Mee Op Missie: Veteranen verhalen

Veteraan en reservist Franck de Groot vloog de Apache-gevechtshelikopter en maakte tijdens zijn derde uitzending naar Afghanistan deel uit van de allereerste Nederlandse Apache-bemanning die ooit in het echt heeft geschoten. 
In deze aflevering van Mee Op Missie blikt Franck terug op die drie uitzendingen naar Afghanistan, op de bewuste beschietingen bij Chora, op zijn huidige leven als gezagvoerder op de Boeing 777 en als reservist bij de luchtmacht.
🎖️🪖👨🏻‍✈️🚁👨🏻‍✈️🪖🎖️“In een gevecht is het zij of wij, en het doel is uitschakelen, niet per se doden: zodra iemand niet meer kan schieten, is de dreiging weg. Het gejuich bij terugkomst gaat niet over het vellen van een tegenstander, maar over het veilig thuisbrengen van collega's.”🎖️🪖👨🏻‍✈️🚁👨🏻‍✈️🪖🎖️
Muziek: AC/DC - Thunderstruck.
De hele Mee Op Missie playlist vind je hier.
Intromuziek: Joe Tennessee- Proud to Be a Soldier.
Wil je het verhaal van Franck de Groot nog eens rustig teruglezen, dan kan dat HIER. 
In gesprek met veteranen over hun uitzendingen en ervaringen.

Mandy Heeren (1991) is actief dienend militair en veteraan bij de Koninklijke Landmacht. Mandy is op uitzending geweest naar Irak en Zuid-Libanon en op kortere werkbezoeken naar Afghanistan, Mali en Litouwen. Haar meest recente uitzending van 13 maanden naar Zuid-Libanon is het meest in het oog springende, waar Mandy als enige Nederlandse militair deel uitmaakte van UNIFIL. 
Over die periode schreef Mandy het boek Blauwe Scherven, met als ondertitel: hoe houd je als vrouw stand in oorlogsgeweld?
In deze aflevering van Mee Op Missie vertelt Mandy uitgebreid over haar uitzendingen én in het bijzonder over de uitzending Zuid-Libanon.
🎖️🪖🪖🎖️"Ik keerde niet terug naar mijn oude leven, dat kon niet meer. Mijn kijk op de wereld was veranderd, mijn prioriteiten waren verschoven, en de antwoorden op de vragen die ik had over wat belangrijk was in het leven, bleven me altijd bij. Bij aanvang van de missie was de veiligste plek nog in de bunker. Later vulden diezelfde bunkers zich met wit gas dat direct de longen en ogen aantastte, en waren er nachten dat ze er letterlijk uitgerookt werden. Dan ren je naar buiten en zie je overal paddenstoelwolken. Je krijgt tussendoor telefoontjes dat het kamp beschadigd is en dat collega's gewond zijn geraakt. Er was nergens een schuilplaats echt veilig: wapen bij de hand, tas met waardevolle spullen altijd klaar, voor het geval het mis zou gaan.”🎖️🪖🪖🎖️
Muziek: Chase Peña - i am not who i was.
De hele  Mee Op Missie playlist vind je hier.
Intromuziek: Joe Tennessee- Proud to Be a Soldier.
Wil je het verhaal van Mandy Heeren nog eens rustig teruglezen, dan kan dat HIER. 
In gesprek met veteranen over hun uitzendingen en ervaringen.

Ton Monster diende bijna veertig jaar bij Defensie, het grootste deel bij de Luchtmobiele Brigade en werd uitgezonden naar Irak, Afghanistan en Mali. Begin juni werd hij onderscheiden met de Witte Anjer Prijs 2026, samen met collega Pascal Jonker was hij genomineerd, voor het werk dat zij doen voor het thuisfront van veteranen en de nabestaanden van gesneuvelde militairen. Zelf had hij liever niet gewonnen. “Als ik hier niet had gestaan, waren de jongens niet omgekomen voor wie ik hun thuisfront nu help.”
In deze aflevering van Mee Op Missie vertelt Ton uitgebreid over zijn uitzendingen én over het werk dat hij voor het thuisfront van veteranen verricht. 
🎖️🪖🪖🎖️“We hebben daar op de fatale plek met de familie, in scherfvesten, midden in de woestijn, een schepje, een foto en een fles whisky in de grond begraven. Dat gaat door merg en been. Maar tegelijkertijd heeft het de nabestaanden wel veel gebracht.”🎖️🪖🪖🎖️
Muziek: Dire Straits - Brothers In Arms.
De hele  Mee Op Missie playlist vind je hier.
Intromuziek: Joe Tennessee- Proud to Be a Soldier.
Wil je het verhaal van Ton Monster nog eens rustig teruglezen, dan kan dat HIER. 
In gesprek met veteranen over hun uitzendingen en ervaringen.

Eward Koning diende 28 jaar bij Defensie, het grootste deel bij de Luchtmobiele Brigade en werd uitgezonden naar Bosnië, Kosovo en Afghanistan. Na het verlaten van Defensie werd hij ondernemer in de Amsterdamse Reguliersdwarsstraat en medeoprichter van meldplatform RITA (Report It Always), dat zich inzet voor de veiligheid van de LHBTIQ+-gemeenschap. Door het leven van Koning loopt dezelfde rode draad: “Zorgen voor veiligheid van kwetsbaren. Dat deed ik bij Defensie, en nu nog steeds, alleen voor een heel andere groep.”
In deze aflevering van Mee Op Missie vertelt Eward uitgebreid over zijn uitzendingen. Maar ook over het grote geheim waarmee hij op uitzending naar Kosovo vertrok en over het moment dat je een kameraad verliest
🎖️🪖🌈🌈🪖🎖️“Jongens, even stil, we hebben een KIA, killed in action. Dan wordt alles doodstil en komt er iets in beweging waarvan je hoopt dat je het nooit nodig zal hebben.”🎖️🪖🌈🌈🪖🎖️
Muziek: Red Hot Chili Peppers - Californication.
De hele  Mee Op Missie playlist vind je hier.
Intromuziek: Joe Tennessee- Proud to Be a Soldier.
Wil je het verhaal van Eward Koning nog eens rustig teruglezen, dan kan dat HIER. 
In gesprek met veteranen over hun uitzendingen en ervaringen.

