Eurovisite

Jasper Van Biesen en Laurens Bervoets van Songfestival.be op 'Eurovisite' bij Alex Callier!
Wat heeft Alex Callier te vertellen over het Songfestivalavontuur van Hooverphonic in 2020 en 2021? Je hoort het in het tweede seizoen van onze podcast Eurovisite. In dit eerste deel praat Alex onder andere over de geschrapte act die bij 'Release Me' hoorde en over Sanremo, het Italiaans muziekfestival dat hij ooit hoopt te winnen.

Songfestival.be gaat opnieuw op Eurovisite bij enkele Belgische Songfestivalartiesten.

In het tweede seizoen gaan Laurens Bervoets en Jasper Van Biesen in gesprek met Alex Callier, Gustaph, Mustii, Red Sebastian en Essyla. Allemaal blikken ze terug op hun Songfestivaldeelname.

Jonathan Hendrickx & Jasper Van Biesen schreven het boek '65 jaar België op het Songfestival' bij uitgeverij Baeckens Books. Het begon allemaal met de gesmaakte Eurovisite-podcast. In deze allerlaatste Eurovisite-aflevering interviewt Philip Houtermans, eveneens van Songfestival.be, de twee auteurs over het schrijfproces.

In Eurovisite, de eerste podcast van Songfestival.be, openden elf ex-Songfestivalkandidaten die voor België zongen op het Songfestival hun hart. Van Jacques Raymond (1963) over Xandee (2004) en van Emly Starr (1981) tot Tom Dice (2010). Nu de (voorlopig?) laatste aflevering online staat, blikken redacteurs Jasper Van Biesen en Jonathan Hendrickx elk vanuit hun kot terug op de podcast. Zo kom je te weten wat je niet gehoord hebt.
In deze bonusaflevering praat mederedacteur Philip Houtermans via de digitale weg met Jasper en Jonathan. Dankzij de vragen van Philip kom je te weten op wier trouwfeest Jasper en Jonathan uitgenodigd zijn, wie spook reed naar Nicole en Hugo en wat er aan de hand was met de deurbel van Michel Vangheluwe. De grootste blooper werd opgenomen tijdens het interview met Emly Starr. Je hoort hem helemaal op het einde van deze podcast.
Je krijgt ook antwoorden op deze vragen: hoe en waar is het idee rond Eurovisite ontstaan, waarom was het ene gesprek al emotioneler dan het andere en wat met de rol van onze openbare omroep. Als je luistert, kom je al te weten of er plannen zijn om een tweede seizoen te maken. Wie weet is er zelfs al een populaire naam gestrikt ... of niet!

Na de flop van Ishtar werd, na veel kritiek, voorronde Eurosong afgevoerd. VRT ging de touwtjes volledig in eigen handen nemen. Er moest en zou gescoord worden. Met een intern gekozen artiest en lied. Het selectieteam nam destijds contact op met Maurice Engelen. Hij was de coach van Tom geweest in X-Factor (waar hij tweede werd, nvdr.) en had de jonge singer-songwriter onder zijn vleugels genomen. 'Toen de VRT ons contacteerde, wist ik meteen dat het voor het Songfestival zou zijn', blikt Tom Dice terug in Eurovisite. 'Ik vond die gedachte meteen dé max.'  Aan de Reyerslaan deden ze er alles aan om de gesprekken met de potentiële kandidaten strikt geheim te houden. Want er waren ook grote, gevestigde waarden in de running. 'Voor mijn eerste gesprek werd ik stiekem langs een zijingang naar binnen gebracht. Bij het derde gesprek hebben we een contract getekend.' Nadien heeft Dice anderhalve maand moeten zwijgen tegen zijn omgeving. 'De dag van de persconferentie, moesten we in een geblindeerde Porsche via de ingang van de RTBF de VRT binnen rijden. Zodat niemand wist wie de kandidaat was.'  Na de bekendmaking van Tom als artiest, startte de zoektocht naar hét lied voor Oslo. 'Ik heb toen zelfs liedjes geschreven met Jan Leyers en Tom Helsen. Maar tijdens een van de laatste schrijfsessies heb ik Jeroen Swinnen en Ashley Hicklin leren kennen. Op twee uur was die demoversie van My and My Guitar klaar.' De afgewerkte versie werd uiteindelijk samen met twee andere liedjes voorgesteld aan de VRT. Tom weet nog: 'In de laatste meeting werd er gestemd en kwamen we op 3-3 uit. Toen ben ik opgestaan heb ik gezegd hoe ik het voor me zag: mijn gitaar en ik, in al zijn eenvoud. Zo wil ik het doen.'  Onze inzending voor het Songfestival kreeg in 2010 zijn eigen show. Daarin stelde Tom Dice zijn liedje voor. De zanger zegt zelf dat die show het enige in heel zijn Songfestivalavontuur is dat hij anders zou hebben aangepakt. 'Ik was héél zenuwachtig en er zaten vreemde passages in dat programma. Achteraf werd er dan ook vooral veel kritiek gegeven op de kleren die ik droeg. Over het nummer hoorde ik niet veel, terwijl wij het allemaal zo'n mooi lied vonden', weet Dice nog.  Tom en zijn team hadden zich goed voorbereid op het festival. Zodat de repetities gemakkelijk, als routine zelfs, verliepen. 'Er is nooit getwijfeld of ik wel op dat kleine zijpodium zou zingen. Wij hadden geluk dat het podium er dat jaar zo uitzag. Zo heb ik van alles kunnen genieten. Het was als hoe ik het gedroomd had. Nog het meeste stress had ik om te vliegen', lacht hij.  Dice was héél opgelucht dat zijn doel gehaald was: de finale halen. 'Al de rest was bonus. Want toen wist ik nog niet dat ik die eerste halve finale had gewonnen. Plots stond ik op de voorpagina van alle kranten. Vanaf dat moment hoopte ik op de top 5', zegt Tom. Niet zo gek, want België was op die zaterdagavond een van de favorieten. Al bleef Tom relax. 'Voor ik op moest, hebben mijn backings en ik zelfs nog naar Willy's en Marjetten gekeken', lacht hij.  Uiteindelijk werd ons land knap zesde. Het beste resultaat voor een inzending uit Vlaanderen. Tom zegt: 'Ik had niet gedacht dat Lena zou winnen. Want live was ze niet zo goed. Ik had eerder Turkije verwacht. Over die zesde plaats ben ik héél eventjes teleurgesteld geweest. Had Nederland me maar meer punten gegeven! Op de luchthaven is dat allemaal weggevallen. Er was overal volk! En nadien heb ik veel kansen gekregen dankzij mijn deelname.'