Dood & Verderf

Logo's van metalbands vormen een klein onderdeel van de scene, maar leveren een groot verhaal op. Zelfverklaard vakidioot (en logo-ontwerper) Sjors Trimbach sprak talloze metallogo-ontwerpers en dook diep in de materie. In Dood & Verderf deelt hij zijn wonderbaarlijkste inzichten en ontdekkingen.

Of ze nou in havo-4 op je schooltas gestift stonden, genaaid op je war jacket tijdens een festival, getatoeëerd op je bovenarm na een ongelukkig bezoek aan een tattoo shop, of gewoon gedrukt op je favoriete shirt voor in de sportschool: wie metal luistert, leeft in bandlogo’s.

En zoals altijd in de metal, schuilt ook achter dit schijnbaar kleine aspect van de scene een complete wereld. Logo’s, dat zijn niet zomaar herkenningssymbolen. Logo’s kunnen bands maken en kraken.

Daarom is vandaag logo-designer en zelfverklaard vakidioot Sjors Trimbach aanwezig in Dood & Verderf. In deze uitzending geeft Sjors een spoedcursus over metallogo’s, zodat je over een uur gegarandeerd gepromoveerd bent in de metallogopedie.

En zoek je een metallogo voor je eigen band? Neem dan snel contact op met Sjors, hij heeft er enorm veel zin in!

Vind je dit tof? Abonneer je dan op de nieuwsbrief of de podcast. En ben je al fan? Geef dan een vijf-sterren-rating aan de show op je favoriete podcastplatform, zodat andere mensen Dood & Verderf ook kunnen vinden.

Playlist (en besproken logo's!)

Motörhead - Motörhead (Motorhead, 1977)

Iron Maiden - Prowler (Iron Maiden, 1980)

Slayer - Evil has no Boundaries (Show No Mercy, 1983)

Anthrax - Deathrider (Fistful of Metal, 1984)

Darkthrone - Cromlech (Soulside Journey, 1991)

Ghost - Con Clavi Con Dio (Opus Enonymous, 2010)

Lamb of God - Into Oblivion (Into Oblivion, 2026)

Met als bonusmateriaal: de geschiedenis van de metallogo's (dit alles met dank aan Sjors, die dit keurig optekende en ontsloot)

Arnold Zijler, I kid you not, doet dit najaar mee aan het wereldkampioenschap karaoke. In Las Vegas. Met Lorna Shore. Inderdaad, zoveel vragen. Gelukkig beantwoordt Arnold ze allemaal tijdens de live-editie van Dood & Verderf op Baroeg Open Air in Rotterdam.

Het is een vraag die menig bezoeker aan een karaokebar in Rotterdam zichzelf moet stellen. Hoor ik daar een heipaal? Een F16? Of is het toch een kettingzaag?

Nee hoor, niets aan de hand, het is gewoon deathcorezanger Arnold Zijler die zijn favoriete gruwelijke metalplaten meezingt. Dat klinkt als cult, maar metalkaraoke is zeer serieuze business. Zo serieus zelfs dat Arnold dit najaar afreist naar Las Vegas om als Nederlandse afgevaardigde mee te doen aan het Wereldkampioenschap. En ja, dat doet hij in stijl, want aldaar zingt hij Lorna Shore.

Metalkaraoke? Wereldkampioenschap? Lorna Shore? Wat?

Allemaal terechte vragen. Gelukkig zit in deze editie van Dood & Verderf, live vanaf Baroeg Open Air in Rotterdam, Arnold naast me. Arnold zal alle vragen beantwoorden én zijn favoriete metalkaraokeplaten laten horen, inclusief werk van zijn eigen band Fosvor.

Doe mee aan de inzamelingsactie van Arnold voor het WK-karaoke

Volg Arnold via Instagram

Check zijn band Fosvor op Bandcamp

Vind je dit tof? Abonneer je dan op de nieuwsbrief of de podcast. En ben je al fan? Geef dan een vijf-sterren-rating aan de show op je favoriete podcastplatform, zodat andere mensen Dood & Verderf ook kunnen vinden.

Playlist

1 Korn - Freak on a Leash (Follow The Leader, 1998)

2 Blindside - King of the Closet (A Thought Crossed My Mind, 1999)

3 Oceano - District of Misery (Depths, 2009)

4 Pageninetynine - Faces Sunken by letting Go (Document 12, 2002)

5 Lorna Shore - To the Hellfire (And I Return To Nothingness, 2021)

6 Drop Dead, Gorgeous - Saylor Lake (Worse Than A Fairy Tale, 2007) 

7 Fosvor - Pyre City (Pyre City, 2026)

Belgische metalbands lijk je er zo uit te kunnen pikken. Tel daarbij op dat er bovengemiddeld veel zeer memorabele acts vandaan komen, en de vraag is gerechtvaardigd hoe zo'n klein land zoveel goeds kan voortbrengen. Samen met Jeroen Camerlynck, frontman van Fleddy Melculy, zoeken we het antwoord.

