"Speel jij verantwoordelijkheidsverstoppertje?" (afl 317)
Dit fantastische woord hoorde ik in een podcast over ons geldsysteem, en ik sloeg er meteen op aan. Want dát is wat we heel veel doen in zorg, onderwijs en het sociaal domein: we raken verstrikt in rollen, protocollen en taakafbakening.
Herken jij het ook in je werk? Dat gevoel dat iedereen het beste wil, maar niemand echt de regie lijkt te nemen? Voor je het weet, zijn we veel tijd kwijt met overleggen, afstemmen en taken verdelen, terwijl het voor de mens(en) over wie het gaat onoverzichtelijk blijft.
Als we het systeem menselijker willen maken, dan moeten wîj dat doen. Systemen kunnen namelijk niet menselijk zijn. Het gaat over het herkennen en doorbreken van de dramadriehoek. Over jezelf en elkaar steeds weer te blijven afvragen: wat zou ik willen als ik in die situatie zat?
Verantwoordelijkheid nemen is niet hetzelfde als alles willen oplossen of taken van een ander overnemen. Het gaat om je medeverantwoordelijk voelen voor het proces en creatieve stappen zetten die wél mogelijk zijn.
Grenzen stellen en duidelijk zijn over wat mensen van jou kunnen verwachten is superbelangrijk, maar probeer te voorkomen dat je daarmee mensen van het kastje naar de muur stuurt. Blijf in contact, zorg dat mensen niet verdwalen in de systemen. Dat valt misschien niet direct onder je professionele taak, maar is wel je morele verantwoordelijkheid.
Laten we samen de menselijkheid terugbrengen in ons werk – voorbij de hokjes, gewoon als mens. 😊
Luister je mee? En laat in de reacties vooral weten: hoe ga jij om met jouw professionele én persoonlijke verantwoordelijkheid?
🎙️ Beluister de aflevering via je favoriete podcastapp, Spotify of YouTube!