Vos en Lommer

Wat een leuk eendje. De kuifeend. Je herkent hem aan zijn kuif, nou, meer een staart aan z'n kop. En prachtige gele ogen in z'n gitzwarte kop en hagelwitte zijboorden. Het is een regelmatige winterbezoeker in de stad.
Een andere bezoeker is de muskusrat. Aan de randen van de stad scharrelt en zwemt hij z'n kostje bij elkaar. Onderwijl de dijken en taluds ondergravend voor zijn uitgebreide woonst. Het is een z.g. 'invasieve' soort. Afkomstig uit Noord Amerika en heeft daarom nauwelijks natuurlijke vijanden. Ja, de mens misschien. Daarom heeft ie besloten een nachtdier te worden. En Geert heeft hem ooit gegeten!

Het sneeuwklokje. De vroege aankondiger van weerkundig betere tijden. Het is een makkelijke plant die het vanzelf doet. Maar weet je waaróm hij zo vroeg bloeit? Dat heeft alles met de bomen te maken. En in het voorjaar kunnen we de gehakkelde aurelia zien rondfladderen. Een vlinder die rupsen voortbrengt die dol zijn op brandnetels. Dat lijkt een betere uitgangspositie te zijn dan die van de rupsen van de buxusmot. Of niet?

Geert heeft meegewerkt aan een monumentaal boekwerk, 'Wild Amsterdam - de natuur van de stad' en de titel beschrijft al precies waar het over gaat. Een mooie gelegenheid voor een special met als gast Finette van der Heide. Dit gaat een rijke bron worden van onderwerpen die we de komende afleveringen gaan bespreken in Vos en Lommer. Maar deze aflevering is al de moeite waard: de spoorbaan als natuurgebied, de unieke scheggen die Amsterdam tot voorbeeld maken voor andere steden en wording van het struinbos.
Hier kun je verder alle informatie vinden.

In de schoorsteen van Bart waren hoornaars hun nest aan het bouwen. Dat is geen prettig vooruitzicht als je ze hun gang laat gaan. Uitroken was de enige optie. Groter dan de gewone wesp maar niet veel 'gevaarlijker'. En dan is ook nog z'n Aziatische neefje hier komen wonen in Nederland. Een invasieve exoot. Maar uitroeien lijkt onbegonnen werk... En wat een fraaie verschijning, de grote gele kwikstaart. Als je in de winter op het dak goed uitkijkt als er wat water op ligt. Dan kun je hem zomaar in de stad ontdekken.

Zijn huid is z'n huis. Dat zegt Geert over de haas. Het is bijna onvoorstelbaar dat dit dappere dier in weer en wind zich slechts in een kuil kan terugtrekken. In een z.g. 'leger. En daar werpt zij ook nog haar jongen. Vier keer per jaar. Onder de kale hemel. En hoe de jongen dat overleven (áls ze het overleven) dat hoor je in deze aflevering. En waar we het ook nog hebben is over de dodaars. Weet je wat dat is? En hoe het aan z'n naam komt?