Otheo Radio

Jacques Haers is jezuïet en emeritus professor theologie aan de KU Leuven. Hij was pastoor en diensthoofd van de Universitaire Parochie van de KU Leuven. Hij is bevrijdingstheoloog en sterk begaan met ecologische spiritualiteit. Daarnaast bouwde hij grote expertise op in conflictbeheersing: het wegnemen van geweld uit conflicten.
Haers verwijst herhaaldelijk naar paus Franciscus. Net als Franciscus zegt hij dat we geen tijdperk van verandering meemaken, maar een verandering van tijdperk. De gebruikelijke structuren werken volgens hem niet meer en zullen moeten veranderen. Dat geldt ook voor de democratie: die moeten we herdenken. De gemeenschappelijke onderscheiding, een essentieel begrip in de Ignatiaanse spiritualiteit van de jezuïeten, kan daarop een antwoord helpen geven. Ook binnen de Kerk is conflictbeheersing onontbeerlijk, bijvoorbeeld door synodaliteit: het samen op weg gaan van álle gelovigen. Een Kerk met synodaliteit als grondhouding wil heel verschillende vormen van kerk-zijn tot wederzijdse empathie en toenadering brengen.
Jacques Haers is de bescheidenheid zelve, maar is een denker van groot formaat die analyses maakt en inzichten aanreikt die verrassen en verrijken. Het gesprek met hem gaat over de lege stoel waarop iemand moet plaatsnemen: iemand die uitgesproken betrokken partij is, maar niet werd uitgenodigd. Het gaat over Dances with Wolves, over wie in het kraaiennest zit of hoort te zitten, en over het onderscheid tussen borders en frontiers. En over de bisschop die ook de bisschop is van de bloemen en de bijen, over het zijn en de schepping, en over de zoektocht naar houvast en spiritualiteit die jongeren van vandaag sterk kenmerkt.

Het maatschappelijk middenveld waar vakbonden, mutualiteiten, jeugdwerk en sociaal-culturele verenigingen deel van uitmaken, heeft al wel zelfs zwaar te verduren door een combinatie van politieke druk, financiële besparingen en een veranderende, gefragmenteerde samenleving. Organisaties in dat middenveld bevinden zich in een "krimpende civiele ruimte" waarin hun traditionele rol als kritische tegenmacht openlijk wordt betwist. Julie Hendrickx De Vos is sinds 2025 voorzitter van Beweging.net, het Vlaamse netwerk van christelijke en sociale middenveldorganisaties, de opvolger van het ACW, het algemeen christelijk welzijnsverbond. Ze is een echte optimist, ze gelooft dat het anders wordt, dat het verbonden individualisme zal verdringen, “omdat dat uiteindelijk niet anders kan.” 
Haar bezorgdheden zijn talrijk en diep: het klimaat, de kwetsbare mens, bedrotten jongeren , opzettelijk openlijk beleden onverwerkte racisme. Maar ze heeft heel wat levenswijsheid kunnen tanken bij haar adoptieouders en bij haar bekende tante Jeanne De Vos , zuster van de jacht en heel haar volwassen leven missionaris in India waar ze het verschil maakte, hetzelfde verschil dat ook Julie Hendrickx De Vos als voorzitter van Beweging.net zal maken.

In ons land worden mensen zonder papieren, als ze pech hebben, opgepakt en opgesloten in een detentiecentrum. Zo zijn er zes. De bewoners hebben niets misdaan. Ze hebben alleen niet het juiste document. Een legale manier om België binnen te komen, bestaat niet voor hen. Onder de radar gaan is, als de wanhoop hoog is, hun enige optie. In het gesloten centrum verblijven ze samen met criminelen die hun straf hebben uitgezet. Het regime verschilt er nauwelijks van dat in een gevangenis. De sluiting van deze mensen met een migratieachtergrond gebeurtenissen in de verwachting van een gedwongen repatriëring: naar een ander Europees land dat geen visumplicht heeft of naar hun thuisland. Dat laatste zien sommige gedetineerden als een doodsvonnis. Niemand weet of dat terecht is. Niemand bijzondere omstandigheden op de bestemming. 

Het loopt wel maanden aan voor de overheid iemand onder dwang uitwijst. Als het al zover komt: volledig begeleid worden tot de ingangspoort van het detentiecentrum met de bevel het land te verlaten. 

In ons land verblijven 120.000 zonder papieren. Velen zijn hier al jaren, ze zijn vaak ingeburgerd en leven van onderbetaald zwartwerk. Ze lopen elke dag dat het risico wordt opgepikt om te worden en in een instelling gesloten te landen zonder duidelijk over wat hen te wachten staat en wanneer. Ze worden weggerukt van hun familie en krijgen de boodschap dat ze contact kunnen houden via sociale media.
Jörg Gebhard is directeur van JRS (Jesuit Refugee Service) België, een NGO die hard gaat in de bescherming van de belangen van een door media en samenleving en zelfs in bepaalde mate ook door de Kerk vergeten groep.

Maestro Corelli _Una Follia   
Concert van Stichting Musonance (Karen Mayeline) in het stadspaleis Hof Bladelin in Brugge op zondag 30 augustus 2026, Soni Sacri, Orheo Radio