Geloofstoerusting

In deze lezing van Paul Visser, gehouden tijdens een toerustingsavond in Ermelo, wordt Mattheüs 22 ineens een verhaal dat dichtbij komt. Niet als een ingewikkelde puzzel over uitverkiezing, maar als een indringende en tegelijk hoopvolle vertelling.
Hij begint bij de verwarring die velen kennen. Die ene zin – ‘velen zijn geroepen, maar weinigen uitverkoren’ – kan je vastzetten. Je kunt er bang van worden, onzeker, alsof het uiteindelijk toch buiten je om beslist wordt. En precies daar legt hij de vinger op: ‘De duivel kan met deze tekst je lelijk om de oren slaan’. Niet om de Bijbel verdacht te maken, maar om te laten zien hoe makkelijk woorden verdraaid worden.

Langzaam ontvouwt zich dan het verhaal. De eersten die uitgenodigd waren – de verkorenen – willen niet komen. Ze slaan er geen acht op. En dan gebeurt het onvoorstelbare: de deuren gaan wijd open voor iedereen. ‘Zowel slecht als goede mensen’ worden binnengebracht. De zaal loopt vol. Het feest gaat door.

En midden in dat alles klinkt die warme, dringende uitnodiging: ‘Kom, alle dingen zijn nu gereed.’ Het gaat niet om wat jij meebrengt. Zelfs het bruiloftskleed ligt al klaar. Je hoeft je alleen te laten aankleden – leven van genade, niet van jezelf.

Zo wordt deze gelijkenis geen bedreiging, maar een open deur. Een God die roept, meent het echt – en ziet ernaar uit dat zijn huis vol wordt.

In deze lezing neemt Marcel Vroegop je mee op een reis door de Bijbel. Niet alleen langs Jesaja of het Kerstverhaal, maar terug naar het allereerste begin. 
“In het begin schiep God…” en Johannes haakt daar later op in: “In het begin was het Woord.” Kerst blijkt geen los verhaal, maar het moment waarop de Schepper Zijn eigen schepping binnentreedt. God wordt mens. Als dát niet waar is, stort alles in.
Vanaf Genesis 3 klinkt al de belofte. Bij Noach zien we oordeel én redding. Bij Abraham een ram in de struiken; een vooruitwijzing naar het Lam. Door koningen, profeten en mislukkingen heen groeit het verlangen naar die ene volmaakte Koning.
Wil je zien hoe alles samenkomt? Dan móét je deze lezing beluisteren.

Tijdens een toerustingsavond van Geloofstoerusting in Rijssen sprak ds. M. Messemaker over het thema: ‘Heeft Jezus al tot jouw hart gesproken?’ Die vraag raakt de kern van het christelijk geloof – het gaat uiteindelijk om leven of verloren gaan. Vanuit Psalm 19 laat hij zien dat Gods Woord zelf kracht heeft: ‘De wet van de HEERE is volmaakt, zij bekeert de ziel.’ Het zijn de woorden van God die het hart raken en vernieuwen.
Daarbij wijst hij op de belofte van Jezus in Johannes 10: ‘Mijn schapen horen Mijn stem en Ik ken ze en zij volgen Mij en Ik geef hun het eeuwig leven.’ Wie Zijn stem hoort, ontvangt leven. Tegelijk schetst hij eerlijk de ernst van de zonde: de mens staat van nature schuldig voor God. Maar juist daarin schittert het evangelie, want ‘hierin is de liefde van God geopenbaard, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft.’
De woorden uit Johannes 6 – ‘Niemand kan tot Mij komen, tenzij de Vader hem trekt’ – zijn volgens de spreker geen dreiging, maar troost. Als iemand verlangt naar Christus, is dat al Gods werk. ‘De Vader trekt niet met ijzeren kettingen, maar met de koorden van de liefde.’
God spreekt tot het hart door Zijn Woord. Zoals bij Augustinus, die geraakt werd toen hij las: ‘Bekleed u met de Heere Jezus Christus.’ Wanneer dat gebeurt, komt er rust en zekerheid. Dan klinkt het mee met Romeinen 8: niets ‘zal ons kunnen scheiden van de liefde van God, die in Christus Jezus is.’

Tijdens een jongerenavond van Geloofstoerusting in Barendrecht neemt dominee C.J. (Corjan) Rijsdijk de jongeren mee naar het kruis, naar Mattheüs 27. Niet alleen om stil te staan bij het lijden van Jezus, maar om een indringende vraag te stellen: ‘Is dát mijn Koning?’
Hij schildert het rauw en eerlijk: Jezus ‘kronkelde op en neer’ aan het kruis, happend naar adem. En dan klinkt die aangrijpende roep: ‘Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten?’ Het is geen romantisch plaatje. Allesbehalve. Het is vernedering, spot en duisternis. Boven Zijn hoofd staat: ‘Dit is Jezus, de koning van de Joden.’ En juist dat bordje maakt alles scherper.
We spreken vaak over Jezus als offer, als Lam. Maar, zegt Rijsdijk, wat betekent het dat Hij daar hing als koning? ‘Anderen heeft Hij verlost. Zichzelf kan Hij niet verlossen.’ Dat spotwoord blijkt de kern te zijn. Hij redt nu juist door Zichzelf niet te redden.
Als koning verslaat Hij de vijand, niet met geweld maar door Zich te laten breken. Als rechtvaardige koning gaat Hij ‘voor jou, in jouw plaats de gevangenis in’. Hij draagt de straf om zondaren welkom te heten in Zijn rijk.
Welke koning doet dat? Daarom eindigt de avond verwonderd en persoonlijk: ja, dát is mijn Koning.

‘Er zijn twee funderingen. Een rots… en zand.’ Met die woorden zet Chris de toon tijdens een jongerenavond van Geloofstoerusting. Jezus’ gelijkenis uit Mattheüs 7 is volgens hem niet gelijk te stellen met een lief kinderliedje, het is een scherpe waarschuwing. ‘Je kunt het liedje zingen en tóch je huis op zand bouwen.’ Ieder mens bouwt aan zijn levenshuis, maar de vraag is: waarop? ‘Als je niet bouwt op Mijn woorden, dan bouw je automatisch op zand.’ En dat zand is overal.
Hij noemt de leugen dat er geen absolute waarheid is. ‘Er zijn maar twee wegen,’ citeert hij Jezus. Ook de zoektocht naar identiteit in jezelf ontmaskert hij: ‘Zalig zijn de armen van geest.’ Ware identiteit ontstaat niet door naar binnen te kijken, maar ‘in een aangezicht tot aangezichtsrelatie met de Heere Jezus Christus.’ Dit raakt ook seksualiteit: ‘Bewaak je ogen… dit is één van de gebieden die het meest wordt aangevallen.’ En wat dacht je van je karakter: ‘Wie ben jij als niemand kijkt?’ Uiteindelijk draait het om waar je hart ligt: ‘Verzamel geen schatten op de aarde.’
Deze lezing werd gehouden door Chris Verhagen, bekend van het YouTube-kanaal de Christelijke Apologeet, tijdens een jongerenavond van Geloofstoerusting in Hardinxveld-Giessendam. Zijn oproep is urgent en bemoedigend tegelijk: bouw bewust op de rots van Christus – want ‘in de dag des oordeels zal blijken waarop je gebouwd hebt.’