Ga naar de inhoud
Radio Logo
PodcastsGeestelijke gezondheidZwierciadło Podcasty

Zwierciadło Podcasty

Zwierciadło
Nieuwste aflevering

441 afleveringen

  • Zwierciadło Podcasty

    „Zanim pomyślimy o dziecku, warto zrobić ćwiczenie”. Jakim sprawdzianem dla związku jest rodzicielstwo? | „Porozmawiajmy o miłości z Pawłem Droździakiem”, odc. 6

    19-11-2026 | 1 u. 14 Min.
    „Każdy rodzic miał kiedyś moment, kiedy pomyślał sobie: mam tego dosyć”. Choć rzadko mówimy o tym głośno, rodzicielstwo nie jest nieustającą opowieścią o spełnieniu, bliskości i bezwarunkowej miłości. Potrafi wystawić związek na próbę, obnażyć dawne rodzinne schematy i zmusić do konfrontacji z samym sobą. Dlaczego pojawienie się dziecka tak często zmienia relację dwojga ludzi? Czy można jeszcze być kochankami, kiedy przede wszystkim trzeba być rodzicami? O miłości, ambiwalencji i cenie dorosłości Agnieszka Radomska rozmawia z psychologiem Pawłem Droździakiem w podcaście „Porozmawiajmy o miłości z Pawłem Droździakiem”.
    Wtedy rodzi się pytanie znacznie poważniejsze niż to, jak podzielić nocne wstawanie: czy nasza wcześniejsza relacja była prawdziwa? Czy rzeczywiście dobrze się znaliśmy, czy po prostu mieliśmy komfortowe warunki, w których nie musieliśmy sprawdzać swoich granic? Dziecko wymusza konfrontację z rzeczywistością, od której nie można się po prostu odwrócić. Nawet jeśli związek się rozpadnie, rodzicielstwo pozostanie wspólnym doświadczeniem.
    Rodzinne historie, które wnosimy do związku
    Zanim zostaniemy rodzicami, warto przyjrzeć się temu, co sami wynieśliśmy z domu. Nie tylko temu, jak wyglądało nasze dzieciństwo, ale przede wszystkim temu, jakie znaczenia przypisujemy słowom „matka” i „ojciec”. Paweł Droździak proponuje, by zadać sobie kilka pozornie prostych pytań: co mam w głowie, kiedy myślę o matce? Jak wyobrażam sobie ojca? Jakiego ojca sam miałem i czego oczekuję od siebie w tej roli?
    To ważne, ponieważ wchodząc w rodzicielstwo, często nieświadomie odtwarzamy znane nam wzorce albo próbujemy za wszelką cenę zrobić wszystko inaczej. Jedni powielają zachowania swoich rodziców, inni budują własną tożsamość na ich zaprzeczeniu. W obu przypadkach przeszłość pozostaje obecna w teraźniejszości. Znajomość rodzin pochodzenia może więc pomóc nie tylko w zrozumieniu partnera, ale również w rozpoznaniu własnych oczekiwań i lęków.
    Psycholog zwraca uwagę na jeszcze jeden mechanizm: dziecko wydobywa z nas własne dziecięce doświadczenia. Kiedy patrzymy na małego człowieka, możemy nagle zobaczyć również siebie z przeszłości. Wracają emocje, potrzeby i wspomnienia, o których być może dawno nie myśleliśmy. Rodzicielstwo staje się wówczas nie tylko opieką nad kimś nowym, lecz także spotkaniem z własną historią.
    Od czego zacząć?
    Przez lata zmieniło się również społeczne podejście do odpowiedzialności za rozwój dziecka. Jak przypomina Droździak, około 120 lat temu upowszechniła się teza, że to rodzice odpowiadają za to, kim stanie się ich potomstwo. Współczesna wiedza pokazuje, że takie myślenie jest tylko częściowo prawdziwe. Na rozwój wpływają przecież także cechy wrodzone i środowisko, w którym dorasta dziecko.
    Nie oznacza to oczywiście, że rodzice nie mają znaczenia. Problem zaczyna się wtedy, gdy odpowiedzialność zamienia się w nieustanne poczucie winy. Dawniej, kiedy dziecko źle się uczyło, łatwo było uznać, że problem tkwi w nim samym. Dziś równie łatwo obarczyć winą rodziców. Każda trudność może stać się dowodem na ich niekompetencję, a każda decyzja wychowawcza kolejnym powodem do niepokoju.
    W efekcie rodzicielstwo coraz częściej przypomina egzamin, którego nie da się zdać raz na zawsze. Zamiast pozwolić sobie na błędy i niedoskonałość, rodzice próbują sprostać nierealistycznym standardom.
    Miłość do dziecka nie jest konkursem
    Osobnym źródłem napięć w rodzinie może być rywalizacja o względy dziecka. Agnieszka Radomska zauważa, że to zjawisko jest zaskakująco częste. Rodzice potrafią zabiegać o uwagę potomka, porównywać, kogo dziecko bardziej lubi, z kim chętniej spędza czas i do kogo zwraca się w trudnych chwilach. Niewinne z pozoru pytanie „Kogo kochasz bardziej: mamusię czy tatusia?” może wprowadzać dziecko w sytuację, w której nie powinno się nigdy znaleźć.
  • Zwierciadło Podcasty

