nederland. Zoals elk goed gesprek uit de hand hoort te lopen.

We zijn de 200 gepasseerd. Nog 49 afleveringen te gaan tot ons pensioen.
Deze week schuift culinair journalist Jigal Krant aan. Officieel om over eten te praten. In de praktijk eindigen we al snel bij cancelcultuur, Israël, demonstraties, verboden tahin en de vraag hoe een pot sesampasta ineens gevaarlijker kan zijn dan een dronken automobilist.
Gelukkig gaat het ook nog even over hummus, kookboeken, Starbucks, flauwe grappen en waarom sommige recepten langer houdbaar zijn dan politieke meningen.
Kortom: een gesprek dat begint in de keuken en eindigt midden in een mijnenveld. Smakelijk.

Deze week leggen we uit waarom er geen podcast was. Spoiler: niet vanwege een afkickkliniek, maar omdat Henk weer half Nederland stond te vermaken en Jelmer vocht tegen een overheid die zeven bejaarde paarden blijkbaar als een grotere bedreiging ziet dan gezond verstand.
Verder: waarom sommige mensen liever hun telefoon filmen dan naar een optreden kijken, hoe je met twintig miljard euro vooral minder boeren krijgt, en waarom de beste argumenten altijd pas opduiken als je onder de douche staat.
Ook bespreken we sadisten, gladiatoren, religie, provinciale politiek, regeltjes, oorlogshysterie en de vraag of sommige mensen simpelweg niet meer te redden zijn.
Kortom: van boze drop naar de ondergang van de beschaving. Gewoon een gemiddelde aflevering dus.

Deze week bewijzen we dat je geen miljoenenpubliek nodig hebt om goede muziek te maken, maar wel een paar miljoen streams als je je hypotheek wilt betalen. Hulde aan Baggio, de man achter onze jingle, die ondertussen ook gewoon de Beach Boys staat te zingen alsof het niks is.
Verder hebben we het over waarom popliedjes tegenwoordig door vijftien mensen tegelijk worden geschreven (en tóch slechter klinken), films die verboden worden omdat bestuurders denken dat iedereen een idioot is, en waarom horrorfilms soms gezonder zijn dan een mindfulnesscursus.
Ook passeren James Bond, Bruce Lee, Tarantino, Stephen Fry, de Odyssee, Troy en een paar regisseurs met grootheidswaanzin de revue. Kortom: van de Beach Boys naar bloederige wraakfilms, met een omweg langs cultuur, censuur en de eeuwige vraag waarom suggestie vaak spannender is dan alles pontificaal in beeld brengen.
Gewoon weer een aflevering waarin we moeiteloos van ABBA naar afgehakte oren gaan. Alsof dat de normaalste zaak van de wereld is.

Amerika blijkt verrassend leuk, metalfans blijken liever dan yoga-influencers en Henk ontdekt dat je in de VS een complete koe op je bord krijgt zodra je om een biefstuk vraagt. Jelmer vertelt hoe je met een paard, een cowboy en drie vrijwaringsformulieren toch nog een gezellige middag beleeft.
Verder: waarom je nooit een hamburger uit je autoraam moet gooien, hoe een hond een "castratenvacht" krijgt dankzij goedbedoeld dierenartsadvies, waarom Nederlanders overal over klagen behalve over zichzelf, en waarom rockers de wereld waarschijnlijk vriendelijker maken dan beleidsmakers.
Kortom: vlinders, schildpadden, Samojeden, paarden, Sinterklaas in zijn onderbroek en de vraag of gezond verstand nog ergens te koop is. Gewoon weer een keurige aflevering. Of nou ja... zo keurig als je van ons mag verwachten.