In deze monoloogaflevering van De Winst van het Verlies onderzoek ik leiderschap daar waar het spannend wordt. Niet als functie of rol, maar als positie die zichtbaar wordt op momenten van verandering – juist wanneer die verandering verlies met zich meebrengt. Verlies van zekerheid, van vanzelfsprekendheid, van het beeld dat ooit houvast gaf.
Ik neem je mee in mijn eigen ervaringen en in ontmoetingen met leiders die blijven staan wanneer anderen wankelen. Leiders die de neiging weerstaan om te redden, te pleasen of zich terug te trekken, en die juist aanwezig blijven in het ongemak. Want verandering gaat niet alleen over plannen, structuren en besluiten, maar ook over de emotionele impact en de rouw die daar vaak onder ligt.
We verkennen leiderschap als een breuklijn waar de spanning tussen autonomie en verbinding voelbaar wordt. Wat gebeurt er als je te ver doorschiet naar zelfstandigheid? Of juist naar loyaliteit en nabijheid? En hoe blijf je in die spanning zonder één van beide polen uit te sluiten?
Deze aflevering nodigt uit tot zelfonderzoek, met reflectievragen die je helpen herkennen wat jouw automatische reactie is in tijden van onzekerheid. Ook sta ik stil bij de dramadriehoek en de winnaarsdriehoek als hulpmiddelen om verantwoordelijkheid te nemen zonder te vervallen in slachtofferschap of reddergedrag.
De kern van deze aflevering is eenvoudig én uitdagend: leiderschap vraagt geen perfectie, maar aanwezigheid. De winst van het verlies zit in het vermogen om te blijven staan, je plek niet te verlaten en tegelijk nabij te blijven voor de mensen om je heen. Juist dát maakt leiderschap betrouwbaar in tijden waarin alles beweegt.