Boris Vos diende meer dan twintig jaar als marinier en werd uitgezonden naar Bosnië, Irak, Afghanistan en Somalië. Na zijn diensttijd ruilde hij zijn uniform in voor de Afrikaanse natuur, waar hij nu ranger-organisaties traint in de strijd tegen illegale stroperij. Want wie kracht heeft, zegt hij, draagt ook de verantwoordelijkheid om die te gebruiken voor wie zichzelf niet kan beschermen.
In deze aflevering van Mee Op Missie vertelt Boris uitvoerig over zijn uitzendingen, ziin opleiding tot tracker, maar ook over het moment dat de aanleiding was om Defensie te verlaten en een  nieuw leven in Oost-Afrika op te bouwen.
🎖️🪖🐘🦏🪖🎖️"Het voelde niet als een sprong in het diepe. Het was waar mijn hart heen ging."🎖️🪖🐘🦏🪖🎖️
Muziek: Ennio Morricone - The Ecstasy Of Gold.
De hele  Mee Op Missie playlist vind je hier.
Intromuziek: Joe Tennessee- Proud to Be a Soldier.
Wil je het verhaal van Boris Vos nog eens rustig teruglezen, dan kan dat HIER. 
In deze aflevering vertelt Boris over de troep bavianen, hier het hele verhaal:
Het is laat in de middag. De zon zakt al, het licht wordt zachter. Je hoort insecten, verder is het stil. In de verte beweegt een troep bavianen door het terrein. Niet gehaast. Doelgericht. Van een afstand lijkt het rommelig. Maar hoe langer je kijkt, en hoe rustiger je observeert, hoe duidelijker het patroon wordt. Voorop lopen een paar alerte dieren. Ze stoppen. Kijken. Gaan weer door. In het midden beweegt de kern van de groep: de vrouwtjes, de jongen. Dichter bij elkaar. Rustiger. Aan de zijkanten lopen een paar grotere dieren. Niet opvallend. Wel alert. Soms klimmen ze in een boom, als uitkijkpost. En iets lager in de groep, nooit helemaal voorop, nooit veilig verstopt, beweegt het dominante mannetje. Niet op zoek naar comfort, maar naar overzicht. Omdat iemand daar moet staan. Zodra de sterkeren die verantwoordelijkheid niet dragen, kantelt het geheel. Wat eerst samenhang was, wordt onrust. En precies dat maakt de groep kwetsbaar. 
En precies dát patroon herken ik.
Niet als uitzondering, maar als dynamiek. Wanneer verantwoordelijkheid en bescherming wegvallen, ontstaat er ruimte. En die ruimte wordt altijd ingevuld. Dat is waar we soms het woord bully voor gebruiken. Niet als persoon, maar als gedrag. Gedrag dat ontstaat wanneer verantwoordelijkheid uit de groep verdwijnt. Dat zie je op een schoolplein. In samenlevingen. En ook daar, in de natuur. Later, als militair, leerde ik iets essentieels. Kracht is geen recht. Kracht is een verantwoordelijkheid. Je staat er niet om te domineren. Je staat er om escalatie te voorkomen. Om ruimte te maken voor wie zichzelf niet kan beschermen. Dat is wat in dienst van de vrede voor mij betekent. Niet de afwezigheid van conflict, maar het dagelijks begrenzen ervan. Altijd binnen het vertrouwen en het mandaat dat een samenleving haar dienaren geeft. Dat is ook waarom ik me later ben gaan richten op natuurbescherming. Want natuur staat vandaag de dag op achterstand. Kwetsbaar. Zonder stem. Te vaak gezien als iets vrijblijvends. Als iets zachts. Als iets vanzelfsprekends. Maar zo werkt het niet. Een gezonde natuur is geen luxe. Het is veiligheidsfundament. Schoon water is veiligheid. Schone lucht is veiligheid. Betrouwbaar voedsel, zonder gifstoffen, is veiligheid. Wanneer ecosystemen instorten, ontstaat schaarste. En waar schaarste ontstaat, ontstaat macht zonder begrenzing. In de gebieden waar ik werk zie ik dat elke dag. Als natuur verliest, verliest orde mee. En wie betaalt de prijs? Altijd dezelfde groep. De zwakkeren. Dat is de rode draad in mijn leven geweest. In uniform stond ik tussen orde en chaos. Vandaag doe ik dat samen met mijn rangers. Mensen die iedere dag in het veld zijn. Vaak zonder erkenning. Vaak zonder bescherming. Soms zonder steun. Niet omdat ze idealisten zijn. Maar omdat iemand daar moet staan.
Voor mij gaat Veteranendag daarom niet over het verleden. Het gaat over inzicht. Over het besef dat vrede niet begint bij wapens, maar bij begrenzen. En dat dienstbaarheid betekent dat je bereid bent te gaan staan tussen ongebreidelde macht en kwetsbaarheid. Ik zal altijd de zwakkeren dienen. Dat heb ik geleerd als militair. En dat leef ik nu, in een andere context.
In gesprek met veteranen over hun uitzendingen en ervaringen.