Vlechtwerk - rouw verweven in je leven

In Doorleefd ga ik in gesprek met mensen die verdriet doorleven en die wie ze moeten missen laten door leven in hun eigen verhaal.
Lieke Biesemans van Story By Mabel die als storyteller en gids al meer dan tien jaar de verhalen van anderen draagt. Van koppels die liefde vieren en van families bij wie de dood een gat slaat. In deze aflevering zit ze aan de andere kant van de tafel en mogen we haar grootmoeder, de bomma, leren kennen.
In aflevering #18 leer je de bomma kennen door de verhalen van Lieke zelf. In deze aflevering gaan we een stapje verder en neemt Lieke ons mee in hoe ze de aanloop naar en het afscheidsmoment zelf hebben beleefd. Op welke manier ze haar ervaring als ceremoniespreker kon gebruiken en welke keuzes ze als familie hebben gemaakt om vooral heel dicht bij zichzelf en haar te blijven.
Laat je meevoeren en vind (h)erkenning in het tweede deel van ons gesprek. Benieuwd naar het eerste deel? Dat vind je onder aflevering #18 terug.
PS: eindigen doen we met een heel bijzonder extraatje - het is dus zeker de moeite om tot het einde te luisteren
Zin om met ons mee te weven?
Vlechtwerk vind je hier: https://www.instagram.com/vlecht.werk/
Stories by Mabel vind je hier: https://www.instagram.com/storiesbymabel/

In Doorleefd ga ik in gesprek met mensen die verdriet doorleven en die wie ze moeten missen laten door leven in hun eigen verhaal.
Lieke Biesemans van Story By Mabel die als storyteller en gids al meer dan tien jaar de verhalen van anderen draagt. Van koppels die liefde vieren en van families bij wie de dood een gat slaat. In deze aflevering zit ze aan de andere kant van de tafel en mogen we haar grootmoeder, de bomma, leren kennen.
De vrouw die een Kempenleger voort bracht, die haar veiligheid bood en het gevoel van thuiskomen. Zij, die de lat hoog durfde leggen en de mensen echt kon zien voor wie ze waren.
Laat je meevoeren en vind (h)erkenning in dit eerste deel van ons gesprek. Deel twee vind je onder aflevering #19 terug.
Zin om met ons mee te weven?
Vlechtwerk vind je hier: https://www.instagram.com/vlecht.werk/
Stories by Mabel vind je hier: https://www.instagram.com/storiesbymabel/

Rouwen doe je niet in een vacuüm. Integendeel.
Je maakt met jouw verdriet en gemis deel uit van een context, een gemeenschap, rollen die je vervult en verwachtingen waaraan je moet voldoen. Dat maakt het er niet altijd makkelijker op.
Nochtans is er aan sympathie vaak geen gebrek, maar wat met de empathie? Daar waar sympathie volgens Brené Brown vooral afstand creëert tussen degene die rouwt en degene die het "erg" vindt voor hem of haar. Gaat empathie volgens haar over de oversteek maken naar de ander. Vanuit een oprechte nieuwsgierigheid en emotionele betrokkenheid.
Ook in het boek "The art of Holding Space" (zie linkje hieronder) wordt het verschil benadrukt. Het gaat er niet om dat je echt letterlijk in iemands schoenen staat, wel dat je een intentie hebt om te begrijpen wat die persoon meemaakt.
Wat betekent dit voor ons als degene die rouw verweeft in zijn leven?
Dat het helemaal ok is om je soms eenzaam te voelen. Ook al komen er sympathieke reactie en blijken van medeleven.
Wat betekent dit voor mensen die anderen willen troosten en ondersteunen?
Dat naast iemand staan heel betekenis vol kan zijn. Niet vanuit een bevoorrechte positie van medeleven of medelijden, wel vanuit een willen begrijpen wat het voor hem of haar betekent om dit verlies te moeten dragen en met het gemis verder te leven.
Nood aan meer (h)erkenning?
Volg mee: https://www.instagram.com/vlecht.werk/
Lees mee: https://www.bol.com/be/nl/p/de-kunst-van-holding-space/9300000055171226/?Referrer=ADVNLGOO002008J-S--9300000055171226-PMAX-C-24182469994&gad_source=1&gad_campaignid=24177716360&gbraid=0AAAAAD5OnmN_jiDYkM66mfSmiJu4myMgj&gclid=CjwKCAjwtp7VBhBjEiwAJfpV-5l5VhVAHBLEt2N1u7Mwdq2xlfyOZQ2MyFVU6zJh--vhUfqxl3uT6hoCnCoQAvD_BwE

"Tijd heelt alle wonden."
"Geef het een jaar."
"Je moet alle seizoenen eens doorlopen."
Het zijn maar enkele oneliners die troost zouden moeten bieden bij het verlies van iets of iemand. Alsof we na 6 à 12 maanden gewoon kunnen terugkeren naar hoe het ervoor was, de draad terug oppikken. Niets is minder waar.
In deze aflevering neem ik je mee naar waarom jaar 2, 3 en zo veel verder niet per se makkelijker of lichter worden. En vooral dat jij mag weten dat je niets verkeerd doet als dat voor jou zo niet voelt. Integendeel. Het is heel normaal dat na die eerste keren zonder, de pijn blijft. Want dan komt pas komt vaak het besef dat het ook "nooit meer met" zal zijn.
Wil je zelf ook iemand geruststellen en laten weten dat ze na één jaar zich niet zomaar beter moeten voelen? Stuur hen deze aflevering door.
Meer (h)erkenning vind je hier: https://www.instagram.com/vlecht.werk/

Alison en Bram verloren beide de liefdes van hun leven aan kanker en vonden elkaar. Ze vertellen over liefde na, in en mét rouw. Hoe ze het verdriet om Tom en Maxime doorleven en hoe hun relatie eigenlijk niet uit twee, maar uit vier mensen bestaat.
Een eerlijk, herkenbaar verhaal van liefde na partnerverlies. Niet vanuit of/of, wel vanuit en/en.
Luister zeker ook aflevering 8 waarin Alison vertelt over haar echtgenoot, Tom.
En aflevering 11 waarin Bram vertelt over zijn partner, Maxime.
De prachtige plek van Alison waar alles wat lastig is met schoonheid omhuld wordt: https://splinter.gent/ en https://www.instagram.com/splinter.gent/
Bram deelt als Bob de Rouwer op instagram: https://www.instagram.com/bob_de_rouwer/
Voor meer zachtheid kan je terecht op https://www.instagram.com/vlecht.werk/