ZACHT - van hard werken naar zacht leven

We zien wat we geloven.

De verhalen in ons hoofd kleuren voorveen gedeelte hoe we de werkelijkheid ervaren.
Maar daarmee is het nog niet altijd waar.

Wat er gebeurt als alles door de filter van het verhaal gaat en hoe we daar uit kunnen bewegen, dit en meer in deze aflevering.

De natuurlijke beweging is dat meisjes in hun pubertijd grote emoties leren dragen en ze hun cyclisch ritme ontdekken.

Nu is de vraag: heb jij dat toendertijd geleerd?

En hoe doen we dat anno deze tijd eigenlijk?

Worden meisjes sterke vrouwen als ze zichzelf over hun emoties heen kunnen zetten? Als ze tijdens de moeilijke dagen van de menstruatie toch doorzetten? Of creëren we dan eigenlijk vrouwen die sterk doen, door voorbij grenzen en draagkracht te gaan? Want dan ben je immers een sterke vrouw?

Dit kan en moet anders, als we niet nogbeen generatie vrouwen willen die zichzelf voorbij lopen.

Dat wat soms zo dringend voelt is niet altijd belangrijk. En toch geven we vaak veel aandacht aan wat dringend voelt, waardoor er minder ruimte overblijft voor dat wat werkelijk belangrijk is.

Wat daarbij helpt is het helder hebben van je non-negotiables én .... standhouden.

En dat is zacht leven.
Niet proberen alles te doen, maar helder kiezen wat voorgaat.

Een zacht leven ontstaat door duizend kleine keuzes. Niet door dat ene inzicht of die ene grote doorbraak.

Het zijn de vele momenten waarop je bewust kiest om het oude narratief te laten en het nieuwe narratief te volgen.

Het oude narratief dat gevoed wordt door angst, tekort, wantrouwen. Het nieuwe narratief gaat over kiezen vanuit liefde, vertrouwen, overgave en overvloed.
Het oude narratief is een beschermingsmechanisme. Het nieuwe narratief opent.

Een zacht leven vraagt anders kiezen.
En anders kiezen vraagt moed.
Moed vraagt de consequentie van je keuze te omarmen.

We willen graag allemaal ouder worden en we doen daar ook vanalles aaan maar....we mogen het niet zien.

Hoe we onbewust vastzitten in de greep van een collectieve angst op ouder worden. Of beter gezegd, de angst dat ouderdom zichtbaar is. En dit rreikt verder dan we in de gaten hebben.

Hoe fijn zou het zijn als we niet meer bezig zijn met het verbergen van de tekenen van ouder worden?
Als we natuurlijk ouder worden omarmen? Niet als zoveelste statement, maar als teken van zelfliefde.
We zijn nog steeds goed genoeg ! Tijd om daar iets aan te doen.