Architectenweb Podcast

In de interieurontwerpen van Studio Modijefsky komt het programma, de locatie en de verhalen die daarbij horen tot leven. Met Esther Stam, oprichter en creatief directeur van het bureau, spreken we over de functie van de gelaagdheid van de interieurs die ze ontwerpen, en het plezier om met vakmensen samen te werken aan de realisatie ervan.
In de podcast worden de volgende projecten besproken:
Van Stapele
Bonnie
Polly Goudvisch
Wolford winkels in Amsterdam, Parijs en Parijs 
Ceci
Gitane
Volare
 Waar andere ontwerpers er misschien voor kiezen een enkele verhaallijn in een ontwerp uit te werken, daar kiest Studio Modijefsky er vaak voor om meerdere verhaallijnen door elkaar te weven om zo tot bijzonder gelaagde ontwerpen te komen. Het programma zoals de opdrachtgever dat voor zich ziet is altijd de basis, maar als het even kan mengt het bureau dat met elementen uit de architectonische context, met aspecten uit de geschiedenis van de plek, en zelfs verhalen die daarbij horen. Zo weet Studio Modijefsky in hun interieurontwerpen de eigenheid van plekken echt naar voren te halen.
Bij cafés en restaurants vindt Esther het interessant dat bezoekers daar wat langer zijn, soms ook vaker terugkomen. Dan is het de moeite waard om ontwerpen ook te voorzien van details die mensen misschien pas bij hun tweede of derde bezoek ontdekken, legt ze uit in de podcast. Ook ontwerpt ze met haar team graag als het ware een 'interieurlandschap' waarin de sfeer neergezet wordt en waarin bezoekers verschillende typen plekken kunnen vinden. Met een groep wil je misschien in het midden van een ruimte zitten, terwijl je je met z’n tweetjes misschien liever even wilt terugtrekken in een rustig zitje in een hoek.
In de podcast vertelt Esther hoe ze haar liefde voor interieurontwerp ontdekte tijdens een verblijf in New York en hoe de ontwerpers op haar bureau in Amsterdam bijdragen aan de verdieping van de benadering van het bureau. Voor ieder project ontwikkelt het bureau een ‘design language’ die vervolgens vertaald wordt in een interieurontwerp. Om die ‘design language’ overtuigend neer te zetten, maakt het bureau graag gebruik van maatwerk meubilair, verlichting en afwerkingen – iets wat bijvoorbeeld in de oude binnensteden, waar iedere centimeter telt, ook bijzonder effectief is. 
Bij de realisatie van de interieurs werkt Studio Modijefsky niet alleen samen met interieurbouwers, loodgieters, installateurs en dergelijke, maar ook met staalbouwers, keramisten, illustratoren, lampenmakers, glasblazers, en talloze andere makers. Esther geniet ervan om in werkplaatsen te kijken wat deze makers kunnen en daarbij ook de grens op te zoeken. Met elkaar kan zo steeds een unieke plek gerealiseerd worden.

Deze podcast wordt mede mogelijk gemaakt door AGC. Halverwege de podcast vertelt Anton Peters van AGC over verschillende trends die hij ziet in de toepassing van glas. In interieurontwerpen ziet hij steeds meer retroglas toegepast worden, zoals bronsglas en geribbeld glas.
De foto bij de podcast toont het door Studio Modijefsky ontworpen interieur van Polly Goudvisch in Amsterdam-Noord en is gemaakt door Maarten Willemstein.

