Van Belang

Sommige mensen dragen een landschap in zich. Bij Esther is dat onmiskenbaar de zee. Niet als achtergrond, niet als decor, maar als oorsprong. Als thuis.

Esther van Haren (32) studeerde Literatuurwetenschap en Bestuurskunde aan de Universiteit Leiden, woonde, studeerde en werkte op verschillende continenten en werkt nu bij een ministerie in Den Haag. En toch is er één plek waar alles samenkomt: het Scheveningse Zuiderstrand. Daar, waar ze zo dicht mogelijk bij de zee wilde wonen, vlak bij het Westduinpark, voelt ze zich gedragen, omhuld, aangekeken zonder oordeel.

De zee lonkt. Niet omdat ze roept, maar omdat ze is.
Wanneer Esther de zee in gaat, ervaart ze een verbondenheid die tijd en afstand overstijgt. Via het water sta je immers in contact met zeeschildpadden aan de andere kant van de wereld. De zee brengt haar alles: rust, spiegeling, herinnering, thuiskomen. Ze voelt niet alleen dat ze uit de zee komt, ze weet dat de zee in haar zit. Die verbondenheid stroomt ook door haar vrouwelijke familielijn.

Vier jaar geleden nam Esther het initiatief tot ‘Vrouwen van de Zee’; een beweging die ontstond vanuit die diepe, stille roep van water en vrouwelijkheid. (#vrouwenvandezee) Vrouwen die samen de duinen en de zee ingaan, niet om iets te bereiken, maar om te zijn.

Haar beide voornamen zijn Esther Marit. Vrij vertaald: ster van de zee. Alsof haar naam haar al kende, nog vóór zij zichzelf kende.

De sterren van de zee werden voor haar van grote betekenis. Na een zware storm liep Esther naar de zee nadat ze op het nieuws hoorde dat het strand bezaaid lag met zeesterren. Daar, tussen het aangespoelde leven, kwam de prachtige zin in haar op: ‘Soms is er een storm nodig om te zien dat de zee vol sterren zit.’
Deze zeesterren spelen ook een rol in haar creatie ‘Scènes van de Zee’; een kunstwerk in de vorm van een boek met bijbehorende kaarten. Het geheel is prachtig vormgegeven, met kunst die zij zelf maakte met de cyanotype-techniek. Zeventig scènes vormen samen een groter verhaal, vol water, licht en inspiratie. Iedere kaart kan je trekken om vervolgens de bijbehorende tekst in het boek te lezen.

In dit gesprek voelden Esther en ik beiden dat we de zee als vrouwelijk zien en ervaren. De zee die ons uitnodigt om niet zozeer iets te leren, maar om gewoon te zijn, om te ervaren, te voelen en je verbonden te weten. De zee… een ‘zij’ die ademt, voelt en mee stroomt.
Dankjewel lieve Esther, voor je woorden, je moed, je creativiteit en je diepe, stille trouw aan de zee.

Heb je vragen, ideeën, suggesties of wil je graag met me in gesprek?
www.gerdienjansen.nl ~ [email protected]

Foto: Laura van Deursen Photography @solidgoldstories
www.scenesvandezee.com

Soms laat het algoritme van social media je iets zien dat écht raakt. Zo verscheen ineens de naam 𝘚𝘪𝘮𝘰𝘯𝘦 𝘒𝘳𝘢𝘮𝘦𝘳 in mijn tijdlijn. Yoga, natuur, spiritualiteit; drie woorden die samenkwamen op haar website.
 
Toen ik haar verhaal las en ontdekte dat ze een boek had geschreven met de titel 'De vijf yogalessen van de natuur', wist ik: dit boek wil ik lezen.
Met een lieve handgeschreven boodschap viel het even later op mijn deurmat. En ik dacht: hoe mooi zou het zijn om met Simone in gesprek te gaan? Niet lang daarna reed ik naar de Utrechtse Heuvelrug.
 
Aan haar keukentafel, omringd door het groen waar ze zich zo thuis voelt, voerden we een gesprek dat moeiteloos stroomde. We spraken dezelfde taal; die van verbinding, stilte en de natuur als leermeester.
 
Simone groeide op in de natuur. Ze vond haar vrijheid op de mountainbike, te paard of op haar surfplank. Altijd buiten. Toen ze later yoga ontdekte, voelde ze al snel dat woorden over de energie van de zon, de maan en aarde niet in een yogastudio thuishoorden, maar buiten. Daar waar de natuur zelf spreekt.
 