    „Kucharze mają bardzo dużo ego. Nie tylko kucharze, mężczyźni”. Michel Moran o tym, co władza robi z szefem kuchni | „Mężczyzna jest człowiekiem”, odc. 21

    18-11-2026 | 50 Min.
    „Mam jedną wadę, jak coś się kończy, to zamykam tę bramę i nie wracam już” – przyznaje Michel Moran w podcaście „Mężczyzna jest człowiekiem”. W świecie, w którym szef kuchni bywa generałem, a restauracyjna hierarchia przypomina wojskowy dryl, łatwo pomylić autorytet z dominacją. Znany restaurator opowiada Beacie Biały o męskości wyniesionej z domu, władzy, której kiedyś potrzebował, trudnych rozmowach, których wolał unikać, i o tym, dlaczego z wiekiem człowiek zaczyna inaczej patrzeć na siebie i innych. Bez udawania, że zawsze miał rację.
    „W Polsce to kobiety rządzą” – zauważa restaurator. Nie chodzi mu jednak o prostą zamianę miejsc w hierarchii ani o rozstrzyganie, kto ma większą władzę w domu czy związku. Moran dostrzega raczej siłę kobiet, ich sprawczość i umiejętność organizowania codzienności. Jednocześnie zauważa, że mężczyźni, nie tylko w Polsce, mogliby więcej uwagi poświęcać drobnym gestom wobec kobiet.
    Restauracja jak wojsko
    Kuchnia restauracyjna to środowisko, w którym presja, tempo i hierarchia potrafią stworzyć mieszankę wybuchową. Tu nie ma wiele miejsca na improwizację, kiedy kilkadziesiąt zamówień czeka na realizację, a każdy błąd może odbić się na pracy całego zespołu. Dyscyplina jest konieczna, ale granica między wymagającym przywództwem a nadużywaniem władzy bywa niebezpiecznie cienka.
    Michel Moran dobrze zna ten mechanizm. „W kuchni jest dyscyplina jak w wojsku. Jest szef – ten generał, pod nim zastępca, a na końcu szeregowcy” – opisuje restauracyjną rzeczywistość. W tak uporządkowanym świecie łatwo uwierzyć, że stanowisko daje prawo do wszystkiego, a podwładni powinni po prostu wykonywać polecenia. Restaurator przyznaje, że był świadkiem przemocy w pracy. Nie zawsze fizycznej, znacznie częściej psychicznej.
    Kiedy szef zaczyna wierzyć, że jest nieomylny
    Moran nie ucieka od odpowiedzi. Przyznaje, że władza potrafi uderzyć do głowy, a człowiek, który przez lata wydaje polecenia i oczekuje natychmiastowego posłuszeństwa, może zacząć przenosić ten sposób funkcjonowania także poza pracę. „Myślą, że są nieomylni. Też to miałem” – mówi, odnosząc się do kucharzy, którzy zamiast analizować własne decyzje, pozwalają przemówić ego.
    Nie jest to wyłącznie problem gastronomii. W wielu zawodach pozycja, rozpoznawalność czy sukces mogą stać się pułapką. Im częściej inni przytakują, tym trudniej usłyszeć krytykę. Im więcej osób czeka na decyzję, tym łatwiej pomylić odpowiedzialność za zespół z prawem do nieograniczonej kontroli. W takiej sytuacji przyznanie się do błędu zaczyna wyglądać jak utrata autorytetu, choć w rzeczywistości często jest jego najważniejszym sprawdzianem.
    „Kucharze mają bardzo dużo ego. Nie tylko kucharze, mężczyźni” – zauważa Moran. W jego wypowiedzi jest autoironia, ale też refleksja nad mechanizmem, który wielu mężczyznom utrudnia budowanie partnerskich relacji. Potrzeba udowadniania, że ma się rację, nieumiejętność przyjęcia sprzeciwu, przekonanie, że słabość trzeba ukrywać – wszystko to może sprawiać, że zamiast rozmawiać, zaczynamy walczyć o pozycję.
    Dlaczego związki się kończą?
    Pierwsze małżeństwo Michela Morana trwało dwadzieścia lat. To wystarczająco długo, by wspólnie przeżyć wiele etapów życia, zmienić się, zbudować codzienność, a także przekonać się, że uczucie nie zawsze wystarcza, by utrzymać relację. Beata Biały pyta go, jak kończą się tak długie związki i czy za rozstanie zawsze odpowiada jedna osoba.
    Moran przyznaje też, że ma pewną charakterystyczną cechę: kiedy coś się kończy, potrafi definitywnie zamknąć za sobą drzwi. „Jak coś się kończy, to zamykam tę bramę i nie wracam już” – mówi. Beata Biały zauważa, że może to być zaleta, bo wiele osób niepotrzebnie wraca do przeszłości, rozdrapując dawne historie i próbując odtworzyć coś, co już się skończyło.
  • Zwierciadło Podcasty