In Merwede in Utrecht, straks de grootste autovrije buurt van Nederland, zijn grote stappen gezet om mobiliteit, afval en energie anders te organiseren. Met hulp van het MerwedeLab is het daarbij ook gelukt om gedurende het ontwikkeltraject steeds nieuwe innovaties in te brengen en deze gebiedsbreed in te zetten. Een podcast waarin we ‘onder de motorkap’ van Merwede kijken.
Te gast deze podcast zijn Mirjam Schmüll, programmamanager van MerwedeLab en mede-oprichter van de Brokkenmákers, en Finn van Leeuwen, projectmanager Merwede bij de gemeente Utrecht en oprichter van Nine Square. Met hen spreken we over verschillende publiekprivate samenwerkingen die voor de buurt zijn opgezet, die dus gezamenlijk door de ontwikkelende partijen en de gemeente Utrecht zijn opgezet.
Mobiliteitsbedrijf – beheert de twee logistieke hubs, de parkeergarages met zo’n 1.550 parkeerplekken voor bewoners en zo’n 250 parkeerplekken voor deelauto’s, plus de fietsenstallingen voor gasten. Reguliere busjes kunnen de buurt in basis niet meer in. Busjes die bijvoorbeeld pakketjes komen afleveren, kunnen die in de logistieke hubs achterlaten in pakketwanden of servicewinkels, of anders die pakketjes met karretjes de buurt in brengen. Het is daarbij ook mogelijk om in de logistieke hubs de pakketjes over te slaan op bakfietsen of kleinere elektrische voertuigen.
Afvalbedrijf – systeem van compactere afvalcontainers met persen die in de verschillende gebouwen geplaatst zijn (dus niet in de openbare ruimte) en die met elektrische busjes opgehaald worden (in plaats van grote vrachtwagens).
WKO-bedrijf – gezamenlijke warmte-koude-opslag in de bodem met uitwisseling met het Merwedekanaal om afkoeling van de ondergrondse opslag te voorkomen. Drie zes meter hoge warmwaterbuffers, die opgenomen worden in de gebouwen, gaan ervoor zorgen dat op piekmomenten iedereen warm water heeft. Via een tender heeft Essent de concessie verworven om dit 30 jaar lang voor de buurt te beheren.
Energiecoöperatie – omdat voor Merwede minder netcapaciteit beschikbaar was dan er eigenlijk voor nodig was, is met Stedin de afspraak gemaakt dat de buurt het zelf zo organiseert dat het binnen de beschikbare capaciteit blijft. Daarvoor wordt onder andere gekeken naar bidirectioneel laden van de elektrische auto’s in de parkeergarages, maar zullen ook enkele buurtbatterijen nodig zijn, die ook weer in de gebouwen een plek moeten gaan krijgen. Het opladen van auto’s zal verder vooral buiten de piekmomenten kunnen.
MerwedeLab – voorafgaand aan iedere volgende fase in de gebiedsontwikkeling heeft dit lab onderzocht welke innovaties mogelijk waren en specialisten daarbij betrokken. Zo heeft het lab eraan bijgedragen dat veel innovaties breed in het gebied zijn toegepast. Een goed voorbeeld daarvan is de inpassing van de fietsenstallingen, die steeds aan de entrees van de gebouwen zijn gekoppeld, hoogwaardiger zijn afgewerkt, en verbonden zijn met gezamenlijke voorzieningen; zodat je via de fietsenstalling echt prettig binnenkomt of vertrekt.

Deze podcast wordt mede mogelijk gemaakt door AGC. Halverwege de podcast vertelt Anton Peters van AGC hoe bij woontoren Bold in Amsterdam, ontworpen door OZ, PV-panelen onzichtbaar zijn geïntegreerd in de gevels en hoe juist die plaatsing in de gevel bijdraagt aan een gelijkmatiger opwekking van energie over de dag en de seizoenen.
De beelden bij de podcast zijn gemaakt door LOLA Landscape Architects en tonen de autovrije buurt Merwede in Utrecht.