Met een wetenschappelijke achtergrond combineert Simone kennis, de yogafilosofie, gevoel en de lessen van de natuur op een bijzondere manier. Ze leerde dat stilte tijd nodig heeft, dat adem levensenergie is en dat de natuur de grootste leraar van allemaal is. Tijdens lange wandelingen, in de bossen of zelfs in de Zweedse stilte, ervaart ze telkens weer dat luisteren naar de stilte belangrijker is dan ernaar te zoeken.
 
In dit gesprek delen we inzichten over het in de natuur mogen 'werken' met mensen, over luisteren naar de stilte als dé meditatie, adem, aanwezigheid en de kracht van overgave. Over hoe de natuur ons steeds weer uitnodigt om te vertragen en te voelen, door simpelweg te 'zijn'.
 
Simone is een jonge, bewuste moeder die leeft met de seizoenen, met het licht dat door de bladeren stroomt en met de overtuiging dat alles één is.
Dankjewel, Simone, voor je openheid, je rust en de zachte kracht waarmee je leeft en werkt.
 
Ben je nieuwsgierig naar haar boek 'De vijf yogalessen van de natuur'? Of naar de retraites en opleiding die Simone aanbiedt? Je vindt het op www.yogaoutdoors.nl
 
Heb je vragen, ideeën, suggesties of wil je graag met me in gesprek?
www.gerdienjansen.nl ~ [email protected]

Sommige gesprekken beginnen niet met woorden, maar met een gevoel van herkenning. Zo was het met Harry. Een Amsterdamse jongen die op zijn negentiende de stad achter zich liet om de natuur en de stilte op te zoeken. Niet om eraan te ontsnappen, maar om zichzelf beter te leren kennen. 
 
Zijn jeugd werd sterk beïnvloed door de worstelingen van zijn moeder, gevoelens die hij lange tijd als de zijne meedroeg. Het bracht hem in een zoektocht naar liefde en bevestiging, en jarenlang dacht hij dat hij anderen moest helen. Tot het moment kwam dat hij zich drie dagen opsloot, zich leeg huilde en begreep: niemand hoeft geheeld te worden, ik hoef alleen mezelf te helen. 
 
Harry spreekt open over zijn moeder, de vrouwen in zijn leven en de kracht van muziek. Over het wonder dat iets wat ’s ochtends nog niet bestond, ’s avonds al op een podium kan klinken en mensen kan raken. Componeren als bewijs van schepping, muziek als directe verbinding tussen binnen- en buitenwereld. 
 
Wat opvalt, is zijn vermogen tot verwonderen. Zijn kracht om telkens weer met open ogen naar het leven te kijken. En zijn feilloze gevoel voor echtheid, bij zichzelf én bij anderen. Toen ik hem vroeg welk landschap hij zou zijn, antwoordde hij: “Dan ben ik geen landschap, maar dan ben ik de aarde. De natuur en alles wat de natuur te bieden heeft, dat ben jij.”
 
Hij vertelt over het jongetje dat ooit zo verlangde naar de woorden “je hebt het goed gedaan”. Over zijn zorgen over een wereld die steeds verder polariseert. Over waarheid, liefde en verantwoordelijkheid. In dit mooie, eerlijke gesprek deelt Harry zijn levensverhaal, zijn inzichten en zijn muziek. Direct, puur, open en zonder omwegen. 
 
Dankjewel, Harry, dat je je wereld met ons hebt gedeeld.
 
© foto Jaap Reedijk www.jaapreedijk.com
 
Heb je vragen, ideeën, suggesties of wil je graag met me in gesprek?
www.gerdienjansen.nl ~ [email protected]

Soms kom je iemand tegen wiens leven en werk je direct raken. Renée is zo iemand! Haar verhaal klinkt als een soort jongensboek voor meisjes, of een meisjesboek voor jongens, een verhaal dat er toe doet. Een verhaal dat voelt als 'Van Belang'.
Als vijfjarig meisje sliep ze al tussen de bomen van het regenwoud, meegenomen door haar ouders. Haar vader en haar oom waren grote inspiratoren voor haar; zij lieten haar zien dat de natuur geen decor is, maar een noodzaak, en dat een leven in harmonie met de aarde mogelijk is. Een missie die ze van huis uit meekreeg en die haar familie elke dag leefde.
 
