Gedrag van Alledag

"Superbedankt!", "Je bent een held!", "Duizendmaal dank!".Het voelt beleefd, sociaal en verbindend.Maar is al die uitbundige dankbaarheid wel zo onschuldig? Of ondermijn je er onbewust je eigen positie mee?In deze 76e aflevering duiken we in een confronterend inzicht uit de sociale psychologie: de 'Dankbaarheidsval'.Want wat blijkt? Wie zich te nederig opstelt, scoort misschien punten op sympathie, maar verliest punten op status.Het is een pijnlijke paradox. We willen aardig gevonden worden, maar niet als onderdanig worden gezien.Wanneer wordt een vriendelijk gebaar ineens 'ass-kissing'? En waarom houdt overmatige dankbaarheid ongelijkheid juist in stand?We worstelen in deze aflevering zelf met het ongemak: moeten we nu stoppen met bedanken? Of gaat het simpelweg om doseren?Soms is een simpel 'dankjewel' genoeg. Zonder uitroeptekens. 😉Bron onderzoek: https://journals.sagepub.com/doi/10.1177/19485506251320427

Een compliment. En ergens daarachter… wacht al een maar.De sandwichmethode (compliment - feedback - compliment) bestaat nog steeds. Niet alleen in trainingen, maar vooral in ons hoofd. Want zodra iemand iets positiefs zegt, gaan we al zoeken naar wat er mis is.Waarom is feedback zo spannend dat we het moeten verpakken? Voor wie maken we het eigenlijk zachter: de ander… of onszelf?In deze aflevering leggen we bloot hoe feedback ongemerkt over identiteit gaat in plaats van gedrag. Hoe nieuwsgierigheid plaatsmaakt voor oordeel. En waarom goedbedoelde complimenten soms juist verwarren.Wat als feedback geen monoloog is, maar een dialoog?En een compliment gewoon een compliment mag zijn, zonder de rest?Soms begint betere feedback niet met mooier verpakken.Maar met eerlijker kijken.

Doe je het als leider eigenlijk ooit goed?Of ben je vooral bezig met die stille vraag: “Heb ik het niet verprutst?”In deze aflevering duiken we aan de hand van 6 verschillende filosofieën in het ongemakkelijke gebied tussen moreel kompas en harde keuzes: ontslagrondes, inhoudelijke toppers maar die wel het team vergiftigen, medewerkers die hun oude ouder-kindpatronen op de leider projecteren en de schijnbare eerlijkheid van “iedereen gelijk behandelen”.We onderzoeken wat er gebeurt als je accepteert dat je het nooit voor iedereen goed kúnt doen en waarom juist twijfel, reflectie en bescheidenheid misschien wel het sterkste leiderschap laten zien.

Wat gebeurt er als er over jouw toekomst wordt beslist in een ruimte waar jij zelf niet mag binnenkomen?Of het nu gaat om een vredesplan voor een land of om een reorganisatie, het mechanisme is hetzelfde: er wordt óver mensen besloten, niet mét hen.In deze aflevering verkennen we wat er gebeurt als autonomie wordt geraakt. Van projectoverleggen waar je naam ineens overal achter de actielijst staat, tot strategische besluiten waar medewerkers alleen nog de gevolgen van voelen. Wanneer is betrekken oprecht en wanneer is het verkapte powerplay of schijninspraak?We hebben het over weerstand, eigenaarschap en locus of control. En over leiders die niet alleen input ophalen voor de bühne, maar die zorgen en suggesties echt meewegen.Want één ding is zeker: wie mensen buitensluit bij besluiten, krijgt hun weerstand er gratis bij.

Een nieuwe bureaustoel voor de thuiswerkplek. Twee schermen waar een bioscoop jaloers op zou zijn. Betaald met de company card, buiten de regels om.Klein detail? Of een venster op iets groters?In deze aflevering onderzoeken we wat er gebeurt wanneer leiders het proces omzeilen dat ze zelf bewaken.Hoe beïnvloedt dat de cultuur? Wat doet het met vertrouwen?Soms laat leiderschap zich zien in de dingen die niemand hoort te zien.