HET DERDE RIJK – de geschiedenis van het nationaalsocialisme

Ook in Adolf Hitlers geboortestad Linz broeide het: armoede en revolutionaire stemming, zoals Barbara Hamann de situatie beschrijft in de biografie Dr. Bloch – Hitlers Edeljude. Daar kwamen nog massa’s vluchtelingen in Oostenrijk bij, ook tienduizenden Joodse vluchtelingen uit Galicië die voor Russische pogroms vluchtten. Voor het eerst zag men traditioneel geklede Joden op de straten van Linz; ook dat bevorderde het antisemitisme. Paradoxaal genoeg beweerde Hitlers latere koning van Polen, Hans Frank, als student juist geld voor deze Joodse vluchtelingen te hebben ingezameld.
Maar dat lijkt twijfelachtig; reeds tussen 1919 en 1920 was hij lid van de Thule-völkische samenleving. Hij diende ook in het Freikorps onder bevel van Franz Ritter von Epp en nam deel aan de onderdrukking van de Münchense Radenrepubliek.[4] In 1919 trad hij, net als andere leden van de Thule-Gesellschaft, toe tot de Deutsche Arbeiterpartei (DAP).

Het vijf uur durende trommelvuur, dat zelfs in Laon in de Aisne-regio (het midden-zuidelijke frontvak waar Hitlers eenheid gelegerd was) te voelen was, overtrof in kracht Montgomery's artilleriebombardement bij El Alamein in 1942. Direct achter die stalen storm stormden speciaal opgeleide stoottroepen – bewapend met handgranaten, machinepistolen en een nieuw soort snelvuurwapen – de Britse loopgraven binnen en overrompelden de verraste verdedigers. Binnen één ochtend was de loopgravenoorlog aan het westfront opgeheven.

Eerder zagen we hoe Hitler in oktober 1916 tijdens de Slag aan de Somme gewond raakte door een granaatscherf. Hij werd geëvacueerd en op 9 oktober 1916 opgenomen in het Rode Kruis-ziekenhuis in Beelitz, nabij Berlijn. Dit maakt 5 oktober de meest waarschijnlijke datum van zijn verwonding. Hierdoor miste hij de meest gruwelijke laatste dagen van zijn regiment aan de Somme.
Voor zijn collega-ordonnansen, zoals Balthasar Brandmayer, sleepte de hel aan de Somme zich nog een week voort – een week die voor de mannen die daar achterbleven als een eeuwigheid moet hebben gevoeld.
Vóór zijn transport naar Duitsland verbleef Hitler in een veldhospitaal in Hermies. Volgens de overlevering "stortte hij bijna in van emotie" toen hij voor het eerst in twee jaar de stem van een Duitse verpleegster hoorde. De vreugde bij het zien van het eerste Duitse huis met zijn "hoge gevel en mooie luiken" was overweldigend. "Het Vaderland!"

Tegen het einde van de zomer van 1915 was Hitler onmisbaar geworden voor het stafwerk van het regiment. De telefoonlijnen naar de bataljons- en compagnieposten werden vaak door artillerievuur vernietigd, zodat alleen ordonnansen berichten konden overbrengen; zelfs postduiven werden ingezet.
“Wij merkten al snel,” herinnerde zich kapitein Fritz Wiedemann, “op welke ordonnansen wij het meest betrouwbaar konden rekenen.” Hitler werd niet alleen bewonderd om zijn vaardigheid – hij kon, zoals een van de indianen uit zijn jeugdboeken, naar voren sluipen – maar ook om zijn uitzonderlijke moed. Toch verontrustte iets aan hem zijn kameraden: hij was ongeduldig, als “een renpaard aan de start”, en reageerde scherp op klachten over kleine vleesrantsoenen door erop te wijzen dat de Fransen in 1870 ratten hadden gegeten.

Vandaag deel ik een persoonlijk ervaringsverslag over mijn tijd als soldaat bij het Joegoslavische Volksleger, vlak voor het uitbreken van de oorlog, van 1989 tot 1990. In 1990 begon het Knin-conflict, dat uiteindelijk uitmondde in de Joegoslavische oorlog.
In Slovenië deden geruchten de ronde over overleden dienstplichtige soldaten, mishandelingen, en dat wie naar Kosovo werd gestuurd, het niet zou overleven, enzovoort. Ik wist dat allemaal, maar meldde me in een bui van jeugdige trots in het voorjaar van 1989 in Radovljica bij het legerdistrict om mijn dienstplicht te vervullen. Hoewel ik in Berlijn was opgegroeid, was ik namelijk Joegoslavisch staatsburger.
Vanwege de onrust in Kosovo — er dreigde praktisch een openlijke oorlog — ried iedereen in Slovenië me destijds af om me te melden. Men was bang dat ik naar Kosovo gestuurd zou worden, waar oorlogszuchtige toestanden heersten. Bij het legerdistrict in Radovljica verzekerde men mij echter dat er niemand uit de deelrepubliek Slovenië naar Kosovo zou worden gestuurd. Wie Sloveen was, zou gewoon ergens in Slovenië dienen; ik hoefde me geen zorgen te maken.