Renée leeft inmiddels tussen twee werelden. In de wereld van banken en grote bedrijven begeleidt ze teams bij belangrijke duurzaamheidsbeslissingen en helpt ze organisaties strategieën te ontwikkelen die écht met de planeet werken. Tegelijkertijd leeft ze in de pure natuur van Bali, waar ze met haar organisatie Restore the Legacy samenwerkt met lokale gemeenschappen die al eeuwen in verbondenheid met het land leven. Vanuit die oeroude wijsheid, dat de aarde niet van ons is, maar dat wij haar tijdelijk mogen gebruiken, herstelt ze het regenwoud en bouwt ze mee aan een toekomst waarin mens en natuur elkaar versterken.
 
In dit gesprek deelt Renée haar onvermoeibare zoektocht naar kennis, haar mooiste natuurlessen en verrassende weetjes. Ze laat zien dat echte verandering hard werk vereist, maar dat inspiratie en hoop altijd dichtbij zijn. Haar verhaal is een ode aan nieuwsgierigheid, verbondenheid en de kracht van een missie die groter is dan jezelf.
 
En zo spraken we over duurzaamheid, natuur, wetenschap en menselijke keuzes. Met woorden, inzichten, verwondering en regelmatig een glimlach. Dankjewel, Renée, dat je je wereld met ons hebt gedeeld.
 
Heb je vragen, ideeën of wil je meer weten over het werk van Renée? Kijk op restorethelegacy.world
 
Heb je vragen, ideeën, suggesties of wil je graag met me in gesprek?
www.gerdienjansen.nl ~ [email protected]

Soms ontmoet je iemand die al lang een plek in je herinnering inneemt. Meer dan veertig jaar geleden ontmoette ik Jan. Als kind zat ik in zijn tandartsstoel, en ik was altijd onder de indruk van de kleurrijke, prachtig gedetailleerde tekeningen aan de muur, zijn eigen werk. Jan Rooding. Toen kende ik hem alleen als die jonge tandarts, nu als kunstenaar, zanger, verhalenverteller en bovenal: een inspirerend mens.
 
Volgens zijn moeder tekende Jan al voordat hij kon praten. En wie hem spreekt, hoort het meteen: creëren is voor hem geen keuze, het is een eerste levensbehoefte. Zijn werk is vrolijk, kleurrijk en doordrenkt van zijn liefde voor het leven. Zelfs wanneer het leven pijn doet, blijft Jan zoeken naar wat licht geeft. Zo vertelt hij in deze aflevering over het overlijden van zijn moeder; een van zijn meest dierbare en, wonderlijk genoeg, gelukkigste herinneringen. In haar laatste woorden klonk alleen maar liefde: “Dag lieverds…”
 
Jan is diep verbonden met zijn dorp Gendt, waar hij onder meer als Sinterklaas een plek in vele harten verwierf. Hij maakt kunst voor allerlei lokale initiatieven, zingt in een koor en is een warme aanwezigheid in zijn gemeenschap. Hij spreekt met openheid over zijn homoseksualiteit en de ruimte die hij voelde om gewoon zichzelf te mogen zijn. Zijn verhaal is een ode aan autonomie én verbondenheid.
 
We praten over geloof, over het feit dat hij veel geeft, maar de kunst vooral voor zichzelf maakt, en over dat ene moment in Rome, in het ziekenhuis, toen hij met een priester bad. Niet voor zichzelf, maar voor de mensen thuis die hem misten en zich zorgen maakten. De priester huilde en zei: “Dan bid ik voor jou."
 
Na een zware hartoperatie moest Jan afscheid nemen van zijn praktijk. Fysiotherapie als revalidatie methode paste niet bij hem, zei hij. In plaats daarvan trok hij elke dag zijn tuin in. In regen en zon, tussen planten en vogels, vond hij zijn kracht terug. De natuur is voor Jan geen decor, maar een bron. Van energie, hoop en geluk. In elk seizoen.
 
Wat een voorrecht om met Jan te mogen praten. Zijn lichtheid is geen naïviteit, maar een keuze. Zijn blik is vriendelijk én moedig. Hij laat zien dat goed zijn voor anderen, óók goed zijn voor jezelf is.
 
En zo maakten we samen een beetje kunst. Met woorden, herinneringen, verwondering en hier en daar een heerlijke lach. Dankjewel Jan!
 
Heb je vragen, ideeën, suggesties of wil je graag met me in gesprek?
www.gerdienjansen.nl ~ [email protected]