Aborted. Amenra. Brutus. Channel Zero. Enthroned. Agathocles. Psychonaut. Fleddy Melculy.

En dat is nog maar een bloemlezing uit de vele, vele aansprekende en invloedrijke namen die de Belgische metalscene heeft voortgebracht. Maar hoe kan dat, dat zo’n klein, getormenteerd en schizofreen land zoveel groots, goeds en overweldigends heeft voortgebracht?

Daar komen we in deze editie van Dood & Verderf achter, en wel via Jeroen Camerlynck. Als voorman van Fleddy Melculy, en betrokken bij zo ongeveer de helft van alle metalbands uit Vlaanderen, is Jeroen al decennia de pater familias van de scene. Aan de hand van zijn favoriete metal- en hardcorebands, ontrafelt Jeroen de ziel van de Belgische metalscene.

Beluister de show via Spotify

Koop tickets voor de show van Fleddy Melculy in Baroeg op 28 november

Vind je dit tof? Abonneer je dan op de nieuwsbrief of de podcast. En ben je al fan? Geef dan een vijf-sterren-rating aan de show op je favoriete podcastplatform, zodat andere mensen Dood & Verderf ook kunnen vinden.

Playlist

1. Deviate - Thorn of the living (Thorn of the living, 1997)

2. Length of Time - Shame to this weakness modern world (Shame to this weakness modern world, 1999)

3. Channel Zero - Chrome dome (Stigmatized for life, 1994)

4. Fleddy Melculy feat Sven from Aborted - de wereld is wondermooi (Sabbath Fleddy Sabbath)

5. Arkangel - Within the walls of Babylon (Prayers upon deaf ears, 1998)

6. Aborted - Bathos (Bathos, 2017)

7. De Lama’s - Elke centimeter (Edele delen, 2006)

Gothic. Synthpop. Industrial. Dark wave. EBM. Hellectro. Aggrotech. Niet de eerste genres waar de gemiddelde metalfan op aanslaat. Toch gelooft Marco van Belle, programmeur bij Baroeg en Baroeg Open Air, artiest bij Angels & Agony, en boeker bij Go! Music, er heilig in dat liefhebbers van zware metalen van al die muziek kunnen houden.

In dit uur van Dood & Verderf doet Marco een moedige poging daar de luisteraars (en mij) van te overtuigen, inclusief uitleg hoe gothicfestivals werken en waar je moet zijn bij Baroeg Open Air op je gothic-gateway-drugs te scoren.

Vind je dit tof? Abonneer je dan op de nieuwsbrief of de podcast. En ben je al fan? Geef dan een vijf-sterren-rating aan de show op je favoriete podcastplatform, zodat andere mensen Dood & Verderf ook kunnen vinden.

Playlist

Ministry – NWO (ΚΕΦΑΛΗΞΘ / Psalm 69: The Way to Succeed and the Way to Suck Eggs, 1992)

Clan Of Xymox – A Day (Clan Of Xymox, 1985)

Das Ich – Gottes Tod (Die Propheten, 1991)

Suicide Commando – God is in the rain (Implements, 2010)

VNV Nation – When is the future? (Noire, 2018)

Diary Of Dreams – The Wedding (If (the memento ritual project), 2009)

Angels and Agony - Forever (Eternity, 2001)

Hoewel films maar weinig moeten hebben van metal, laten metalheads zich met liefde door de meest bloederige en brute cinema inspireren. Dat bewijst cinefiel Richard Toepoel in acht verschrikkelijke platen.

In de categorie ‘onlogische relaties’ is die van ‘metal’ met ‘films’ er absoluut een. Want hoe raakt de pathetische powermetal van Rhapsody aan de multidimensionale geluidsmuren van Hans Zimmer? En wat heeft het gruwelijke artwork van Cannibal Corpse te maken met de fijnbesnaarde beelden uit Titanic?

Helemaal niets natuurlijk.

Toch, stelt cinefiel en filmfestival-organisator Richard Toepoel, zijn er stiekem vele, vele raakvlakken. Zelfrelativerende ironie, ten eerste. De mismatch tussen ambitie en uitvoering, ten tweede. En ten derde, de soms verschrikkelijke muziek die daaruit volgt.

Dus daarom, in deze editie van Dood & Verderf, een deep dive in de ziel van Richard Toepoel, die via een handvol weerzinwekkende platen, elk om zijn eigen redenen, wil bewijzen dat wie van bizarre films houdt, ook gepredestineerd is om metalfan te zijn - en vice versa.

Vind je dit tof? Abonneer je dan op de nieuwsbrief of de podcast. En ben je al fan? Geef dan een vijf-sterren-rating aan de show op je favoriete podcastplatform, zodat andere mensen Dood & Verderf ook kunnen vinden.

