InTalk - Ingrijpende levenservaringen

<p>Wanneer de 21-jarige, zwangere Wenylou ziet dat haar man op de voorpagina van de Arubaanse krant publiekelijk aan de schandpaal wordt genageld om zijn hiv-status, weet ze dat het eiland geen veilige plek meer is voor haar geheim. Ook zij heeft hiv en draagt hun eerste kindje. Huilend in een kapel doet ze zichzelf één belofte: "Als ik doodga, ga ik dood aan iets anders, maar niet aan dit."</p><p>In Nederland leidt Wenylou jarenlang een dubbelleven. Een tijd vol stilte en eenzaamheid, waarin schaamte haar klein houdt en de angst voor het oordeel van anderen altijd aanwezig is. Terwijl de medische zorg verbetert, ervaart zij dat vooroordelen en een gebrek aan kennis nog altijd bepalend zijn voor een leven met deze infectie.</p><p>Na vierentwintig jaar in de luwte leven, vindt ze de moed om haar verhaal te delen. De ontmoeting met een lotgenoot opent haar ogen: het geheimhouden heeft haar zieker gemaakt dan de infectie zelf. Ze besluit zich niet langer te verschuilen en staat inmiddels trots voor haar 'tribe' en voor iedereen die met hiv leeft. In deze podcast vertelt Wenylou over haar reis, over haar onzekerheden als het gaat om intimiteit en over hardnekkige misverstanden waar ze nog dagelijks tegen vecht — ook voor de mensen op haar eigen Aruba en de andere Caribische eilanden.<br>&nbsp;</p>

<p>Meer dan twintig jaar zit Barry in de tbs-kliniek, nadat hij wordt veroordeeld voor poging doodslag op zijn drugsdealer. Hij komt binnen op een van de zwaarste regimes in Vught, en verblijft jaren op de Longstay, in het dorpje Zeeland. Barry wil absoluut geen behandeling volgen. Maar dan valt zijn oog op een contactadvertentie in het gevangenenblaadje ‘De Bonjo.’ Hij wordt verliefd. En dat verandert alles.</p><p>Barry komt uit een gebroken gezin, met veel geweld en drugsgebruik. Hij raakt al jong verslaafd aan allerlei soorten drugs. Het straatleven eist z’n tol. Heroïne, diefstallen en overvallen. “Ik was zo moe, dat ik de rechter zelf om tbs vroeg. Dat had hij nog nooit meegemaakt.”</p><p>Inmiddels is Barry bijna vijf jaar een vrij man. Hij woont samen met zijn kat Tokkie in een appartement. Maar hoe doe je weer mee in de samenleving, als je zo lang binnen hebt gezeten? En jaren moet inhalen?</p>

<p>Van haar veertiende tot twintigste levensjaar wordt Naomi seksueel misbruikt door haar vader. Op school trekt ze meerdere keren aan de bel, maar niemand neemt haar klachten serieus. Ook thuis vindt Naomi geen gehoor. Haar moeder doet alsof haar neus bloedt en gelooft haar verhaal niet. Dus houdt ze verder haar mond. Jarenlang zit Naomi in de overlevingsstand.&nbsp;</p><p>Naomi’s vader probeert haar zo veel mogelijk te isoleren. Ze mag niet met vriendinnen afspreken, of te laat thuiskomen. Haar haren vallen uit door de stress en tot overmaat van ramp raakt ze zwanger van haar vader.&nbsp;</p><p>Inmiddels woont Naomi op een veilige plek, bij liefdevolle pleegouders. Ze studeert, heeft sinds kort een relatie en schrijft een boek over haar ervaringen. Maar het loskomen van haar onveilige jeugd ging niet zonder slag of stoot en laat nog altijd diepe sporen na.&nbsp;</p>

<p>Op 30 april 2017 vinden twee fietsers het lichaam van Esther Paul langs de oever van het Veluwemeer. Ze is door een misdrijf om het leven gekomen, een dader wordt nooit gepakt. Sinds die datum gaat Suus, de moeder van Esther, in de overlevingsstand. Ze vecht voor antwoorden, erkenning en gerechtigheid. Troost vindt ze bij lotgenoten die iets soortgelijks hebben meegemaakt en die weten hoe deze complexe rouw voelt.</p><p>Acht jaar lang metselt Suus een muurtje om haar verdriet. Ze pakt zo goed en zo kwaad als het gaat zelf haar leven op. Ze zoekt naar houvast en afleiding om met het verdriet om te gaan. Maar sinds een paar weken voelt het voor haar alsof de dammen doorbreken. Boosheid krijgt de overhand. Voor het eerst in acht jaar vraagt ze om professionele hulp.</p>

<p>Het is het telefoontje dat geen ouder ooit wil krijgen, maar waar Marian al heel lang bang voor was. Wanneer ze hoort dat haar dochter dood is gevonden, weet ze het meteen. Marians grootste angst is werkelijkheid geworden, haar dochter Sandra is vermoord door haar eigen man, die vervolgens een einde aan zijn leven maakte. Anderhalf jaar na de moord op haar dochter, vecht Marian dagelijks tegen het immense verdriet door te strijden voor goede zorg voor haar kleinkind Sam, het enige gezinslid die dit verschrikkelijke familiedrama overleefde.</p><p>Voor Marian is het delen van het verhaal van Sandra iets wat móét worden verteld. Praten over Sandra en over femicide is voor haar noodzakelijk om overeind te blijven. Het is een verhaal over verlies en overleven, over rouw die niet past in de verwachtingen van anderen. "Waarom huil je niet?" vragen mensen haar soms. Maar wie bepaalt hoe rouw eruitziet?</p>