Toren van Babel is een maandelijkse serie binnen de Architectenweb Podcast. Hierin praat architect Daan Roggeveen (MORE Architecture) met ontwerpers, ontwikkelaars en andere experts die allemaal hun eigen perspectief hebben op hoogbouw. Doel is het antwoord vinden op de vraag: hoe maak je nu een echt goed hoog gebouw? De gast deze maand is stedenbouwkundige Mirjana Milanovic, hoofdontwerper bij de gemeente Amsterdam.
De aanleiding voor het gesprek is het zojuist door Mirjana geschreven boek ‘Sluisbuurt: het plan, het debat, de bouw’, over dé hoogbouwwijk in Amsterdam die nu in ontwikkeling is. Aan de hand van het boek vertelt Mirjana over het ontstaan van het plan voor de Sluisbuurt tien jaar geleden en over de noodzaak voor de stad om dichter en daarmee ook hoger te bouwen.
We hebben het over de groei en ontwikkeling van Amsterdam, en de significante rol die het plan voor de Sluisbuurt daarin speelde. Mirjana vertelt over de discussies die het plan opriep, over het alternatieve plan van Sjoerd Soeters, en over Sluisbuurt als ‘paradigmawisseling’ in de ontwikkeling van de stad. 
We hebben het over de ontsluiting van Sluisbuurt, en waarom het organiseren van bereikbaarheid in Amsterdam altijd zo’n uitdaging is. Mirjana legt uit hoe ze diversiteit en woonkwaliteit in het plan borgt, en over de rol die duurzaamheid in het plan speelt. En ze gaat in op de eerste gebouwen die nu in ontwikkeling en aanbouw zijn – voldoen ze aan de verwachtingen? Luisteren dus!

Idee & Presentatie: Daan Roggeveen (MORE Architecture)
 Productie & Techniek: Lieven Heeremans
 Muziek: Job Roggeveen
Reacties: [email protected]
 
De luchtfoto van gemeente Amsterdam bij de podcast toont de in aanbouw zijnde Sluisbuurt.

Onlangs is de internationale ontwerpprijsvraag voor het Nationaal Slavernijmuseum in Amsterdam gelanceerd. John Leerdam, directeur van het Nationaal Slavernijmuseum, en David Brandwagt, strategisch adviseur voor het museum vanuit gemeente Amsterdam, werken achter de schermen al enkele jaren aan het nieuwe museum. In de podcast spreekt Michiel van Raaij, hoofdredacteur van Architectenweb, met beide over de beleving van het slavernijverleden en de rol die het museum hierin kan vervullen, maar ook over de rol van de gemeente als opdrachtgever, de plek van het museum in de stad en het koninkrijk, en over hoe het ontwerpproces is ingericht.
Een plek om stil te staan bij het slavernijverleden… het tastbaar te maken… het te erkennen… het te verwerken… om uiteindelijk met elkaar te kunnen bouwen aan een toekomst die draait om gelijkwaardigheid en om respect naar elkaar. Zo omschrijven John en David het Nationaal Slavernijmuseum dat op de kop van Java-eiland in Amsterdam moet verrijzen.
Uiteindelijk wordt het veel meer dan een museum, benadrukt John; het moet een knooppunt worden in alles wat het met het slavernijmuseum te maken heeft, een spil worden in een netwerk dat zich uitstrekt naar de Nederlandse Antillen en Suriname, maar net zo goed naar Indonesië en verschillende landen in Afrika en Azië. Want het slavernijverleden werkt door over de hele wereld.
Aan de nu uitgeschreven prijsvraag is een jarenlang participatietraject voorafgegaan, leggen David en John in de podcast uit. In dat traject hebben nazaten van tot slaaf gemaakten meegedacht over de locatie van het museum, de precieze plek van het gebouw op de locatie, het programma van het museum, de gewenste samenstelling van het ontwerpteam, en zelfs de structuur van de prijsvraag.
Bij het ontwerpteam wordt het belangrijk gevonden dat de nazaten van tot slaafgemaakten zich daarin gerepresenteerd voelen, maar ook dat het slavernijverleden daarin doorvoeld wordt. Daarom wordt in de eerste fase van de prijsvraag, naast referenties, nu gevraagd om een motivatiebrief. Tien ontwerpteams worden vervolgens gevraagd om een visie op het museum te ontwikkelen. Uit die visies worden vijf ontwerpteams geselecteerd die gevraagd worden om hun visie uit te werken in schetsontwerpen. Die vijf schetsontwerpen zullen dan fysiek en digitaal tentoongesteld worden. De feedback daarop zal door de jury meegenomen worden in hun eindoordeel.
Naast deze stapsgewijze selectie van het ontwerpteam zal er later ook een uitvoeringsteam geselecteerd worden, waarin ook een architectenbureau zal zitten. Dat uitvoeringsteam zal meekijken met het VO en DO en daarna het stokje overnemen tot en met de bouw. Voor een buitenlands bureau is deze opzet logisch, in het uitvoeringsteam zit dan de lokale architect. Maar voor Nederlandse architectenbureaus die zo’n proces van begin tot eind willen en kunnen uitvoeren past zo’n opzet niet goed. In de podcast legt David uit dat vanuit het participatietraject bewust is ingezet op een internationale prijsvraag en dat hij zich realiseert dat deze ‘knip’ bij sommige Nederlandse bureaus minder goed past.
Ontwerpteams kunnen zich nog tot en met 7 april 2026 inschrijven voor de ontwerpprijsvraag voor het Nationaal Slavernijmuseum.

