Vlechtwerk - rouw verweven in je leven

20 was hij toen hij stierf, Noah.
De bijzondere jongen die overal en altijd zijn rugzak bij de hand had, met daarin een EHBO-kit. Klaar om te helpen waar nodig. Voorbereid op het ergste.
Tot dat ergste ook hem overkwam. En daarmee ook Nancy en Herman, zijn ouders. In deze aflevering ga ik in gesprek met Nancy over hoe zij haar zoon blijft ontmoeten elke dag opnieuw, hoe ze hem laat door leven in haar eigen leven en hoe zij zelf ook doorleeft met verdriet en rouw in haar eigen rugzak.
Want waar vind je houvast als je grootste geluk, je enige kind er niet meer is?
Hoe blijf je balanceren als moeder, als koppel?
Wat doe je met dat verdriet dat vaak te groot voor woorden is?
Nancy vertelt over hoe ze toch beetje bij beetje die woorden vond. Of de woorden haar. Hoe ze ze neerpende en met @met.noah het verlies probeert te verweven in haar leven. Telkens opnieuw.
Volg wat Nancy in de wereld zet: https://metnoah.be/
Vind hier (h)erkenning in verhalen die deugd doen: https://www.instagram.com/vlecht.werk/

"Het lijkt wel of ik achteruit ga in plaats van vooruit."
Als het gaat over rouw, verdriet en gemis dan denken we nog heel vaak in termen van goed of slecht. En dat is helemaal niet zo vreemd.
Als individu groeien we op in een oplossingsgerichte maatschappij. We zien een probleem, zoeken een oplossing en gaan verder daar waar we gebleven waren. We houden vast aan het idee van controle en maakbaarheid.
Daarnaast lijkt ook het fasenmodel van Elisabeth Kübler-Ross ons te tonen dat rouw iets is dat we fase na fase kunnen verwerken. Alsof we een berg te beklimmen hebben: onderaan starten en beetje bij beetje de bergtop bereiken.
En toch.
Voor wie dagelijks mist voelt het vaak niet zo. Een fijne namiddag kan alsnog in tranen eindigen. Een dag die moeilijk begon, kan ook een fijn verloop kennen. Hoe komt dat toch?
Heel simpel.
Omdat rouw geen lineair verloop kent. Het is niet iets dat we moeten of kunnen oplossen/fiksen. Het is iets dat we verweven in ons leven. Dag per dag en stap per stap.
Volg @vlecht.werk voor meer inspiratie.
Liefs,
Fien

In Doorleefd ga ik in gesprek met mensen die verdriet doorleven en die wie ze moeten missen laten door leven in hun eigen verhaal.
Lieke Biesemans van Story By Mabel die als storyteller en gids al meer dan tien jaar de verhalen van anderen draagt. Van koppels die liefde vieren en van families bij wie de dood een gat slaat. In deze aflevering zit ze aan de andere kant van de tafel en mogen we haar grootmoeder, de bomma, leren kennen.
In aflevering #18 leer je de bomma kennen door de verhalen van Lieke zelf. In deze aflevering gaan we een stapje verder en neemt Lieke ons mee in hoe ze de aanloop naar en het afscheidsmoment zelf hebben beleefd. Op welke manier ze haar ervaring als ceremoniespreker kon gebruiken en welke keuzes ze als familie hebben gemaakt om vooral heel dicht bij zichzelf en haar te blijven.
Laat je meevoeren en vind (h)erkenning in het tweede deel van ons gesprek. Benieuwd naar het eerste deel? Dat vind je onder aflevering #18 terug.
PS: eindigen doen we met een heel bijzonder extraatje - het is dus zeker de moeite om tot het einde te luisteren
Zin om met ons mee te weven?
Vlechtwerk vind je hier: https://www.instagram.com/vlecht.werk/
Stories by Mabel vind je hier: https://www.instagram.com/storiesbymabel/

In Doorleefd ga ik in gesprek met mensen die verdriet doorleven en die wie ze moeten missen laten door leven in hun eigen verhaal.
Lieke Biesemans van Story By Mabel die als storyteller en gids al meer dan tien jaar de verhalen van anderen draagt. Van koppels die liefde vieren en van families bij wie de dood een gat slaat. In deze aflevering zit ze aan de andere kant van de tafel en mogen we haar grootmoeder, de bomma, leren kennen.
De vrouw die een Kempenleger voort bracht, die haar veiligheid bood en het gevoel van thuiskomen. Zij, die de lat hoog durfde leggen en de mensen echt kon zien voor wie ze waren.
Laat je meevoeren en vind (h)erkenning in dit eerste deel van ons gesprek. Deel twee vind je onder aflevering #19 terug.
Zin om met ons mee te weven?
Vlechtwerk vind je hier: https://www.instagram.com/vlecht.werk/
Stories by Mabel vind je hier: https://www.instagram.com/storiesbymabel/

Rouwen doe je niet in een vacuüm. Integendeel.
Je maakt met jouw verdriet en gemis deel uit van een context, een gemeenschap, rollen die je vervult en verwachtingen waaraan je moet voldoen. Dat maakt het er niet altijd makkelijker op.
Nochtans is er aan sympathie vaak geen gebrek, maar wat met de empathie? Daar waar sympathie volgens Brené Brown vooral afstand creëert tussen degene die rouwt en degene die het "erg" vindt voor hem of haar. Gaat empathie volgens haar over de oversteek maken naar de ander. Vanuit een oprechte nieuwsgierigheid en emotionele betrokkenheid.
Ook in het boek "The art of Holding Space" (zie linkje hieronder) wordt het verschil benadrukt. Het gaat er niet om dat je echt letterlijk in iemands schoenen staat, wel dat je een intentie hebt om te begrijpen wat die persoon meemaakt.
Wat betekent dit voor ons als degene die rouw verweeft in zijn leven?
Dat het helemaal ok is om je soms eenzaam te voelen. Ook al komen er sympathieke reactie en blijken van medeleven.
Wat betekent dit voor mensen die anderen willen troosten en ondersteunen?
Dat naast iemand staan heel betekenis vol kan zijn. Niet vanuit een bevoorrechte positie van medeleven of medelijden, wel vanuit een willen begrijpen wat het voor hem of haar betekent om dit verlies te moeten dragen en met het gemis verder te leven.
Nood aan meer (h)erkenning?
Volg mee: https://www.instagram.com/vlecht.werk/
Lees mee: https://www.bol.com/be/nl/p/de-kunst-van-holding-space/9300000055171226/?Referrer=ADVNLGOO002008J-S--9300000055171226-PMAX-C-24182469994&gad_source=1&gad_campaignid=24177716360&gbraid=0AAAAAD5OnmN_jiDYkM66mfSmiJu4myMgj&gclid=CjwKCAjwtp7VBhBjEiwAJfpV-5l5VhVAHBLEt2N1u7Mwdq2xlfyOZQ2MyFVU6zJh--vhUfqxl3uT6hoCnCoQAvD_BwE