Vorming voor elke dag

Er is nauwelijks een grotere verandering denkbaar dan die welke van een mens gevraagd wordt wanneer hem, zoals in het Nieuwe Testament, geboden wordt de wereld niet lief te hebben, noch hetgeen in de wereld is. Dat gebod raakt immers alles wat hem dierbaar is en komt daarom bijna neer op een oproep tot zelfvernietiging.

Toch plaatst dezelfde openbaring die zo’n grote gehoorzaamheid van ons vraagt, ook een even groot middel tot gehoorzaamheid binnen ons bereik. Het Evangelie brengt een nieuw verlangen aan de deur van het hart, dat, zodra het eenmaal de troon heeft ingenomen, alle voorgaande bewoners zal verdringen of onderwerpen. Het richt het oog van de ziel niet alleen op de wereld, maar ook op Hem Die de wereld gemaakt heeft. En dat doet het op een geheel eigen wijze: in het Evangelie wordt God geopenbaard als Iemand Die wij mogen liefhebben.

Alleen daar wordt God voorgesteld als het Voorwerp van vertrouwen voor zondaren. Alleen daar wordt het verlangen naar Hem niet verstikt door de koude moedeloosheid die ontstaat door de barricade van onze schuld — die altijd tussenbeide komt wanneer wij niet tot Hem naderen door de Middelaar Die Hij heeft aangesteld. Het is door “de aanleiding van deze betere hoop, dat wij tot God naderen” (Hebr. 7:19). Want een leven zonder hoop is een leven zonder God; en waar het hart zonder God is, daar krijgt de wereld de overhand.

 

Lees de hele preek op www.tabernakel.nl

De Schriften leren ons dat Hij Zich verheugt in al Zijn werken. En terecht verheugt Hij Zich daarin, want zij zijn alle zeer goed (Gen. 1:31). Maar als Hij Zich verheugt in Zijn andere werken, mag Hij Zich veel meer hierin verheugen, aangezien dit van al Zijn werken het grootste, het meest eervolle en het meest waardevolle voor Hemzelf is. 

In dit werk wordt het beeld van satan uitgewist en het beeld van God hersteld in een onsterfelijke ziel. In dit werk wordt een kind des toorns veranderd in een erfgenaam van de zaligheid. In dit werk wordt een rokende vuurbrand gerukt uit het eeuwige vuur (Zach. 3:2) en gezet tussen de sterren in het hemelgewelf, om daar voor eeuwig en altijd te blinken met toenemende glans (Dan. 12:3). En is dit geen waardevol werk voor God, een werk waarin God Zich met recht mag verheugen?

Al hebben we oneindig veel zonden gedaan, de verlossing is oneindig veel groter. Meer dan er haren op ons hoofd zijn of zandkorrels aan de kust, waterdruppels in de oceaan, bladeren in het bos of sterren aan de hemel. Hoewel onze zonden verfoeilijk en walgelijk zijn, rood als scharlaken of karmozijn, dan nog is de verlossing oneindig veel groter. De zondaar kan niet te slecht of te vuil zijn om verlossing te ontvangen. Al is hij diep gezonken in een kuil van modderig slijk, onvoorstelbaar vijandig en vuil, dan nog is verlossing mogelijk. Er is bloed om zelfs zo’n ziel te reinigen, ja om die witter dan sneeuw te maken. Geen ziel is te slecht om door Jezus gereinigd te worden (Jes. 1:18). Geen enkele ziel kan té dood zijn om door Jezus te worden levend gemaakt. Als de ziel in de diepte van overtredingen en zonden verzonken ligt, dan nog kan de arm van Jezus haar redden. Jezus’ macht kan de ziel opwekken, al is zij in de diepste geestelijke slaap verzonken (1 Kor. 6:9-11). Laat niemand zeggen dat zijn ziel zó dood is, dat hij wanhoopt of zij ooit kan worden levend gemaakt. Hier is leven voor de meest dode, volkomen leven. Geen enkele trap van dodigheid is buiten het bereik van Hem Die de Opstanding en het Leven ís. Als u zo moedeloos over uw dode toestand spreekt, is dit geen nederigheid, maar hoogmoed. U beperkt daarmee de macht en de genade van Jezus. U zegt ermee dat Hij u niet kan redden, dat Hij niet élke dode zondaar kan bereiken.’

 

Voor de hele preek zie www.tabernakel.nl

Preek over Efeze 6: 11.

Preek over Hand. 2: 43-47