Begin dit jaar maakte architect Koen van Velsen bekend dat hij na bijna vijftig jaar zijn architectenbureau nu afbouwt. In deze podcast blikken we terug op hoe hij het vak in rolde, hoe hij zijn ontwerpbenadering altijd is blijven aanscherpen, en gaan we in op enkele projecten uit heden en verleden.
Het was in zijn vroege twintiger jaren dat Koen van Velsen merkte dat, bij de architectenbureaus waar hij werkte, er aan het begin van het ontwerpproces altijd een helder idee geformuleerd werd over wat het moest worden, maar dat in de loop van het proces dat idee steeds uit het oog werd verloren. Toen hij op 25-jarige leeftijd voor zichzelf begon, nam hij zichzelf voor om dat anders aan te pakken.
In de podcast vertelt hij dat hij in de loop van de tijd daar steeds nieuwe inzichten aan bleef toevoegen. Zoals dat gebouwen heel zorgvuldig en precies gedetailleerd kunnen worden, maar dat ontwerpen richting het gebruik van de ruimtes juist een zekere openheid moeten houden.
Een van de eerste ontwerpen van Koen betrof een discotheek in Hilversum. Toenmalig rijksbouwmeester Tjeerd Dijkstra hoorde daarvan, bezocht het en gaf hem vervolgens eerst de opdracht om een interieur te ontwerpen op een ministerie en liet hem daarna meedoen aan de selectie voor het ontwerp van het Leger- en Wapenmuseum in Delft. Die opdracht won hij nog voor hij op 31-jarige leeftijd aan de Academie van Bouwkunst in Amsterdam was afgestudeerd. De architectentitel had hij dus nog niet, maar voor Tjeerd Dijkstra was dat geen belemmering. Wat een andere tijd was dat!
Koen legt uit dat het voor hem normaal is om helemaal tot het eind bij projecten betrokken zijn. Een voorbeeld van wat die diepe betrokkenheid oplevert, is de vormgeving van de kolommen op de perrons bij Station Breda. De ronde betonnen kolommen daar zijn omkleed met getande stalen platen die op de punten van de tanden tot twee meter hoogte zodanig opgeruwd zijn dat er glanzende randjes zijn ontstaan.
Links naar de besproken projecten:
Discotheek in Hilversum
Leger- en Wapenmuseum in Delft 
Rijksacademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam 
Stadskantoor van Terneuzen
Woongebouw op Borneo-Sporenburg in Amsterdam
Revalidatiecentrum Groot Klimmendaal in Arnhem
Bioscoop Schouwburgplein in Rotterdam
Station Breda en detail van kolommen
Station Groningen

Deze podcast wordt mede mogelijk gemaakt door AGC. Halverwege de podcast vertelt Anton Peters van AGC hoe kalkaanslag bij douchecabines en balustrades van balkons voor glascorrosie kan zorgen. Met Luxclear kan dit voorkomen worden.
De bij de podcast getoonde foto’s tonen het door Koen van Velsen ontworpen OV-terminal in Breda. De foto’s zijn gemaakt door architectuurfotograaf René de Wit.