Playlist

Mortician - Chainsaw Dismemberment (Chainsaw Dismemberment, 1999)

"Als je het hebt over horror en metal dan is er maar 1 koning in mijn optiek en dat is Mortician. Pak een random nummer en je hoort een sample uit een horror film afgewisseld met de lompe diesel motor sound van mortician. Track gebruikt sample uit texas chainsaw massacre 2, in mijn optiek een waardeloos vervolg op een perfecte film, namelijk texas chainsaw massacre. Die film is hoofdzakelijk zo afgrijselijk om dat de kwaliteit van het beeldmateriaal ook niet geweldig is. Ik zie parallellen met de black metal productie die, net als in de film, sfeer verhogend is."

Goblin – Suspiria (Suspiria, 1977)

"Een progressieve rockband uit italie die bekend staat om hun vele werk voor soundtracks, hoofdzakelijk giallo films uit de jaren 70. Fantastische nummer waarbij menig metalband jaloers zou zijn op de sfeer die ze weten op te roepen. Plus ze zijn al bijna aan het grunten voordat er gegrunt werd. is dat een kloppende zin?"

Angelo Janotti & Dragon Sound - Against the Ninja (Miami Connection OST, 2020)

"Qua muziek schuurt het heel dunnetjes tegen metal aan, I know, maar ik zou al een gehele podcast kunnen vullen over deze film alleen. Een groep beste vrienden, tevens studenten en Taekwondo fanaten, die daarnaast ook nog in een rock band zitten nemen het op tegen een Motorbende die tevens ook ninja’s zijn. En dit omschrijft nog maar dunnetjes wat er zich allemaal afspeelt in deze fantastische film. De regisseur is tevens een van de hoofdrolspelers, heeft al zijn spaargeld + leningen +een hypotheek op zijn taekwondo school in deze film gestopt en de film was een complete flop. In 2012 (meer dan 20 jaar nadat hij uitkwam) her-ontdekt door een amerikaanse film distributeur en opnieuw uitgegeven en nu een cult succes."

Fulci - Palms by the Cemetery (Tropical Sun, 2019)

"Een death metalband die los gaat op italiaanse horror films. De band leent zijn naam van de italiaanse regiseeur Luci Fulci die bekend staat om zijn italiaanse zombie films. Deze track staat op een album die geheel gebaseerd is op de film Zombi (of zombi 2, waarom deel 2? Lang verhaal, leg ik ooit uit)."

Christopher Lee & Rhapsody - The Magic of the Wizard's Dream (The Magic of the Wizard's Dream, 2005)

"Holy shit, christopher lee had zijn eigen metal band! We weten allemaal dat Jared Leto naast acteur (en wat voor een acteur) ook nog muzikant is (en wat voor een muzikant). Maar Christopher Lee had dus ook gewoon zijn eigen symphonische power metal band.

En als je die zin uitspreekt klinkt het fantastisch, maar dat valt van de muziek misschien niet helemaal te zeggen. Je kan het ook weer snel uitdraaien toch?

Holy shit, hij heeft met Rhapsody ook muziek gemaakt, en deze clip is een b-film opzich. LOL"

Danzig – Mother (Danzig, 1988)

"Als acteurs zich voor kunnen doen als metal muzikanten, dan kunnen metal muzikanten zich ook vast wel voor gaan doen als acteurs. Sterker nog, zelfs als regisseurs. In 2019 bracht Glenn Danzig Verotika uit, een abominatie van een film. Gelukkig denkt meneer er zelf heel anders over, beetje god complex... De film heeft uiteraard een soundtrack die ik, in tegenstelling tot zijn film, niet kan labellen met “so bad, it’s good”. Huilen en snel weer door."

Cannibal Corpse – Hammer Smashed Face (Tomb of the Mutilated, 1992)

"Om weer even bij te komen van alle ellende, zelfs in hollywood komen we nog wel eens wat metal tegen met als hoogtepunt Cannibal Corpse in de film Ace Ventura: Pet Detective."

Amenra - Song to the Siren (Skunk OST, 2024)

"Regisseur Koen Mortier maakte in 2007 een voor mij erg indrukwekkende verfilming van het boek Ex-Drummer. Een bijzonder combinatie van humor, absurdisme en zeer kleurrijke personages waarbij elk shot je een ongemakkelijk vies gevoel geeft. Ik was dan ook behoorlijk in mijn nopjes toen ik hoorde dat er een nieuwe film van hem zou verschijnen met de titel Skunk. Dan wordt het nog beter als Amenra de soundtrack van die film verzorgt, en als kers op de taart speelt Colin (de zanger) ook nog een rol in deze film. Een rol die hem net iets te goed past zoals het lijkt, namelijk als een enorme tokkie vader die zijn kind mishandeld / verwaarloosd en zijn vrouw uithoert. De film zelf draait om de zoon uit dit gezin die uit huis geplaatst wordt en terechtkomt in een inrichting. Het is een zeer aangrijpend verhaal over wat trauma met een kind doet. De humor en absurdisme zijn verdwenen en hebben plaatsgemaakt voor complete wanhoop. En wie dan beter om de soundtrack te vertolken dan Amenra.

Daarnaast is dit nummer ook een briljante cover van Tim Buckley."