Je verZINt het niet

Ik had op papier alles wat mijn hartje begeerde en toch voelde ik mijn leven niet.
Dus ging ik zoeken. Steeds verder, dieper en breder.
ot mijn lijf op een dag begon tegen te sputteren bij iets wat mijn hoofd prima begreep.
Ik besloot niet meteen wat dat betekende. Ik bleef kijken.
En ergens op die paar vierkante centimeter begon het werk dat ik nu doe.
 
www.astriddavidzon.com

Wat vertellen we elkaar eigenlijk met al onze succesverhalen,
ons applaus voor degene die zijn demonen heeft overwonnen
en onze neiging om van alles een verbeterproject te maken?

Deze aflevering is de ingesproken versie van mijn nieuwste document Met open handen – Kijk wat leeft.
Over wat er gebeurt als iets kraakt, kriebelt of begint te wiebelen. Over hoe snel wij mensen dan betekenis geven, conclusies trekken en gaan oplossen, sturen of verdedigen.
En over mijn werk: kijken naar wat er werkelijk gebeurt voordat we besluiten wat het probleem is, wat het betekent en wat ermee moet.
Met open ogen. Open handen. Een grote koffer. En uiteindelijk gewoon handen uit de mouwen.
Je kunt het document ook lezen via astriddavidzon.com/met-open-handen

In deel 1 belandde ik bij mijn eigen praktijk. En daar begon een volgend hoofdstuk van mijn onderzoek.
Vijftien jaar werken met mensen. NLP, hypnose en therapie. Een succesvol bedrijf bouwen. Perfectionisme loslaten. Visionboards, funnels, Facebookadvertenties en persoonlijke ontwikkeling. En uiteindelijk aan mijn eigen marketingmanager vertellen: ik trek de stekker eruit.
Daarna volgden spiritualiteit, non-dualiteit, een scheiding, Bali, verlies, rouw en nog heel wat bouwen en weer loslaten.
En langzaam begon ik te zien waar al die ogenschijnlijk verschillende werelden bij elkaar komen.
Misschien begint veel van het gedonder al vóór wat we doen. Bij wat we nog kunnen zien.
En daar komt uiteindelijk die oude vraag opnieuw voorbij:
There must be another way.
Alleen blijkt the other way heel ergens anders te liggen dan ik altijd dacht.

Er loopt één vraag door zo ongeveer mijn hele leven: dit moet toch anders kunnen?
In dit eerste deel kijk ik terug en ontdek ik een lijn die ik zelf jarenlang niet zag. Van Brazilië en zes jaar rechten naar beleidscommunicatie, energie, start-ups en rechtspraak. Van emigreren naar Italië tot het moment waarop ik ineens wist: ik wil met mensen werken.
Achteraf blijken juist al die omwegen, bijbaantjes, ondersteunende functies en dingen waarvan ik dacht dat ik er misschien eens een fatsoenlijke richting in moest kiezen, een behoorlijk interessante leerschool te zijn geweest.
Misschien was ik helemaal niet zo aan het zwabberen als ik dacht.