De Joodse Raad van Twente

Na de bevrijding keren overlevenden uit kampen en onderduik terug naar een land dat veranderd is. Het hervatten van het gewone leven blijkt een haast onmogelijke opgave. Verlies, stilte en onverwerkt verdriet tekenen de decennia die volgen. Arthur ontdekt hoe de oorlog niet eindigde in 1945, maar voortleeft in de herinneringen en identiteit van de generaties daarna. Hij besluit om een persoonlijke stap te maken. 

NB: de struikelsteen voor Ernst Menko ligt niet aan de Waalstraat, maar bij de Haringvlietstraat 10 zijn

Twente wordt door de Duitsers “Jodenvrij” verklaard, maar een groot deel van de Joodse gemeenschap is ondergedoken. De bevrijding lijkt nabij, maar de onzekerheid blijft: hoe lang kan de onderduik nog bescherming bieden? Arthur zet een persoonlijke stap en gaat in gesprek met zijn moeder over de erfenis van de tweede generatie en de stilte die het verleden lange tijd omhulde.

Voor Joden in Nederland wordt de keuze onontkoombaar: vechten, vluchten of meebewegen met het systeem. In Twente groeit de onderduik, terwijl in Amsterdam meer wordt vertrouwd op samenwerking met de Duitsers. Arthur spreekt met Rob Oudkerk, kleinzoon van de voorzitter van de Amsterdamse Joodse Raad, over morele dilemma’s en de blijvende impact van de Holocaust op volgende generaties.

Wanneer de dreiging ondraaglijk wordt, ontstaat in Twente een grootschalig netwerk van onderduik. Wie boden hulp, en tegen welke prijs? Het leven van onderduikers verandert in een bestaan vol onzekerheid en afhankelijkheid. Dominee Leendert Overduin blijkt een sleutelfiguur in de reddingsacties die vele Joden beschermt tegen deportatie.

De Duitse bezetter toont zijn ware gezicht en de ruimte om te overleven wordt met de dag kleiner. Sig Menko ziet zich gedwongen zijn koers te veranderen, omdat deportaties en vervolging steeds dichterbij komen. Arthur onderzoekt hoe de littekens van deze zwarte periode generaties later nog voelbaar zijn.