Feminien leiderschap: Van hard werken naar zacht leven

Emotioneel volwassen
Wat betekent dat eigenlijk?

In deze aflevering neem ik je mee in wat emotionele volwassenheid voor mij werkelijk inhoudt. Niet als een eindpunt, maar als een voortdurend proces van rijpen. Want ook al heb je al veel innerlijk werk gedaan, er blijven altijd delen in jou die verder mogen groeien.

We staan stil bij een belangrijk onderscheid: emotioneel volwassen worden betekent niet dat je alles alleen moet dragen. Maar het betekent wél dat je de verantwoordelijkheid neemt voor wat er in jou leeft. Zonder je emoties bij de ander neer te leggen. En zonder het daderschap aan te nemen dat een ander je soms wil geven.

We bewegen weg van slachtofferschap, daderschap en de schuldvraag en onderzoeken wat er gebeurt als je jezelf leert dragen in alles wat je voelt. Met openheid. Met aanwezigheid. En met de bereidheid om te zeggen: dit is van mij.

Een aflevering over zelfverantwoordelijkheid zonder hardheid. Over verbinding zonder versmelting. En over emotionele volwassenheid als een innerlijke houding, waarin je jezelf serieus neemt en de ander vrij laat.

In deze aflevering neem ik je mee in de betekenis van de nee en de ja
En vooral in hoe deze twee elkaar nodig hebben

De nee als bedding
Als bescherming
Als veiligheid
Als iets wat afbakent en draagt

Zoals de oevers van een rivier
Die richting geven
En zorgen voor stevigheid
Zodat het water niet wegzakt in los zand

De ja als levensenergie
Als vuur
Als verlangen
Als het water dat wil stromen
Bewegen
Leven

Wanneer je bedding stevig is
Kan je levensenergie krachtig en vrij stromen
Zonder te overspoelen
Zonder te verdwijnen

Maar wanneer de bedding ontbreekt
Wanneer de nee niet gevoeld of geëerd wordt
Sijpelt het water weg
En raakt de stroom haar kracht kwijt

In deze aflevering nodig ik je uit om te voelen
Hoe jouw nee eruitziet
En wat er gebeurt met jouw ja
Wanneer je jezelf werkelijk draagt

Een aflevering over begrenzing
Over veiligheid
En over de diepe samenhang tussen veiligheid en levenslust

We stellen onszelf zo vaak de verkeerde vraag.
Niet bewust, niet uit onwil, maar omdat we het zo geleerd hebben.
Kan ik het nog?
Kan ik dit er nog bij doen
Kan ik nog even inschikken
Kan ik nog even doorzetten
En bijna altijd is het antwoord: ja.
Niet omdat het licht is
maar omdat we strategieën hebben
om te rekken
om te dragen
om te passen en te plooien
We zijn vindingrijk in volhouden.
We kunnen dingen erbij proppen
ertussen schuiven
en het voor onszelf logisch verklaren
dat het best nog kan
Maar in deze aflevering nodig ik je uit
om een andere vraag te stellen
een eerlijkere
een zachtere
en tegelijk radicalere vraag
Wat kost het mij?
Wat kost het mij aan energie
aan ruimte
aan aanwezigheid
aan rust
aan mezelf
Die vraag stellen we ons zelden
terwijl het antwoord vaak zoveel helderder is
dan het antwoord op kan ik het nog
Want ineens wordt zichtbaar
of iets klopt
of iets schuurt
of iets eigenlijk al te veel vraagt
En wat er dan gebeurt
is dat er iets verschuift
Je zegt misschien vaker nee
Je beweegt minder mee
Je stopt met dragen wat niet van jou is
En dat kan weerstand oproepen
Bij anderen
en soms ook in jezelf
Mensen kunnen dat lastig vinden
Niet omdat jij iets verkeerd doet
maar omdat zij geconfronteerd worden
met hun eigen verantwoordelijkheid
Die verantwoordelijkheid was er altijd al
alleen kon die misschien
gedeeld worden
of bij jou neergelegd worden
Wanneer jij stopt met overnemen
wordt zichtbaar
wat van wie is
En vanuit die spanning
zijn we vaak geneigd
om toch weer toe te geven
om het ongemak te sussen
om de harmonie te bewaren
Maar wat helpt
is zien wat er werkelijk gebeurt
Ze zijn niet boos op jou
Ze botsen op hun eigen stuk
op iets wat zij zelf hebben aan te kijken
Jouw verantwoordelijkheid
ligt niet in het oplossen daarvan
maar in trouw blijven aan jezelf
En dus begint het hier
bij die ene vraag
die alles kan veranderen
Maar wat kost het mij?
In deze aflevering neem ik je mee
in waarom deze vraag zo essentieel is
en hoe ze je helpt
om helderder
eerlijker
en zachter te kiezen
Voor jezelf.

Lange tijd dacht ik dat mijn hoofd te druk was
Dat het stiller moest
Rustiger
Leeg

Ik dacht dat dát het doel was
Een stil hoofd
En dat het pas goed was
Als ik daar zou komen

Maar mijn hoofd staat zelden stil
Ideeën
Gedachten
Associaties
Creatieve ingevingen
Ze blijven bewegen

En wat ik ontdekte
Is dit
Het gaat niet over een stil hoofd
Het gaat over een ontspannen lijf

Over een zenuwstelsel dat zich veilig voelt
Gereguleerd
Aanwezig

Want zolang ik mezelf kan reguleren
Zolang mijn lijf ontspant
Mag mijn hoofd gewoon druk zijn

Daar zit creatiekracht
Intelligentie
Verbeelding

Je hoeft dus niet uit je hoofd
Je hoeft niet te vechten tegen gedachten
Niet te streven naar leegte

Je mag leren zakken in je lijf
Ademen
Voelen
Vertragen

Niet om je hoofd uit te schakelen
Maar om je systeem te dragen

In deze aflevering neem ik je mee
In het verschil tussen een druk hoofd en een gespannen lijf
En waarom echte rust niet ontstaat door stilte in je denken
Maar door veiligheid in je lichaam

Luister mee
En voel wat dit voor jou betekent

Onze primaire reactie als we geraakt worden is communiceren vanuit de pijn. Menselijk! Zo werkt ons brein.
Je secundaire reactie wil je echter over de pijn geven. Dat maakt gesprekken constructief, volwassen en rustiger. Het maakt jouw leven zachter en je ervaart meer leiderschap.

Maar hoe doe je dat? Want het is niet iets wat we doorgaans expliciet leren.
Gelukkig is dit heel goed te trainen!