Alweer een Podcast

Een dak van 70.000 euro, een keuken van 21.000 euro en een bouwvakker die een waterleiding met een nietpistool weet te vinden. Gelukkig kan Jelmer tegenwoordig alles zelf. YouTube heeft immers meer vakkennis dan menig bouwbedrijf.
Verder gaan we onderhandelen op de markt, rekenen we uit hoe je een keuken van 21.000 euro voor ongeveer de helft kunt bouwen en ontdekken we dat IKEA-afwasmachines gewoon uit de Siemens- en Bosch-fabriek komen.
En dan wordt het toch weer serieus: Nederland wil van een maakindustrie naar een kenniseconomie, terwijl een derde van de vijftienjarigen niet goed kan lezen.
Maar gelukkig hebben we influencers.

Henk heeft een idee: schaf de Eerste Kamer af. Dat scheelt een hoop gedoe, bestuurlijke baantjes en mensen die één of twee dagen per week werken maar wel overal iets van vinden.
Verder hebben we het over minderheidskabinetten, politieke principes, Wilders, staal, sperziebonen uit Ghana, paardenworst en de vraag waarom Nederland vooral heel veel dingen níét meer wil maken.
En omdat er steeds meer influencers nodig lijken te zijn om ons uit te leggen hoe de wereld werkt, overwegen wij onszelf ook maar om te scholen. Na bijna 250 afleveringen wordt Alweer een Podcast gewoon Twee Influencers.
Dat zal de democratie leren.

Van bierbonden en brouwerijen die je financieel bij de ballen hebben tot de vraag waarom alles wat lekker is tegenwoordig extra belast moet worden. We hebben het over oplichters, slechte klantenservice, reclame, Frank Boeijen en de eeuwige waarheid: nergens zin in hebben, maar het uiteindelijk toch leuk vinden.
Kortom: bier, belasting en Boeijen. De beschaving staat er weer fraai op.

Van krimpflatie bij M&M’s en beschuiten naar de geschiedenis van huizen, riolen, armenhuizen en tulpenbollen als maaltijd. We leren hoe achternamen ontstonden, waarom boeren altijd de rekening betalen en dat avocado’s blijkbaar óók een milieuprobleem zijn.
En dan te bedenken dat we begonnen bij de Jumbo. Je moet toch wat met je middag.

Een historisch pistool van Jelmer z’n opa dreigt door bureaucratische regelgeving doormidden gezaagd te worden. Een prima aanleiding om het vervolgens over de Tweede Wereldoorlog, loopgraven en de kunst van oorlog voeren te hebben.
Henk heeft namelijk een eenvoudige oplossing voor oorlog: praten. En als dat niet lukt, een stukje land opgeven. Jelmer vraagt zich ondertussen af of Oekraïne inmiddels niet op ‘deathground’ aan het vechten is: het punt waarop verliezen betekent dat je zelf ook ten onder gaat.
Verder komen Poetin, Trump, Iran, atoombommen en de vraag voorbij wanneer je als land moet kunnen zeggen: we hebben verloren, laten we er maar mee ophouden.
En ondertussen wordt Henk z’n historische kennis weer eens niet door iedereen gewaardeerd.
Tot zover de vredesonderhandelingen.