    „Pielęgnujcie zachwyt z pozycji dziecka, a nie myszy”. Urszuli Dudziak mantry na dobry sen i wolność w każdym wieku | „Bliski kadr”

    17-11-2026 | 1 u. 4 Min.
    „Z dnia na dzień żyje mi się lepiej i lepiej” – powtarza Urszula Dudziak przed snem, traktując te słowa jak osobistą mantrę. Nie chodzi o zaklinanie rzeczywistości, ale o świadomy wybór: zamiast rozpamiętywać to, co minęło, warto zainteresować się tym, co jeszcze może się wydarzyć. W rozmowie z Beatą Biały wokalistka opowiada o wolności, nowych początkach, oswajaniu własnych słabości i o tym, dlaczego metryka nie powinna odbierać kobietom apetytu na życie. Sponsorem odcinka jest IANA, producent suplementów diety wspierających zdrowie stawów.
    Wokół kobiecego wieku narosło mnóstwo oczekiwań. W pewnym momencie wypada już niektórych rzeczy nie chcieć, niektórych ubrań nie zakładać, a niektórych planów nawet nie wypowiadać na głos. Społeczna wyobraźnia potrafi być zaskakująco zachowawcza: pięćdziesiątka, sześćdziesiątka czy siedemdziesiątka stają się symbolicznymi granicami, za którymi kobieta ma przede wszystkim dostosować się do nowej roli.
    Tymczasem badania Obserwatorium IANA pokazują, jak wcześnie zaczynamy narzucać sobie takie ograniczenia. Respondenci wskazują 54. rok życia jako symboliczny początek starości, choć współcześni pięćdziesięciolatkowie pozostają aktywni zawodowo, fizycznie i społecznie. Co więcej, aż 72 proc. osób po 45. roku życia, które doświadczyły presji wieku w pracy, zrezygnowało z planów lub działań zawodowych. Część ograniczyła rozwój kariery, inni przestali ubiegać się o awans czy podwyżkę albo otwarcie przedstawiać swoje pomysły.
    Kiedy Beata Biały przywołuje te dane, Dudziak nie kryje zdumienia. – Przecież wszyscy są potrzebni – odpowiada. Zwraca uwagę na podziały między pokoleniami, które zamiast współpracy przynoszą wzajemną nieufność. Jej zdaniem trzeba zakopać rów między młodszymi a starszymi, bo doświadczenie nie wyklucza świeżości, a energia nie jest zarezerwowana dla jednej generacji.
    Kto ustala, co wypada?
    Presja wieku nie rozkłada się równo. Kobiety i mężczyźni starzeją się w tym samym czasie, ale społeczeństwo ocenia ich według zupełnie innych kryteriów. Z danych Obserwatorium IANA wynika, że starzenie jako zjawisko negatywne postrzega 61 proc. kobiet i 48 proc. mężczyzn. Kobiety częściej spotykają się z oczekiwaniem ukrywania siwych włosów, wygładzania zmarszczek czy rezygnowania z ubrań uznawanych za zbyt młodzieżowe.
    Urszula Dudziak doskonale rozpoznaje ten mechanizm. – Najgorsze są stereotypy typu: jak ona się ubrała, garsonkę się nosi w wieku siedemdziesięciu lat – mówi. Nie zamierza jednak uczestniczyć w tej grze. Zamiast pilnować, czy jej wybory mieszczą się w społecznej instrukcji obsługi dojrzałej kobiety, zachęca inne, by nie rezygnowały z siebie. – Nie odpuszczajcie, bądźcie sobą i pielęgnujcie zachwyt z pozycji dziecka, a nie myszy – apeluje.
    Wolność jest ważniejsza niż racja
    Wolność nie jest dla Urszuli Dudziak abstrakcyjnym pojęciem ani pięknie brzmiącym dodatkiem do biografii artystki. To jedna z najważniejszych wartości, wokół których zbudowała swoje życie. Nieprzypadkowo wybrała jazz – muzykę, która pozwala eksperymentować, improwizować i przekraczać ustalone schematy. – Najpiękniejszą rzeczą, jaką można osiągnąć, jest wolność. Dlatego wybrałam jazz, bo to muzyka, która uosabia wolność – mówi.
    Ta potrzeba niezależności dotyczy również codziennych relacji. Dudziak przyznaje, że nauczyła się bardzo selektywnie używać słowa „nie”. Nie oznacza to jednak, że musi zawsze postawić na swoim. Przeciwnie, z czasem zrozumiała, ile energii pochłaniają niepotrzebne spory i udowadnianie własnej racji. – Wolę być szczęśliwa niż mieć rację – deklaruje.
    W rozmowie z Beatą Biały zwraca uwagę, że często wikłamy się w konflikty tylko po to, by wygrać, zachować twarz albo udowodnić drugiej stronie, że to my wiemy lepiej.
    Wystarczy pięć minut prawdziwego wyciszenia
    Sponsorem odcinka jest IANA, producent suplementów diety wspierających zdrowie stawów.
  • Zwierciadło Podcasty

