Lichter Leven Podcast

Je lichaam liegt niet, maar jij luistert er al heel lang niet naar. De vermoeidheid die niet weggaat na een weekend. De spanning in je nek die er altijd is. Het korte lontje dat nergens op slaat. Het gevoel steeds 'aan' te moeten staan zonder dat je weet hoe je dat uitzet.
Dat zijn geen bijeffecten van een drukke periode. Het is een archief. Je lichaam houdt bij wat jij negeert. Alles wat je hebt doorgezet terwijl je eigenlijk moest stoppen. Alle spanning die je hebt omgezet in actie in plaats van haar te laten zakken.
Dat archief wordt altijd een keer gepresenteerd.
👉 Soms als burn-out. 
👉 Soms als een fysieke klacht die nergens op lijkt te slaan. 
👉 Soms als een moment midden in een overleg waarop je ineens niks meer voelt.
In deze aflevering van de Lichter Leven Podcast ga ik in op wat je lichaam je probeert te vertellen. En waarom luisteren naar jezelf een van de meest onderschatte leiderschapsvaardigheden is die er bestaat.

Er is iets wat je team niet meer tegen je zegt. Niet omdat ze het niet denken, maar omdat ze hebben geleerd dat het weinig zin heeft.
Ze weten wat je wilt horen. Ze passen zich aan. Ze vermijden de onderwerpen waarvan ze weten dat jij er anders over denkt. Ze nemen beslissingen niet, omdat ze bang zijn voor jouw reactie als het niet perfect is.
Dat noem ik op eieren lopen. Niet uit angst voor jou als mens, maar uit angst voor jouw standaard.
Het vreemde is: jij merkt het wel. Je hebt het gevoel dat je alles zelf moet doen. Dat mensen niet de verantwoordelijkheid nemen die je van ze verwacht. Misschien denk je dat het aan hen ligt.
Maar wat als het aan het klimaat ligt dat jij, misschien onbewust, hebt gecreëerd?
🎙️ In deze nieuwe aflevering van de Lichter Leven Podcast ga ik hier dieper op in. Wat controle doet met je team. En wat er verandert als jij verandert.

Je denkt dat controle je sterkste eigenschap is. Tot op zekere hoogte klopt dat ook. Maar er komt een moment waarop dezelfde strategie die je heeft gebracht waar je nu staat, je begint vast te zetten. Waarin de kooi die jou beschermde, je ook gevangen houdt.
Wat ooit een overlevingsstrategie was, wordt op een gegeven moment ballast. Dat ziet er zo uit:
👉 Je delegeert, maar checkt toch even. 
👉 Je geeft vertrouwen, maar trekt het terug zodra het anders loopt. 
👉 Je bent altijd aan. Altijd aan het scannen op wat er mis kan gaan.
Dat is geen daadkracht, maar een reflex. En reflexen komen ergens vandaan.
In deze aflevering van de Lichter Leven Podcast ga ik in op de vraag die eigenlijk onder alles ligt: waarom voelt controle als kracht, maar werkt het op een gegeven moment als een kooi?

'Ik heb alles, maar ik voel het niet.' Hij zweeg even. En toen voegde hij er bijna beschaamd aan toe: 'Dat maakt me onrustig. Want ik heb het recht niet om ontevreden te zijn.'
Luuk runt al meer dan vijftien jaar een succesvol aannemersbedrijf met een loyaal team, tevreden klanten en goede omzet. Alles klopt op papier.
Maar de voldoening van een geslaagd project duurt nog maar uren in plaats van dagen. Wat ooit energie gaf, voelt nu als iets wat gewoon gedaan moet worden.
Geen crisis, geen conflict en ook zeker geen acuut probleem. Juist dat maakt het zo verwarrend. Want hoe leg je aan de buitenwereld uit dat je je leeg voelt, terwijl alles goed gaat?
Wat Luuk ervaart, heeft een naam in de antropologie: liminaliteit. Het is de fase waarin je al wel losgekomen bent van het oude, maar het nieuwe nog niet hebt of bent. Je zweeft tussen twee werelden.
Het oude klopt niet meer en het nieuwe heeft nog geen vorm. Dat is ongemakkelijk of verwarrend. Maar het is ook precies de fase die je nodig hebt om te transformeren.
👉 Niet door een nieuw project op te starten.
👉 Niet door de leegte weg te werken met activiteit.
👉 Maar door er even in te blijven staan.
In de nieuwste aflevering van de Lichter Leven Podcast ga ik dieper in op het verhaal van Luuk. Over de rijkdom van een fase die je eerst alleen maar als leegte ziet.

Ze stapte mijn spreekkamer in met zongebruinde huid, sportschoenen en een paardenstaart. Ze had net te horen gekregen dat ze ongeneeslijk ziek was. En ze had 1 vraag: 'Kun jij me helpen om mijn mindset continu positief te houden?'
Yasmin is een van de mensen die ik beschrijf in mijn boek Spijtvrij ondernemen. Haar verhaal heeft mij als psycholoog en als mens gevormd. Vandaag wil ik één ding uit haar verhaal uitlichten.
Want Yasmin's grenzeloze energie, haar onverwoestbare doorzettingsvermogen, haar weigering om op te geven, dat bewonderde ik echt in haar. Maar ik wist ook: grenzeloze veerkracht heeft altijd een bron. En de vraag is wat die bron is.
Bij Yasmin, en bij veel ondernemers die ik begeleid, was die bron niet puur vrijheid of passie. Het was iets anders. Een diepere drijfveer. Een gevoel van moeten bewijzen. Van pas waardevol zijn als je presteert.
Bouwen op pijn noem ik dat. En het werkt. Tot op zekere hoogte werkt het zelfs heel goed. Maar het heeft een plafond.
👉 Niet omdat je niet goed genoeg bent.
👉 Maar omdat pijn als brandstof vroeg of laat opraakt.
In de nieuwste aflevering van de Lichter Leven Podcast ga ik dieper in op haar verhaal. Over wat er omhoogkomt als je niet meer kunt rennen. En over de verschuiving van bewijsdrang naar betekenis.