    „Jedna pompka, jeden przysiad dziennie. To nasza polisa na długie życie”. Dr Tadeusz Oleszczuk o zasadzie 80/20 zamiast ciągłych zakazów | „Ukryte piękno”. odc. 38

    13-11-2026 | 54 Min.
    „To, jak się czujemy, jest efektem tego, co codziennie robiliśmy przez ostatnie 15 lat” – przekonuje dr n. med. Tadeusz Oleszczuk, ginekolog-holista, gość podcastu „Jak zdrowie”. W rozmowie z Dominiką Bagińską opowiada o tym, dlaczego warto zacząć budować zdrowie, zanim organizm upomni się o uwagę, jaką rolę w długowieczności odgrywają mięśnie i dlaczego czasem najlepszą inwestycją w siebie jest po prostu wstanie z kanapy. Jest też o zmianie nawyków, relacji z samym sobą i odważnym odzyskiwaniu kontroli nad własnym życiem.
    Zdrowie i długowieczność nie są jednorazowym projektem ani nagrodą za kilka tygodni restrykcyjnej diety. To proces, w którym znaczenie mają nawet pozornie drobne działania. – Zdrowie i długowieczność to jest proces – mówi lekarz.
    Mięśnie to polisa na przyszłość
    Jednym z najważniejszych tematów rozmowy jest masa mięśniowa. Choć często kojarzymy ją przede wszystkim z wyglądem sylwetki, jej znaczenie wykracza daleko poza estetykę. Mięśnie są ważnym elementem sprawności, samodzielności i utrzymywania dobrej kondycji wraz z upływem lat. Ich kondycja może decydować o tym, jak poradzimy sobie z codziennymi czynnościami w późniejszym wieku. 
    – Po 40. roku życia mięśnie nam zaczynają zanikać. Jeśli nic z tym nie zrobię, to zobaczymy różnicę – zwraca uwagę dr Oleszczuk. To właśnie dlatego tak istotne jest, by nie odkładać aktywności fizycznej na bliżej nieokreśloną przyszłość. Z wiekiem utrzymanie sprawności wymaga świadomego wysiłku, a budowanie siły powinno stać się jednym z naszych priorytetów. 
    Lekarz proponuje przy tym podejście, które może zaskoczyć osoby przekonane, że skuteczny trening musi oznaczać godzinę intensywnych ćwiczeń. Czasem lepiej zacząć od absolutnych podstaw. – Naszą polisą, żeby żyć długo, jest budowanie masy mięśniowej. Jedna pompka, jeden przysiad dziennie to nasza polisa – przekonuje. 
    Nie chodzi oczywiście o to, by na jednym przysiadzie poprzestać na zawsze. Ważniejsza jest zmiana myślenia: ruch nie powinien być karą za zjedzony posiłek ani obowiązkiem realizowanym wyłącznie wtedy, gdy chcemy poprawić wygląd. To inwestycja w ciało, które ma nam służyć przez kolejne dekady. Nawet niewielki początek może pomóc przełamać bezczynność i zbudować regularność.
    Zasada 80/20 zamiast ciągłych zakazów
    Współczesna kultura zdrowia potrafi być równie wyczerpująca jak tempo życia, które próbujemy dzięki niej naprawić. Listy zakazów, kolejne diety, eliminowanie produktów i presja perfekcyjnego stylu życia sprawiają, że troska o siebie zaczyna przypominać drugi etat. Dr Oleszczuk proponuje inne podejście: zamiast obsesyjnie kontrolować każdy szczegół, warto zmienić proporcje.
    – Zmniejszyć to niedobre do 20 procent, a do 80 procent zwiększyć dobre rzeczy – radzi. W praktyce oznacza to stopniowe ograniczanie zachowań, które nam nie służą, i wzmacnianie tych, które wspierają organizm. Lekarz jako przykład podaje alkohol. Zamiast traktować go jako codzienny element odpoczynku czy sposób na rozładowanie napięcia, proponuje ograniczenie jego spożywania, na przykład do jednej okazji w miesiącu.
    Takie podejście pozwala uniknąć pułapki myślenia zero-jedynkowego. Jedno odstępstwo od założeń nie musi oznaczać porażki, a zdrowy styl życia nie powinien opierać się na nieustannym poczuciu winy. Istotna jest suma codziennych decyzji, nie pojedynczy dzień, w którym nie wszystko poszło zgodnie z planem.
    „Kod długowieczności”. Jak zachować zdrowie, sprawność i ciekawość świata?
    Tematy poruszane w podcaście „Jak zdrowie” rozwija dr Tadeusz Oleszczuk w książce „Kod długowieczności. Jak zachować młodość na dłużej”, wydanej nakładem Wydawnictwa Zwierciadło. Autor stawia w niej pytania o to, dlaczego jedni ludzie długo zachowują energię, sprawność i ciekawość świata, podczas gdy inni znacznie wcześniej odczuwają skutki starzenia. Zastanawia się również, jaką rolę odgrywają geny, a jaką codzienne wybory i styl życia.
  • Zwierciadło Podcasty

    „Miałam pacjentkę, która robiła lewatywy z kawy i zniszczyła śluzówkę”. Dr Magdalena Cubała-Kucharska o 14 szkodliwych mitach, które szkodzą jelitom | „Jak zdrowie”, odc. 27

    12-11-2026 | 1 u. 1 Min.
    „Szklanka ciepłej wody po przebudzeniu – to rekomenduję” – mówi dr n. med. Magdalena Cubała-Kucharska, lekarka medycyny rodzinnej, która w podcaście „Jak zdrowie”, Anny Augustyn-Protas, rozprawia się z popularnymi przekonaniami na temat zdrowia jelit. Czy naprawdę trzeba je regularnie oczyszczać? Czy wzdęcia oznaczają chorobę, a płaski brzuch jest dowodem na to, że nasz układ pokarmowy działa bez zarzutu? Sprawdzamy, co na temat jelit mówi nauka, a co jest jedynie kolejnym zdrowotnym mitem, który dobrze sprzedaje się w internecie.
    Wśród zdrowotnych trendów szczególnie mocno trzyma się przekonanie, że jelita wymagają regularnego oczyszczania z zalegających złogów. Lewatywy, kuracje detoksykujące, a nawet lewatywy z kawy bywają przedstawiane jako sposób na poprawę trawienia, odzyskanie energii czy pozbycie się toksyn. Tymczasem zdrowe jelita nie potrzebują tego rodzaju interwencji. Co więcej, niektóre z nich mogą przynieść więcej szkody niż pożytku.
    Dr Cubała-Kucharska przywołuje historię pacjentki, która regularnie wykonywała sobie lewatywy z kawy. Skończyło się uszkodzeniem śluzówki jelita grubego i zaburzeniem mikrobioty. Kobieta zmagała się również z chorobą tarczycy, a stosowane przez nią zabiegi nie rozwiązywały żadnego z problemów zdrowotnych. Ekspertka przestrzega, że nawet pozornie naturalne metody nie są automatycznie bezpieczne. Lewatywa nie jest potrzebna osobie ze zdrowym układem pokarmowym, a jej zastosowanie w przypadku zaparć powinno wynikać z konkretnych wskazań. Najpierw warto ustalić przyczynę dolegliwości, a nie maskować ją kolejnymi zabiegami.
    Płaski brzuch nie jest certyfikatem zdrowia
    Presja na płaski brzuch sprawia, że wiele osób interpretuje naturalny wygląd swojego ciała jako sygnał, że coś jest nie tak. Wystarczy posiłek, po którym brzuch staje się bardziej wypukły, by pojawiły się podejrzenia o nietolerancje pokarmowe, zaburzenia mikrobioty czy chorobę jelit. Tymczasem estetyczne wyobrażenie o idealnej sylwetce nie ma wiele wspólnego z medyczną oceną zdrowia.
    Jak wyjaśnia dr Cubała-Kucharska, zdrowe jelita wcale nie muszą oznaczać płaskiego brzucha. Na jego wygląd wpływają między innymi budowa ciała, sposób odżywiania i praca mięśni. Wypukłość sama w sobie nie jest więc dowodem na chorobę. Jeśli zależy nam na poprawie wyglądu tej części sylwetki, można przyjrzeć się między innymi pracy przepony i ćwiczeniom oddechowym. Nie należy jednak mylić kwestii estetycznych z diagnostyką.
    Strączki, błonnik i kiszonki. Zdrowe nie zawsze znaczy dobre dla każdego
    Współczesna kultura żywieniowa lubi proste recepty: jedz więcej błonnika, włącz kiszonki, nie rezygnuj ze strączków. Rzeczywiście, produkty te mogą być cennym elementem diety, ale nie oznacza to, że każdy organizm zareaguje na nie tak samo. Zdrowe odżywianie nie polega na bezrefleksyjnym realizowaniu listy produktów uznanych za dobre.
    Dobrym przykładem są rośliny strączkowe, cebula czy warzywa kapustne. U części osób wywołują wzdęcia i dyskomfort. Czy należy jeść je na siłę, licząc, że jelita w końcu się przyzwyczają? Ekspertka radzi raczej zachować umiar i obserwować reakcje organizmu. Nie każdy będzie dobrze tolerował te same produkty, a uporczywe dolegliwości, zwłaszcza połączone z bólem, wymagają przyjrzenia się problemowi.
    Błonnik pozostaje jednym z najważniejszych składników wspierających prawidłową pracę układu pokarmowego. W diecie wielu osób jest go po prostu za mało, między innymi dlatego, że żywność wysoko przetworzona często dostarcza go niewiele. Nie oznacza to jednak, że im większa jego ilość, tym lepiej. Liczy się również rodzaj błonnika, indywidualna tolerancja i odpowiednie nawodnienie. Zwiększanie jego spożycia bez zadbania o ilość wypijanych płynów może wręcz nasilić problemy z wypróżnianiem.
Meer Geestelijke gezondheid podcasts
Over Zwierciadło Podcasty
„Zwierciadło Podcasty” to rozmowy o psychologii, kulturze, wychowaniu, podróżach i dobrym życiu. Naszymi gośćmi są znani eksperci, badacze oraz ludzie zaangażowani w promocję aktualnej i sprawdzonej wiedzy ze wszystkich tych dziedzin.
Podcast website

Luister naar Zwierciadło Podcasty, GRAPES Podcast en vele andere podcasts van over de hele wereld met de radio.net-app

Ontvang de gratis radio.net app

  • Zenders en podcasts om te bookmarken
  • Streamen via Wi-Fi of Bluetooth
  • Ondersteunt Carplay & Android Auto
  • Veel andere app-functies